Δεν τα έβαψε μαύρα. Αν και, κατά βάθος μέσα του ανέκαθεν περίμενε με αγωνία ένα οποιοδήποτε σημάδι για να ξανά κάνει τον προπονητή, όταν συνειδητοποίησε πως το τηλέφωνό του δεν χτυπούσε πλέον είπε «δεν πειράζει, πάμε παρακάτω γιατί υπάρχουν κι άλλες δουλειές σ’ αυτόν τον κόσμο. Και αυτή τη στιγμή προέχει να χαρίσω ένα σταθερό μέλλον στην οικογένειά μου».

 Στη σύζυγό του και μητέρα των παιδιών του: του κοριτσιού, Μίνοο και του αγοριού Αριγιάν, ιρανικά ονόματα προς τιμήν της καταγωγής του μπαμπά του, που ήρθε πριν 46 χρόνια στο Αμβούργο για να σπουδάσει Χημεία, γνώρισε μία Γερμανίδα και έφεραν στον κόσμο τον Αλεξάντερ.

 Ερωτευμένος με τη μπάλα, από πολύ μικρός ο Νούρι είχε ξεκάθαρο στο μυαλό του ότι μετά την καριέρα του ποδοσφαιριστή θ’ ακολουθούσε εκείνη του προπονητή. Έπαιξε ως μέσος επιθετικός στη 2η ομάδα της Βέρντερ Βρέμης, από το ’94 έως και το 2001, αλλά όταν ήρθε η ώρα, αντί να προαχθεί στους «μεγάλους» δόθηκε δανεικός στην αμερικανική Σιάτλ.

 Επέστρεψε στη Γερμανία, αλλά για τα επόμενα δέκα χρόνια ήταν όλο με μία βαλίτσα στο χέρι και μάλιστα σε ομάδες μικρότερων κατηγοριών: Ίρντινγκεν, Όσναμπρουκ, Χόλσταιν και Όλντενμπουργκ.

 Τη Μπουντεσλίγκα θα τη γευόταν, επιτέλους το ’16 όταν η Βέρντερ τον καλούσε στη θέση του Ουκρανού Σκρίπνικ καταφέρνοντας, με την απλότητα και τον πραγματισμό του ν’ ανατρέψει την ψυχολογία και την αγωνιστική πορεία των «πράσινων» που εκείνη τη χρονιά είχαν χάσει την πρόκριση στο Champions League για έναν βαθμό.

 Τότε ήταν που ο Τύπος τον ξανά βάπτισε με το παρατσούκλι «Μικρού Ρεχάγκελ», γιατί όπως και ο «δικός» μας «King Otto» κατάφερνε από το πουθενά να λύνει ακόμη και τις πλέον δύσκολες καταστάσεις και κυρίως, με ό,τι είχε στη διάθεσή του.

 Μετά υπήρξε και βοηθός του Μπρούνο Λαμπαντία, στην Ινγκολσταντ, του Γιούργκεν Κλίνσμαν, στη Χέρτα, αλλά και στην εθνική ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν στέριωσε πολύ, γιατί τα’ χε βάλει ευθέως με τον Ντόναλντ Τραμπ που θεωρούσε «persona non grata» όλους τους κατόχους ιρανικού διαβατηρίου. «Εάν παίζαμε ποδόσφαιρο, κύριε πρόεδρε, θα ήσασταν για απευθείας κόκκινη», είχε πει δημόσια.

 Κι έτσι, από το πουθενά βρέθηκε ξαφνικά, για ένα 3μηνο στην Καβάλα, στη 2η κατηγορία (και βυθισμένη στα χρέη) πετυχαίνοντας, σε 15 παιχνίδια μόνο 3 νίκες, 7 ισοπαλίες και 5 ήττες.

 Γύρισε στη Γερμανία, αλλά βλέποντας ότι δεν τον έψαχνε κανείς επένδυσε ό,τι είχε, και δεν είχε σε δύο χαμπουργκεράδικα αγοράζοντας την άδεια, με franchise από γνωστό, αμερικανικό κολοσσό του είδους. Κι εκεί που έλεγε ότι «θα ήμουν ικανός να κλείσω ακόμη και το μπαρ του πατέρα μου», σήμερα είναι πάμπλουτος ιδιοκτήτης δύο πολυσύχναστων καταστημάτων εστίασης, με 250 υπαλλήλους, το ένα στο Χερζογκενράτ, στη Βεστφαλία, το άλλο στο Κολσέιντ, ένα τέταρτο δρόμος πιο πέρα.

 Το ηθικό δίδαγμα του Νούρι; Πως όλα γίνονται, αρκεί να υπάρχει θέληση. Εξάλλου, για τον ίδιο η νέα του εργασία, δεν διαφέρει και πολύ από τη μπάλα γιατί και στις δύο περιπτώσεις έχεις να κάνεις με την έννοια της ομαδικότητας. «Στην πρώτη περίπτωση είναι οι ποδοσφαιριστές, στη δεύτερη οι υπάλληλοι».

 Έχει πει κι άλλη μία αλήθεια ο «Μικρός Ρεχάγκελ» που το’ ριξε στα χάμπουργκερς. Ότι «Τελικά, ο κόσμος του ποδοσφαίρου δεν μου λείπει, γιατί την ημέρα που υπέγραφα την πρόσληψή μου, κατά βάθος ήξερα ότι υπέγραφα και την απόλυσή μου».

Αλεξάντερ Νούρι Υπόλοιπος Κόσμος Ότο Ρεχάγκελ Μπουντεσλίγκα Βέρντερ Βρέμης