Συνήθως, για τους ευρωπαϊκούς συλλόγους το Κόπα Άφρικα είναι μία διοργάνωση ανώφελη, φολκλόρ και «σπαστική» γιατί τους στερεί των καλύτερων παικτών τους ή των μεγαλύτερων αστέρων.

 Για τους Αφρικανούς όμως, δεν είναι απλά ένας τρόπος ζωής, αλλά ο μοναδικός για να δείξει στον υπόλοιπο Κόσμο την Ιστορία και τις παραδόσεις τους. Τα ήθη και έθιμα, τα ανεξάντλητα ποδοσφαιρικά διαμάντια της «Μαύρης Ηπείρου», όπως και το απύθμενο, αθλητικό ταλέντο που, ουσιαστικά ως «πρώτη ύλη» υπήρξε το πρώτο πράγμα που θέλησαν ν’ αλλάξουν και να αφανίσουν οι κατά καιρούς αποικιοκράτες.

 Η περίπτωση του Μισέλ ξεπερνάει κάθε ίχνος ρομαντισμού και αγάπης προς την εθνική του ομάδα. Γιατί μιμούμενος ένα από τα δεκάδες αγάλματα του Πατρίς Λουμουμπά, πρωθυπουργού του Ανεξάρτητου Κονγκό που δολοφονήθηκε το ’61 από τις παραστρατιωτικές δυνάμεις του δικτάτορα Μομπούτου, αναβιώνει με τον δικό του τρόπο, τον χαιρετισμό με το οποίο ο μάρτυρας συνήθιζε να χαιρετάει τον λαό του.          

 Ντυμένος στα χρώματα της χώρας του, ο Μπολαντίνγκα εμφανίζεται στην εξέδρα εντελώς ακίνητος, ακούνητος, αγέλαστος και πετρωμένος. Πάντα με το δεξί χέρι σηκωμένο, χωρίς να κουνήσει ούτε έναν μυ του σώματός του. Ένα βλέφαρο, ένα μάτι, τα χείλια. Τίποτα. Απολύτως τίποτα από το 1ο, έως και το 90ο λεπτό κατά τη διάρκεια κάθε αγώνα της αγαπημένης του ομάδας.

 Έτσι παρέμεινε και κατά τη διάρκεια των τριών γκολ, σε βάρος της Μποτσουάνα, που επέτρεψαν στο Κονγκό να προκριθεί στους 16 της διοργάνωσης. Και έτσι ακριβώς παρέμεινε και την ώρα που η Αλγερία απέκλειε την ομάδα του παίρνοντας το εισιτήριο για τα προημιτελικά όπου θ’ αντιμετωπίσει τη Νιγηρία.

 Με μία διαφορά όμως: ότι αυτή τη φορά, στο 90’ του αγώνα δάκρυσε, πάγωσε και κατέρρευσε από τη φόρτιση και τη συγκίνηση και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο για εξετάσεις. Μεταφέρθηκε, εννοείται, όχι με φορείο, αλλά όπως θα μεταφέραμε ένα βαρύ και άψυχο, ας πούμε (ανθρώπινο) άγαλμα…         

Δημοκρατία του Κονγκό Κόπα Άφρικα Ποδόσφαιρο