"Πληγή" το Βικελίδης για Άρη - Αρνητικό ρεκόρ 8ετίας

Άρης: Ο Άρης βρέθηκε για ακόμη μία φορά αντιμέτωπος με τις δικές του αδυναμίες, σε ένα παιχνίδι που έμοιαζε κομμένο και ραμμένο για να του δώσει ανάσα και αυτοπεποίθηση. Αντί όμως να κεφαλαιοποιήσει την υπεροχή του απέναντι στον Λεβαδειακό, είδε μια σίγουρη –θεωρητικά– νίκη να γλιστρά μέσα από τα χέρια του, αφήνοντάς τον ξανά χωρίς χαμόγελο στο «Κλεάνθης Βικελίδης». Το 2-2 της Κυριακής δεν ήταν απλά μια ισοπαλία, αλλά·ήταν άλλη μία χαμένη ευκαιρία σε μια σεζόν που μοιάζει να βαραίνει όλο και περισσότερο τους Κιτρινόμαυρους.

Παρά το γεγονός ότι η ομάδα της Θεσσαλονίκης είχε τον έλεγχο του αγώνα, δημιούργησε περισσότερες φάσεις και πήρε προβάδισμα δύο φορές, ένα στιγμιαίο κενό συγκέντρωσης στο φινάλε αποδείχθηκε αρκετό για να ανατρέψει όλη την προσπάθεια. Η άμυνα λύγισε εκεί που δεν έπρεπε, ο Λεβαδειακός βρήκε το παράθυρο που έψαχνε και ο Άρης είδε ένα «τρίποντο» ζωτικής σημασίας να μετατρέπεται σε έναν βαθμό που δεν αλλάζει ουσιαστικά τίποτα.

Ποιο… κάστρο;

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μεμονωμένο. Η εικόνα αυτή αποτελεί συνέχεια μιας πορείας που έχει οδηγήσει τον Άρη σε μια δύσκολη βαθμολογική πραγματικότητα. Η διαφορά των 13 βαθμών από τον τέταρτο Λεβαδειακό και η ολοένα πιο θολή προοπτική της Ευρώπης δημιουργούν ένα περιβάλλον πίεσης που δεν αφήνει περιθώρια για νέα λάθη. Η ομάδα μοιάζει να κουβαλά βάρος, να παλεύει με την ψυχολογία της και να μην μπορεί να βρει σταθερότητα ούτε στα πιο «βατά» παιχνίδια.

Ένα από τα μεγαλύτερα αγκάθια της φετινής σεζόν είναι η αδυναμία αξιοποίησης της έδρας. Το «Κλεάνθης Βικελίδης», που άλλοτε αποτελούσε φόβητρο για κάθε αντίπαλο, έχει πάψει να λειτουργεί ως προπύργιο. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι: μόλις 12 βαθμοί σε 9 παιχνίδια πρωταθλήματος εντός έδρας, με συνολικό απολογισμό 2 νίκες, 6 ισοπαλίες και 1 ήττα στο πρωτάθλημα. Για μια ομάδα που παραδοσιακά στηρίζεται στη δύναμη του κόσμου της, αυτά τα νούμερα δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητα.

Η σύγκριση

Η σύγκριση με την περσινή χρονιά κάνει την κατάσταση ακόμη πιο έντονη. Τότε, ο Άρης είχε ρεκόρ 11-4-2 στο «σπίτι» του, δείχνοντας σταθερότητα, ένταση και χαρακτήρα. Φέτος, όλα αυτά μοιάζουν να έχουν χαθεί. Η εξέδρα δεν γεμίζει όπως άλλοτε, ο κόσμος δείχνει κουρασμένος από τις επαναλαμβανόμενες απογοητεύσεις και η ατμόσφαιρα δεν θυμίζει σε τίποτα το παλιό, εκρηκτικό «Βικελίδης».

Η χειρότερη βαθμολογική συγκομιδή οκταετίας

Στο δια ταύτα, ο Άρης είναι στο -13 από τον τέταρτο Λεβαδειακό και στο +4 από τον ένατο ΟΦΗ, οκτώ αγωνιστικές πριν το φινάλε της κανονικής διάρκειας. Δεν είναι μια ομάδα με σταθερές για να υποψιαστείς τι μπορεί να καταφέρει. Ούτε μπορείς να χαρακτηρίσεις το πρόγραμμα (εκτός έδρας με Παναιτωλικό, Βόλο, Παναθηναϊκό και Πανσερραϊκό κι εντός έδρας με ΠΑΟΚ, Κηφισιά, Ατρόμητο και ΟΦΗ). Στις προηγούμενες σεζόν είχε μια σταθερότητα στα εντός έδρας παιχνίδια. Στα πρώτα εννιά των δύο που προηγήθηκαν είχε 6/9 νίκες. Από πέντε είχε πετύχει από το 2020 έως και το 2023. Φέτος, οι 12 βαθμοί σε εννιά εντός έδρας αποτελούν τη χειρότερη βαθμολογική συγκομιδή οκταετίας.

Το ζητούμενο πλέον δεν είναι μόνο βαθμολογικό. Είναι θέμα ταυτότητας, αντίδρασης και επαναπροσδιορισμού. Ο Άρης καλείται να βρει ξανά τον τρόπο να επιβάλλεται, να προστατεύει την έδρα του και να μετατρέπει την υπεροχή του σε αποτελέσματα. Γιατί όσο τα παιχνίδια περνούν και οι ευκαιρίες χάνονται, τόσο η σεζόν κινδυνεύει να χαθεί πριν καν φτάσει στην τελική της ευθεία.

Πηγή: sfina.gr