Εκτός Top-10, άρα και εκτός συναγωνισμού αφήσαμε επίτηδες τον υψηλόσωμο Βάσκο σέντερ- μπακ που σκορπούσε τον τρόμο και τον φόβο στα ισπανικά γήπεδα της δεκαετίας του ’80 γιατί τα δύο διασημότερα, δολοφονικά του τάκλιν θα’ πρεπε να συγκαταλέγονται στον ποινικό, και όχι στον αθλητικό κώδικα.

 Και στις δύο περιπτώσεις, «θύματά» του υπήρξαν δύο μεγάλα 10άρια στην Ιστορία της Μπαρτσελόνα. Το ’81 είχε στείλει στο νοσοκομείο για 9 μήνες τον Γερμανό Μπερντ Σούστερ, ενώ το ’83, με ολική ρήξη χιαστών, αλλά και συντριπτικά κατάγματα κνήμης, περόνης ολόκληρο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Ο οποίος, χάρη στο δυνατό του οργανισμό επέστρεψε σε χρόνο ρεκόρ, σε μόλις τρεις μήνες, εάν όμως του είχε κόψει την καριέρα δεν θα του το συγχωρούσε κανείς: ούτε και οι φίλοι της «αιώνιας» Ρεάλ Μαδρίτης.

 Την ώρα του αγώνα και για εκείνο το «δολοφονικό» του φάουλ, ο Γκοϊκοετσέα δεν είχε τιμωρηθεί ούτε με κίτρινη κάρτα, αργότερα όμως η Ομοσπονδία του επέβαλλε 18 αγωνιστικές αποκλεισμού, που μετά έγιναν 10 κι αφού έβαλε τα κλάματα μειώθηκαν σε 8. Δάκρυα, φυσικά… «κροκοδείλια», γιατί πέρα από το γεγονός ότι ουδέποτε δήλωσε μετανιωμένος, ανέκαθεν διατηρούσε και διατηρεί ακόμη το ζευγάρι παπουτσιών με το οποίο χτύπησε τον Αργεντινό «D10S», και μάλιστα σαν κόρη οφθαλμού, σε ειδική γυάλα, «φάτσα- κάρτα» στο σαλόνι του σπιτιού του.

 Το πρώτο «σφυρί», όπως ήταν το παρατσούκλι του, των ευρωπαϊκών γηπέδων λέγεται πως ήταν ο Γερμανός Ούλι Στίλικε. Η σκληρότητα, η αποφασιστικότητα και η αγωνιστική κακία του είχαν γοητεύσει τον θρυλικό πρόεδρο της Ρεάλ Μαδρίτης, Σαντιάγο Μπερναμπέου που αφού είπε τη φράση «Me gusta mucho el bigote. Hay que fichar a ese que tiene tanta mala leche» (μου αρέσει πολύ ο «μουστάκιας». Ένας με τόσο κακό αίμα θα πρέπει οπωσδήποτε να παίξει σε μας!) τον έκανε σημαία των «Merengues» από το ’77 έως και το ’85.

 Μετά ήταν ο Έντγκαρντ Ντάβιντς το αποκαλούμενο «pit-bull» της Γιουβέντους και της εθνικής Ολλανδίας. Εννέα κόκκινες και 69 κίτρινες στη Serie A, συν αρκετές, ευτυχώς αποτυχημένες προσπάθειες «στραγγαλισμού» αντιπάλων (Μπένετ, της Κρίσταλ Πάλας, Κόντρα της Μίλαν), αλλά και συμπαικτών του (Ρόμπι Κιν), επί εποχών Τόττεναμ.

 Στη δεκαετία ’60-’70 κάποιος Ντίνο Παντζανάτο, αμυντικός της Λανερόσσι Βιτσέντσα, αλλά και της Νάπολι σ’ ένα Βιτσέντσα- Πάντοβα άρπαξε ξαφνικά το χέρι του Κρίππα, το δάγκωσε, το μάτωσε και τον έστειλε στο νοσοκομείο. Ενώ σε καλοκαιρινή περιοδεία της Νάπολι, στη Γερμανία, αφού πλακώθηκε με τους μισούς μες στο γήπεδο μετά άρχισε να μοιράζει κλωτσιές και μπουνιές σε… άλογο έφιππου αστυνομικού.

 Στην Ιστορία έμειναν και ο Πορτογάλος serial- killer της Ρεάλ Μαδρίτης, Πέπε με 23 κόκκινες κάρτες και περισσότερες από 200 κίτρινες, μόνο στη Liga. Ο Ιταλός Ρομέο Μπενέττι ή και «δρεπάνι» των Μίλαν, Γιουβέντους και Ρόμα της καθολικής φιλοσοφίας «ή θα περάσει η μπάλα ή ο αντίπαλος: σε καμία περίπτωση και τα δύο μαζί». Τον αποκαλούσαν και «Άντρα του Αλκατράζ» γιατί στον ελεύθερο χρόνο του το μεγάλο του χόμπι ήταν η εκπαίδευση… καναρινιών.

 Ο Ουρουγουανός, Πάολο Μοντέρο με το ρεκόρ αποβολών (16) στο Campionato. Ο bad boy της «Crazy Gang» της Ουίμπλεντον, Βίνι Τζόουνς που πριν μείνει στην Ιστορία για το στύψιμο των γεννητικών οργάνων του Γκασκόιν τον είχε προειδοποιήσει με μία κουβέντα: «Άκου χοντρέ: σήμερα δεν πρόκειται να παίξω ποδόσφαιρο. Και ούτε εσύ».

 Ο Αργεντινός, Ντανιέλ Πασαρέλα που κατά τη διάρκεια ενός Βερόνα- Ίντερ κι επειδή ο μασέρ της Βερόνα καθυστερούσε να του επιστρέψει τη μπάλα τον ξάπλωσε μ’ ένα δεξί κροσέ θρυμματίζοντάς του τρία δόντια. Ο Πασκουάλε Μπρούνο της Τορίνο, αποκαλούμενο «O’ Animale», το ζώο που εξιταριζόταν κυρίως στα ντέρμπι με τη Γιουβέντους και κυρίως με τους αστραγάλους του Ρομπέρτο Μπάτζο για τον οποίο έθρεφε μία παθολογική αντιπάθεια.

 Υπήρξαν κι άλλοι, εννοείται: Σταμ, Τζεντίλε, Άνταμς, Σιμεόνε, Σέρχιο Ράμος, αλλά στην κορυφή της συγκεκριμένης κατάταξης ο χειρότερος όλων ίσως να υπήρξε ο Ιρλανδός, Ρόι Κιν αμετανόητος «killer» της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Που αφού έκοψε την καριέρα του Αλφ Ίνγκε Χάλαντ, πατέρα του σέντερ- φορ της Μάντσεστερ Σίτι, Έρλινγκ λέγοντας μάλιστα με υπερηφάνεια το πόσο πετυχημένα τον είχε χτυπήσει, μετά έστειλε στο νοσοκομείο με αγκωνιά τον συμπαίκτη του ΜακΑτίρ γιατί όταν κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία του τόλμησε να του κάνει πλάκα λέγοντάς του «εσύ, Ρόι πότε έμαθες ποτέ να γράφεις;». Αυτό ήταν. Δεν ήθελε και πολύ…                     

Βίνι Τζόουνς Υπόλοιπος Κόσμος Γκοϊκοετσέα Πέπε Μαραντόνα Διεθνή