Κι όμως... Πόσο διαφορετικές είναι. Την ίδια φανέλα φορούν, με το ίδιο έμβλημα έχουν, ομάδες του Παναθηναϊκού είναι και οι δύο. Εχουν, όμως, καμία σχέση τα παιδιά του Ζέλικο Ομπράντοβιτς με εκείνα του Ζεσουάλδο Φερέιρα; Τι συγκρίνουμε τώρα...

Όχι, δεν στεκόμαστε τόσο στην κατάκτηση του έκτου ευρωπαϊκού τροπαίου, αλλά στο γεγονός ότι οι αθλητές του μπασκετικού ΠΑΟ δεν σταματούν να τραγουδούν ποτέ, να παλεύουν για την επέκταση της τροπαιοθήκης του συλλόγου, να πωρώνονται, να διψούν για νέες επιτυχίες.
Ο ΠΑΟ κι ο... που ΠΑΟ;

Αντιθέτως, στον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό, με έναν τίτλο θεωρούν πως ξεδίψασαν. Και διεκδικούν ξανά τον τίτλο ύστερα από χρόνια. Τον εγχώριο τίτλο, εννοείται, καθώς πού λόγος για ευρωπαϊκό τρόπαιο, κάτι που, στο ποδόσφαιρο, είναι καταφανές πιο δύσκολο απ΄ό, τι στο μπάσκετ.

Σαφώς και το μπασκετικό «τριφύλλι» έχει την τύχη να συνεργάζεται με τον κορυφαίο προπονητή στην Ευρώπη. Σύμφωνα με ορισμένους, με τον κορυφαίο και στον κόσμο. Στη «γηραιά ήπειρο», ναι, κανείς δεν μπορεί να του... κουνηθεί, διότι έχει σαρώσει τα τρόπαια. Και είναι ο πολυνίκης της Ευρωλίγκας, με 8 Κούπες (με τέσσερις διαφορετικές ομάδες, αλλά με τον Παναθηναϊκό να βρίσκεται στο πρώτο σκαλί της καρδιάς του και των επιτυχιών του) να καταδεικνύουν την προπονητική του μεγαλοσύνη.

Σαφώς και το μπασκετικό «τριφύλλι» έχει την τύχη να συνεργάζεται με τον Δημήτρη Διαμαντίδη. Μπορεί να μην είναι σόουμαν, όπως ήταν ο Γκάλης, ίσως να μην είναι και ηγέτης, αλλά αναμφίβολα είναι ο παίχτης που ποτέ, μα ποτέ δεν βάζει τον εαυτό του πάνω από την ομάδα. Κι ας έχει κατακτήσει τα πάντα και σε προσωπικό επίπεδο, κι ας τον θεωρούν οι ειδικοί του αθλήματος τον πληρέστερο αθλητή της τελευταίες δεκαετίας και από τους πιο πλήρεις του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Εκείνος, ταπεινότατα, όλα αυτά τα θεωρεί εφήμερη χαρά. Ισως και… ντροπή, διότι όταν τα ακούει, σκύβει το κεφάλι του, χαμηλώνει το βλέμμα του, κοκκινίζει, γενικώς δεν του αρέσει να του μιλάνε για εκείνον. Προτιμά να του μιλάνε για την ομάδα.

Γι΄ αυτό, λοιπόν, διαφέρουν οι δύο Παναθηναϊκοί.

Διότι ο Ομπράντοβιτς, ξέρει να δημιουργεί παίχτες. Να τους πιστεύει, κι εκείνοι να τον δικαιώνουν. Να ποντάρει πάνω τους και σπανίως να μην τον δικαιώνουν.

Όμως ο Ζοτς, πέραν του ταλέντου του και της ικανότητάς του να οδηγεί ομάδες στην κορυφή, ξέρει να αναγνωρίζει και τις ήττες. Γι' αυτό και ακόμα και τώρα, για την ήττα από τη Μακάμπι στον τελικό της Σουπρολίγκας, το 2001 στο Παρίσι, δεν αναζητεί άλλοθι. Ούτε το έκανε και τότε. Στάθηκε στην ανωτερότητα της «ομάδας του λαού».

Όχι όπως ο Μουρίνιο, που ποτέ του δεν παραδέχεται ήττα της ομάδας του, αλλά πάντα φταίνε οι άλλοι. Τη μία οι διαιτητές, την άλλη η διοργανώτρια αρχή, εκείνος ποτέ του δεν φταίει. Ενας «special one», άλλωστε, έχει το αλάθητο...

Πηγή: Sentragoal.gr

Α1 Παναθηναϊκός Superleague