Από την εποχή του three-peat των Λέικερς, στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, μου έχει μείνει μια έκφραση, που έγινε τότε πολύ της μόδας, διότι τη χρησιμοποιούσαν συνεχώς ο Τζάκσον, ο Κόμπε και ο Σακίλ : το περιβόητο supporting cast, που είναι απαραίτητο για να πλαισιώσει τις μεγάλες πριμαντόνες, οι οποίες προφανώς δεν θα υιοθετούσαν ποτέ τη δεδηλωμένη επιθυμία της ντίβας Γκρέτα Γκάρμπο “να μείνω μόνη μου”!

Έντεκα βράδια πριν από τη χθεσινή αυλαία των τελικών, στο Ελληνικό, έγραφα εδώ ότι όλο το ζουμί για τον Ολυμπιακό, δεν ήταν ούτε ο MVP Tεόντοσιτς, ούτε ο (θεωρούμενος ως αδικημένος της σχετικής ψηφοφορίας) Μπουρούσης, αλλά ο Μαυροκεφαλίδης: ο τρίτος άνθρωπος, ντε! Τότε ο Λουκάς έβαλε πλάτη στους δυο πυλώνες της ομάδας του και συνάμα έβαλε και 16 πόντους και εντέλει την υπογραφή του στην κατάκτηση του τροπαίου. Ήταν η ειδοποιός διαφορά, που μαθαίναμε από μικροί στο σχολείο...

Διαβάστε ολόκληρο το σχόλιο στο gazzetta.gr

Α1 Παναθηναϊκός Ολυμπιακός