Για την ελληνική αγορά τα συγκεκριμένα ονόματα είναι άκρως απαγορευτικά: όχι γιατί θα την απέρριπταν, αλλά γιατί θα’ ταν δύσκολο, έως αδύνατο να βρεθεί μία ομάδα που θα επένδυε 10 με 15εκ. ευρώ, το χρόνο μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει τα καπρίτσια του ενός και μόνου ποδοσφαιριστή (και του μάνατζέρ του), όσο μεγάλου και να υπήρξε.

 Κι επειδή το γνωρίζουν κι οι ίδιοι, τουλάχιστον οι πρώτοι εφτά της πιο πάνω λίστας έχουν ήδη βολιδοσκοπήσει την κατάσταση μήπως καταφέρουν να πετύχουν μία τελευταία «αρπαχτή», σε δολάρια στο όλο και πλέον αξιόπιστο κόσμο του αμερικανικού Mls.

 Ο Καζεμίρο, για παράδειγμα έχει ήδη συμφωνήσει προφορικά με την Ίντερ Μαϊάμι του Μέσι. Νεϊμάρ και Λεβαντόφσκι συζητούν με τους Λος Άντζελες Γκάλαξι, ενώ ο Σαλάχ δεν είναι πλέον και τόσο σίγουρος για τη Σαουδική Αραβία λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη του και τις τουρκικές σειρήνες.

 Δεν αποφασίζουν μόνοι τους, είναι και θέμα μάνατζερ που για να προστατέψουν τα συμφέροντα των πελατών τους, αλλά και για να εξασφαλίσουν μεγαλύτερο ποσοστό προμήθειας έχουν μάθει την τέχνη του «τιραμόλα» με τέτοιο, εκνευριστικό επαγγελματισμό γνωρίζοντας εξ’ αρχής ότι, εάν παρατραβήξουν το σχοινί πάντα θα υπάρξει ο κίνδυνος να σπάσει. Εννοείται, σε βάρος τους.

 Πριν από 30 χρόνια, σε ανύποπτες ακόμη εποχές ο μεγάλος Σέρβος προπονητής, Βούγιαντιν Μπόσκοφ προειδοποιούσε πως, μία μέρα οι μάνατζερς θα γίνουν οι χειρότεροι εχθροί του ποδοσφαίρου γιατί μιλούν μόνο για λεφτά. Ελάχιστοι του έδωσαν σημασία, όσοι όμως –λίγοι, όλοι κι όλοι εφτά- τον άκουσαν και διαπραγματεύονταν μόνοι τους, χωρίς μάνατζερς εν τέλει βγήκαν, και με το παραπάνω μάλιστα κερδισμένοι.

 Για παράδειγμα, ο Βέλγος Κέβιν Ντε Μπρόινε. Το ’21 ανέθεσε σε μία εταιρία, εξειδικευμένων αναλυτών τα ποδοσφαιρικά του στατιστικά των τελευταίων σεζόν και αφού του επιβεβαίωσαν ότι είχε παίξει καθοριστικό ρόλο στη γιγάντωση της Μάντσεστερ Σίτι «εισέβαλλε» μία ωραία ημέρα στα γραφεία της ομάδας, σε στυλ… Τζον Ουέιν σε σαλούν και ξεφυλλίζοντας το τετράδιό του και τους είπε το πολύ απλό, «αυτός είμαι εγώ, αυτά πρόσφερα, σειρά σας τώρα».

 Μία κίνηση ματ και ιδιοφυής γιατί πέτυχε συμβόλαιο 19εκ. ευρώ το χρόνο, συν bonus, εν ολίγοις μία αύξηση του 15% μεγαλύτερη από τη προηγούμενη συμφωνία. Και κυρίως, χωρίς να χρειαστεί να δώσει ούτε δραχμή, που λέει ο λόγος στον κάθε (τυχάρπαστο) μάνατζερ.

 Δεν είναι υποχρεωτικό να έχουν οι ποδοσφαιριστές εκπρόσωπο, οι περισσότεροι όμως βαριούνται κι επειδή είναι τεμπέληδες προτιμούν να πληρώνουν υψηλά ποσοστά προμήθειας (έως και 15% στο κόστος της μεταγραφής, συν άλλο ένα 10% του μηναίου τους μισθού), στον οποιονδήποτε «τρέξει» τα συμφέροντά τους.

 Σκρίνιαρ, Μκιταριάν, Ρομανιόλι, Στέρλινγκ, Κίμιχ, Σούζο είναι οι υπόλοιποι που παίρνουν μόνοι τους τηλέφωνο, προσφέρονται και ακούν τις ανάλογες αντιπροσφορές. Δεν υπήρξαν όλοι τυχεροί, με την έννοια ότι δεν βρήκαν αμέσως ομάδα, αλλά κουτσά στραβά, στο τέλος έμειναν το ίδιο ευχαριστημένοι. Χαρακτηριστικότερη περίπτωση του Ισπανού Σούζο: είχε μείνει ελεύθερος από τη Μίλαν και ύστερα από εφτά απορρίψεις έστειλε το βιογραφικό του στη Σεβίλλη. Όχι μόνο τον προσέλαβαν, αλλά έμεινε στην Ανδαλουθία άλλα πέντε χρόνια και το κυριότερο, χωρίς να δώσει φράγκο τσακιστό σε κανέναν…          

Υπόλοιπος Κόσμος Ντε Μπρόινε Μεταγραφές Διεθνή