Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο υπέρ του όχι. Δεν το αξίζει. Η πρόκριση κατακτιέται μέσω του γηπέδου, και όχι στα χαρτιά ή στους διαδρόμους της Fifa απάντησε το 78.3% όσων έλαβαν μέρος, ενώ για το 22.7% δεν θα ήταν κακό να της δοθεί μία τελευταία ευκαιρία.

 Ξεκαθαρίζοντας πως, τόσο το σενάριο, όσο η καθαυτού ερώτηση βρίσκονται ακόμη σε υποθετικό στάδιο, απλά προέκυψε στην περίπτωση που οι Ηνωμένες Πολιτείες αρνηθούν να δώσουν βίζα στην ιρανική αποστολή, αυτό που απασχολεί περισσότερο την Ιταλία, δεν είναι τόσο εάν θ’ αντικαταστήσει, εκτάκτως το Ιράν όσο να ξαναχτίσει μία ταυτότητα κι εκείνη την υπόληψη που την είχαν οδηγήσει να κατακτήσει 4 παγκόσμια κύπελλα.

 Για να συμβεί αυτό θα πρέπει το όλο, ποδοσφαιρικό Σύστημα να υποβληθεί σε μία ριζική επανεκκίνηση, με άλλους και κυρίως, νεότερους παίκτες, όσο με την επιλογή ενός προπονητή που θα έχει το χάρισμα να ξαναδώσει στην Ιταλία έναν πρωταγωνιστικό ρόλο που τα τελευταία 12 χρόνια πήγε περίπατο μαζί με τις τρεις συνεχόμενες αποτυχίες πρόκρισης σε τελική φάση ενός Μουντιάλ: του ’18, του ’22 και πρόσφατα, του ’26.

 Την τελευταία εβδομάδα, στα ονόματα των δύο μεγάλων φαβορί για τον πάγκο της «Squadra Azzurra», Αντόνιο Κόντε (Νάπολι) και Μασσιμιλιάνο Αλλέγκρι (Μίλαν) προστέθηκε ξαφνικά κι εκείνο του Πεπ Γκουαρντιόλα, που ύστερα από 10 χρόνια παραμονής στο Μάντσεστερ και έχοντας κατακτήσει τα πάντα με τους «Citizens», σε Αγγλία, Ευρώπη και τον Κόσμο σκέφτεται σοβαρά ν’ αλλάξει κλίμα, ρυθμούς, αλλά και συνήθειες.

 Δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας, ούτε και εφεύρημα του ιταλικού Τύπου, αλλά μία αυτό- υποψηφιότητα που ο ίδιος έθεσε επί τάπητος ύστερα από συζήτηση με τους φίλους και συμπαίκτες επί εποχής που αγωνιζόταν στη Μπρέσια.

 Τους Ρομπέρτο Μπάτζο, Λούκα Τόνι, Αντρέα Πίρλο, με τους οποίους ακόμη συναντιούνται, δύο και τρεις φορές το χρόνο, στο ίδιο, εννοείται στέκι- εστιατόριο της Μπρέσια και στους οποίους, εν ολίγοις αποκάλυψε πως θα τον ενδιέφερε ο ρόλος του Ιταλού, ομοσπονδιακού τεχνικού, φυσικά αν και εφόσον θα το επιθυμούσαν και οι επικεφαλής του calcio.

 Με δεδομένο ότι και ο Γκουαρντιόλα λατρεύει την Ιταλία, την κουζίνα της και κυρίως τα… cappuccino της, αναπόφευκτο ήταν άπαντες να εκφράστηκαν με τα καλύτερα λόγια για έναν από τους πλέον πετυχημένους προπονητές στην Ιστορία της μπάλας. Υπάρχουν όμως, δύο σοβαρότατα «ναι μεν, αλλά»…

 Το πρώτο αφορά την εκλογή του προέδρου της Ομοσπονδίας, που δεν θα γίνει πριν τις 22 Ιουνίου και που ουδείς γνωρίζει εάν έχει ήδη δώσει τα χέρια, είτε με τον Κόντε, είτε με τον Αλλέγκρι. Το δεύτερο, και σημαντικότερο αφορά το κασέ του Γκουαρντιόλα και το πόσο η ιταλική Ομοσπονδία είναι διατεθειμένη να του δώσει τα 25εκ. ευρώ, το χρόνο που ήδη εισπράττει από τη Μάντσεστερ Σίτι.

 Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι ο Καταλανός θα ρίξει, σημαντικά τις απαιτήσεις του, οι ειδικοί εκτιμούν ότι δεν θα μπορέσει να «πέσει», σε καμία περίπτωση κάτω από τα 20εκ. ευρώ, τα οποία είναι τα διπλάσια απ’ όσα παίρνει ο Κάρλο Αντσελόττι στη Βραζιλία.

 Εκτός κι αν βρεθούν (πολλοί) χορηγοί έτοιμοι, για το καλό της «Squadra Azzurra» να στηρίξουν αυτό το τρελό και πανάκριβο, όχι όμως τόσο πολύ απίθανο όνειρο. Εξάλλου, με τόσες σφαλιάρες που δέχτηκε η Ιταλία τα τελευταία χρόνια, το μόνο που της απέμεινε δεν είναι τιποτ’ άλλο από το να ονειρεύεται…               

Αλλέγκρι Υπόλοιπος Κόσμος Squadra Azzurra Πεπ Γκουαρντιόλα Κόντε