Το κείμενο που ακολουθεί δεν προέρχεται από κάποιον «ελληνοφοβικό κύκλο» ούτε από πρόσωπο που μπορεί εύκολα να κατηγορηθεί για φιλελληνισμό. Αντιθέτως, είναι γραμμένο από έναν Τούρκο διπλωμάτη καριέρας, πρώην πρέσβη της χώρας του, ο οποίος τοποθετείται με ψυχρό, νομικό και θεσμικό λόγο για τα ζητήματα του Αιγαίου, της Λωζάνης και της λεγόμενης «Γαλάζιας Πατρίδας».

Ο λόγος για τον Σελίμ Κουνεράλπ (Selim Kuneralp), ο οποίος είναι Τούρκος διπλωμάτης, το βιογραφικό του οποίου αξίζει σύντομης αναφοράς. Είναι εγγονός του Αλί Κεμάλ και γιος του Ζεκί Κουνεράλπ . Ο πατέρας του, Ζεκί, ήταν ετεροθαλής αδελφός του πατέρα του Στάνλεϊ Τζόνσον , γεγονός που καθιστά τον Σελίμ ετεροθαλή ξάδερφο του πρώην Βρετανό πρωθυπουργό Μπόρις Τζόνσον .

Ο Κουνεράλπ αποφοίτησε από το Λύκειο Saint-Joseph της Κωνσταντινούπολης το 1969 και από το London School of Economics το 1973. Μετά από διάφορες θέσεις στο Υπουργείο Εξωτερικών (ως πρέσβης), υπηρέτησε ως Γενική Διεύθυνση Υποθέσεων ΕΕ και πρέσβης στη Σουηδία (2000–2003) και στη Νότια Κορέα (2003–2005). Διετέλεσε Γενικός Διευθυντής Σχεδιασμού Πολιτικής την περίοδο 2006-2007 και Αναπληρωτής Υφυπουργός αρμόδιος για τις Οικονομικές Υποθέσεις μεταξύ 2007 και 2009. Διετέλεσε Μόνιμος Αντιπρόσωπος στην Ευρωπαϊκή Ένωση από την 1η Νοεμβρίου 2009 έως τις 9 Δεκεμβρίου 2011. Διετέλεσε Πρόεδρος της Διάσκεψης του Χάρτη Ενέργειας από τον Απρίλιο του 2010 και Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας του Χάρτη Ενέργειας μεταξύ 1ης Δεκεμβρίου 2014 και 31ης Ιουλίου 2016. Έγινε Σύμβουλος του Υπουργείου Εξωτερικών στις αρχές του 2012 και εργάστηκε ως Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Τουρκίας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου τον Μάιο του 2012, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Φεβρουάριο του 2014. Διορίστηκε μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικής Πολιτικής στις 15 Ιουλίου 2014. Συνταξιοδοτήθηκε το 2015.

Το άρθρο του, το οποίο τιτλοφορείται ως «Τουρκο-ελληνικά προβλήματα: Τι λέει το διεθνές δίκαιο;» δημοσιεύτηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2026 στην τουρκική ιστοσελίδα Medyascope, το μοιραζόμαστε ως απάντηση –όχι συναισθηματική, αλλά τεκμηριωμένη– σε Έλληνες ακαδημαϊκούς, αρθρογράφους και πολιτικούς που τα τελευταία χρόνια επιμένουν να υποστηρίζουν ότι «και η Τουρκία έχει δίκιο» στις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο. Ότι πρόκειται για «σύνθετη νομική διαφορά», ότι «υπάρχουν γκρίζες ζώνες», ότι «η Αθήνα πρέπει να δείξει κατανόηση» απέναντι σε τουρκικές αξιώσεις περί αποστρατιωτικοποίησης, κυριαρχίας νησίδων ή περιορισμού των θαλάσσιων δικαιωμάτων των νησιών.

Εδώ, όμως, έχουμε κάτι διαφορετικό, έναν Τούρκο πρώην πρέσβη που αναλύει τη Συνθήκη της Λωζάνης, τη Συνθήκη των Παρισίων και το Δίκαιο της Θάλασσας, και καταλήγει –με καθαρή διπλωματική γλώσσα– ότι πολλές από τις πάγιες τουρκικές θέσεις είτε δεν εδράζονται ρητά στο κείμενο των συνθηκών είτε συγκρούονται με το ισχύον διεθνές νομικό πλαίσιο. Επίσης τονίζεται, ότι η «Γαλάζια Πατρίδα», όπως αποτυπώνεται στους χάρτες, δύσκολα θα άντεχε σε διεθνή δικαστική κρίση. Συν τοις άλλοις υπογραμμίζεται, ότι το ζήτημα των νησίδων δεν έμεινε νομικά «ανοικτό» μετά το 1923 και κυρίως, πως η Τουρκία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος σε κρίσιμες ρυθμίσεις που επικαλείται κατά το δοκούν.

Δεν πρόκειται για ελληνική ερμηνεία. Δεν είναι εθνική ρητορική. Είναι τουρκική φωνή, από το εσωτερικό του τουρκικού διπλωματικού κατεστημένου.

Σε μια περίοδο όπου στην Ελλάδα καλλιεργείται η ιδέα ότι «πρέπει να δούμε και την άλλη πλευρά» και ότι «η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση», αξίζει να διαβάσουμε τι λέει η άλλη πλευρά όταν μιλά χωρίς συνθήματα, χωρίς εσωτερική κατανάλωση και χωρίς μεγαλοϊδεατισμούς.

Το άρθρο του Σελίμ Κουρεάλπ  δεν είναι φιλελληνικό. Είναι ρεαλιστικό. Και ίσως γι’ αυτό ακριβώς είναι ενοχλητικό για όσους στην Αθήνα επιμένουν να αναζητούν τουρκικά «δίκαια» εκεί όπου το ίδιο το διεθνές δίκαιο –και ένας Τούρκος πρέσβης– τα αμφισβητούν. Διαβάστε το στο Geopolitico.gr