Μπαίνεις στην γειτονιά του Βαγιέκας και δύσκολα βλέπεις ουρανό. Απλωμένα ρούχα παντού. Τα σπίτια παλιά, τα μπαλκόνια μικρά, τίποτε δεν αλλάζει σε αυτό το προάστιο της Μαδρίτης όσο και αν περνούν τα χρόνια. Μυρίζει εργατιά. Μυρίζει… Εξάρχεια. Η γειτονιά που αντιστάθηκε στον Φράνκο δεν μπορεί να αλλοιωθεί. Κάπως έτσι και το γήπεδο της Ράγιο. Το Βαγιέκας αρνείται να αλλάξει, να βελτιωθεί. 

Για τον λόγο αυτό θυμίζει την γειτονιά του Κορυδαλλού και το γήπεδο της Προοδευτικής με τον τοίχο στη μία εστία. Στενοί διάδρομοι, μικρές αίθουσες, χαμηλοτάβανο, κακός αγωνιστικός χώρος, μόλις 15.000 θέσεις, δημοσιογραφικά χωρίς τραπέζια και ρεύμα μετά… βίας. Αποπνεει ρομαντισμό η φάση στο Βαγιέκας.

Διαβάστε περισσότερα στο enwsi.gr