ΠΑΟΚ: Ένα βράδυ déjà vu θύμησε παλιές «ασθένειες»

Υπάρχουν ήττες που απλώς κοστίζουν βαθμολογικά και υπάρχουν κι εκείνες που σε αναγκάζουν να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Για τον ΠΑΟΚ, το 2-1 στον Βόλο ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.

Γιατί αυτό που είδαμε στο Πανθεσσαλικό δεν ήταν μόνο μια απώλεια τριών βαθμών ή μια χαμένη ευκαιρία για την κορυφή. Ήταν η επανεμφάνιση παθογενειών που αυτή η ομάδα είχε καιρό (ίσως και έναν χρόνο) να δείξει σε τόσο έντονο βαθμό. Όχι πως είχαν εξαφανιστεί πλήρως, αλλά είχαν μπει στην άκρη. Μέχρι που ήρθε ένα βράδυ για να τις φέρει ξανά όλες στην επιφάνεια.

Κι όμως, για ένα εικοσάλεπτο, όλα έμοιαζαν φυσιολογικά. Ο ΠΑΟΚ μπήκε δυνατά, προηγήθηκε, έδειξε να ελέγχει το παιχνίδι. Μια εικόνα που τελικά αποδείχθηκε παραπλανητική. Γιατί από εκεί και μετά, η ομάδα… εξαφανίστηκε.

Χωρίς ένταση, χωρίς καθαρό μυαλό, χωρίς ουσιαστική απειλή. Ο αντίπαλος τερματοφύλακας πέρασε ίσως το πιο ήσυχο βράδυ του στο φετινό πρωτάθλημα, με τον ΠΑΟΚ να αδυνατεί να δημιουργήσει και να δώσει συνέχεια στο καλό του ξεκίνημα. Σαν να έσβησε ο διακόπτης. Σαν το μυαλό να έφυγε από το παιχνίδι και να πήγε ήδη στη διακοπή που ακολουθεί.

Κάπως έτσι μια μεγάλη ευκαιρία χάθηκε με χαρακτηριστική ευκολία. Ο ΠΑΟΚ είχε μπροστά του τη δυνατότητα να κλείσει την κανονική διάρκεια στην κορυφή – έστω και σε συνθήκες τριπλής ισοβαθμίας. Αντί γι’ αυτό, πέταξε το πλεονέκτημα και πλέον καλείται να κυνηγά. Επέλεξε με την εικόνα του να πάει ξανά από τον - πιο - δύσκολο δρόμο. 

Η ευθύνη ανήκει τόσο σε παίκτες όσο και σε προπονητή

Η ευθύνη βαραίνει πρώτα και κύρια τους παίκτες. Η εικόνα τους στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα δεν ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις της στιγμής. Ωστόσο, δεν μπορεί να μείνει εκτός κάδρου και ο Ραζβάν Λουτσέσκου. Σε τέτοια παιχνίδια, η διαχείριση –αγωνιστική και πνευματική– είναι εξίσου κρίσιμη και ο ΠΑΟΚ δεν την είχε.

Από το βράδυ της ήττας, ένα κομμάτι του κόσμου αντέδρασε σαν να ήρθε το τέλος της σεζόν. Είναι μια αντίδραση που μπορείς να κατανοήσεις συναισθηματικά, αλλά μέχρι ένα σημείο. Γιατί η πραγματικότητα είναι διαφορετική: τίποτα δεν έχει τελειώσει, τουναντίον, τώρα αρχίζουν όλα.

Τα πλέι οφ φέρνουν έξι ντέρμπι, έξι παιχνίδια υψηλής έντασης και απαιτήσεων. Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη ελπίδα του ΠΑΟΚ. Γιατί αυτή η ομάδα έχει δείξει φέτος ότι στα δύσκολα μπορεί να βγάλει χαρακτήρα. Ότι όταν ανεβαίνει το επίπεδο του αντιπάλου, ανεβαίνει και η ίδια.

Δεν είναι κάτι άγνωστο. Το έχουμε δει και φέτος, το είδαμε και πέρσι, όταν χρειάστηκε να φτάσει στην πρεμιέρα των πλέι οφ για να πάρει το πρώτο του μεγάλο ντέρμπι. Άρα το «manual» υπάρχει. Το θέμα είναι αν θα το… θυμηθεί. Η κλήρωση του μίνι πρωταθλήματος θα δώσει το πρώτο στίγμα για το τι ακολουθεί. Αλλά ανεξαρτήτως αντιπάλου, το ζητούμενο είναι ένα: να παρουσιαστεί ένας ΠΑΟΚ διαφορετικός. Πιο συγκεντρωμένος, πιο ώριμος, πιο «σκληρός» πνευματικά.

Γιατί αν κάτι θυμίζει έντονα η φετινή κατάσταση, αυτό είναι ένα déjà vu από πέρσι. Τότε που ο ΠΑΟΚ έκλεισε την κανονική διάρκεια με ήττα 2-1 εκτός έδρας από την Καλλιθέα, σε ένα παιχνίδι που έμοιαζε… καρμπόν. Προηγήθηκε, χαλάρωσε, το πλήρωσε στο τέλος. Ένα σενάριο που επαναλήφθηκε με ανατριχιαστική ακρίβεια. Απίθανο; Ίσως. ΠΑΟΚτσήδικο; Σίγουρα!

Το θέμα, όμως, δεν είναι να μην μείνουν στον ΠΑΟΚ μόνο στη διαπίστωση. Είναι να δούμε αν αυτή τη φορά η ιστορία θα γραφτεί διαφορετικά. Γιατί η ομάδα του Λουτσέσκου έχει ακόμα την ευκαιρία να αλλάξει την αφήγηση της σεζόν, αρκεί να αποφασίσει ότι το μάθημα στον Βόλο δεν θα πάει χαμένο. 6+1 παιχνίδια είναι, ιδού η Ρόδος... ιδού και το νταμπλ.