Ας την πούμε «Emery League», να τελειώνουμε…

 Γεννημένος πριν από 54 χρόνια, και κάτι μήνες στη Χονταρίμπια, ο Ουνάι Έμερι Ετξεγκοιέν ύστερα από ένα αφοπλιστικά εύκολο περίπατο (3-0) με τη Φράιμπουργκ σήκωσε το 5ο Uefa/ Europa League της καριέρας του. Και μπήκε δικαιωματικά στο ξεχωριστό κλαμπ εκείνων των μεγάλων προπονητών το οποίο και περιγράφει σχολαστικά, σε άλλο σημείο ο συνάδελφος Χρήστος Κωνσταντινίδης.

 Πριν την Κωνσταντινούπολη είχε θριαμβεύσει τρεις φορές, και μάλιστα συνεχόμενες με τη Σεβίλλη και μία με τη Βιγιαρεάλ χάνοντας το τρόπαιο του ’19, από τον πάγκο της Άρσεναλ στον τελικό με την Τσέλσι του Μαουρίτσιο Σάρρι. Ένα βαρύτατο 4-1, που του είχε στοιχήσει την απόλυση και την άμεση αντικατάσταση με τον Βάσκο, συμπατριώτη του… Μίκελ Αρτέτα.

 Αυτή ήταν και η δεύτερη, μεγάλη απογοήτευση της καριέρας του. Γιατί την πρώτη, ίσως ακόμη χειρότερη και τραυματική την είχε βιώσει ένα χρόνο νωρίτερα, στον πάγκο της Παρί Σεν Ζερμέν.

 Μία πληγή, που όπως αποκάλυψε και ο ίδιος δύσκολα να κλείσει ποτέ γιατί στη 2ετία που έμεινε στο «Παρκ ντε Πρενς» είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα, δύο Κύπελλα, δύο Λιγκ- Καπ και δύο Σούπερ- Καπ Γαλλίας, αλλά στο κρισιμότερο παιχνίδι της χρονιάς απέτυχε παταγωδώς πληρώνοντας το γενικό blackout της ομάδας του με τον χειρότερο τρόπο.

 Ήταν τα προημιτελικά του Champions League της περιόδου ’17-’18 με αντίπαλο την ισχυρότατη Μπαρτσελόνα την οποία και συνέτριψε 4-0 στο Παρίσι, από την οποία όμως και διαλύθηκε στη ρεβάνς του «Καμπ Νου» με 6-1 σε μία από τις μεγαλύτερες «remuntada», επιστροφές ή επαναφορές όλων των εποχών. «Adieu» Παρίσι. Και μετά καπάκι «bye bye» και Λονδίνο.

 Μετά την Άρσεναλ πήγε και κέρδισε και με τη Βιγιαρεάλ χαρίζοντας στο «κίτρινο υποβρύχιο» τον μοναδικό, ευρωπαϊκό τίτλο της ύπαρξής του. Μάλιστα με τρόπο σαδιστικό και εντελώς ακατάλληλο για καρδιακούς, γιατί εκείνος ο τελικός του Europa League ’20-’21 στην πολωνική Γκντανσκ με αντίπαλο τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έμελλε να μείνει στην Ιστορία της διοργάνωσης ως το μεγαλύτερο θρίλερ όλων των εποχών: 1-1 στο 90’, 1-1 και στο 120’ και 11-10 στα πέναλτι για τους Ισπανούς με καθοριστικό λάθος το χαμένο, τελευταίο πέναλτι του… Ισπανού τερματοφύλακα της Βιγιαρεάλ Νταβίντ Ντε Χέα.

 Μετά το νέο του επίτευγμα με την Άστον Βίλλα, στην οποία και χάρισε τον πρώτο της ευρωπαϊκό τίτλο από το μακρινό ’82 και το τότε Κύπελλο Πρωταθλητριών, η γενική αίσθηση είναι ότι ο Έμερι θα συνεχίσει να κερδίζει κυρίως γιατί έχει βάλει στοίχημα με τον εαυτό του να διώξει, μία και καλή τα φαντάσματα του παρελθόντος, σε Παρίσι και Λονδίνο που ακόμη τον στοιχειώνουν.