Εκείνο το βράδυ στη Νέα Φιλαδέλφεια

Η ώρα που η Ράγιο έχανε την ευρωπαϊκή κούπα, ήταν η στιγμή που δικαιωνόντουσαν όλα εκείνα τα άμπαλα καρτούν, που μιλούσαν για μια συνοικιακή ομαδούλα της… σειράς. Βεβαίως στην πραγματικότητα είχαν καταπιεί την γλωσσίτσα τους λίγες εβδομάδες πριν, όταν οι Ισπανοί έκαναν παρέλαση στα ημιτελικά μέσα στην έδρα της πιο παραγωγικής ομάδας της διοργάνωσης.

Για όλους τους υπόλοιπους, τους λίγο κανονικούς, η στιγμή που σήκωνε την κούπα η Ράγιο, ήταν ένα μικρό εως μεγάλο τσίμπημα βαθιά στην καρδιά. Διότι όλοι μας πιστεύαμε λίγο εως πολύ, εκείνη την βραδιά στη Νέα Φιλαδέλφεια, πως η ΑΕΚ θα μπορούσε να είναι αυτή που θα είχε φτάσει μέχρι και το τέλος της διαδρομής. Όχι επειδή η Ράγιο ήταν της πλάκας ομάδας, αλλά επειδή αυτό που είχε φτιάξει ο Νίκολιτς, έδειξε πως δεν είχε ταβάνια. Και ποιος μπορεί να πει αν θα είχε τύχη στην πραγματικά καλή Κρίσταλ Πάλας. Αλλά η εικόνα ήταν πως οι Άγγλοι δεν έπαιξαν κομπολόι την Ράγιο, όπως είχε κάνει η ομάδα του Νίκολιτς εκείνο το βράδυ του Απρίλη στη Νέα Φιλαδέλφεια

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο του Κώστα Τσίλη στο enwsi.gr