Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος...

Σαν να μιλάς για τον εαυτό σου σε τρίτο πρόσωπο, δίχως όμως τη φιλαυτία ενός Ναπολέοντα.

Προφανώς και οι αδερφοί Αγγελόπουλοι λόγω οικογενειακών καταβολών, ιδιοσυγκρασίας και μενταλιτέ δεν κινδυνεύουν από την αρρώστια της ραγδαία εξελισσόμενης οίησης των ημερών. Είτε στα καλά είτε στα άσχημα, η δημόσια εικόνα τους παραμένει αφτιασίδωτη και ολίγον ερασιτεχνική. Σαν να βγάζουν σπυριά όταν βλέπουν κάμερες και δημοσιογραφικά κασετοφωνάκια. Εντάξει, το εμπεδώσαμε: δεν μπήκαν στον Ολυμπιακό για να γίνουν... μόστρα στις εφημερίδες ούτε για να αναπτύξουν τον κύκλο των επιχειρηματικών τους εργασιών. Δεν είδαν, όμως, και την ενασχόλησή τους με το μπάσκετ ως υποχρεωτικό βάσανο, για το οποίο καλούνται από καιρού εις καιρόν να δίνουν βάση και χρήματα.

Υπάρχει μια οργανική σχέση ανάμεσα σε αυτούς, την ομάδα και το άθλημα. Ισως γι' αυτό και η θλίψη της συνεχούς αποτυχίας να σπάει σε περισσότερα κομμάτια μέσα τους. Δεν την ξεπερνούν αβρόχοις ποσίν, δεν την αφήνουν να πέσει κάτω δίχως να την κουβαλούν μέσα τους. Είναι δε τόσο καταφανής ο προβληματισμός τους που ξεπερνάει τις τυχόν οικονομικές απώλειες που αποδεδειγμένα υφίστανται από τη στιγμή που ενεπλάκησαν στην ΚΑΕ Ολυμπιακός.

Το θέμα με τους αδερφούς Αγγελόπουλους δεν είναι αν έχουν κάνει ασύγγνωστα λάθη ή απλώς παιδαριώδη ή ακόμα ακόμα από αυτά που γίνονται στο πλαίσιο της αναγκαστικής μαθητείας στον πρωταθλητισμό. Αυτό που τους καταμαρτυρούν οι οργανωμένοι είναι ότι δεν συμπεριφέρονται ως... βέροι Ολυμπιακοί. Οτι δεν χτυπούν το χέρι στο τραπέζι, ότι έχουν μια εμμονή με την ψυχραιμία, τους χαμηλούς τόνους και με το διάλογο. Εν,τέλει ότι επιτρέπουν στον περιβόητο περίγυρο του προσκηνίου αλλά και του παρασκηνίου να τους χρησιμοποιεί εν αγνοία τους.

Τα ίδια άκουγε και συνεχίζει να ακούει ο Γιάννης Βαρδινογιάννης, που δεν ήθελε επ' ουδενί να παίξει με τους... άγραφους, πλην άτιμους κανόνες του παιχνιδιού. Ηθελε να ακολουθήσει το δικό του δρόμο, που τελικώς αυτός τον έβγαλε στην... έξοδο! Μπορεί να συμβεί το ίδιο με τους διοικητικούς ηγέτες του μπασκετικού Ολυμπιακού;

Προφανώς η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί από τους ίδιους. Ή μάλλον, σωστότερα, όχι μόνο από τους ίδιους. Ζώντας σε μια οικογένεια που σέβεται την ιεραρχία και την ενός ανδρός αρχή, είναι βέβαιο πως οι όποιες αποφάσεις θα πάρουν θα είναι υπαγορευμένες από τον πατέρα τους Παναγιώτη Αγγελόπουλο, υπό το πρίσμα των δεδομένων συνθηκών. Ποιες είναι αυτές;

Ουσιαστικά ένα κράμα απογοήτευσης, κακών χειρισμών, κατηγοριών από φίλους και εχθρούς και έντονης κριτικής από την οργανωμένη ομάδα της κερκίδας. Ενα κράμα αρκούντως ανησυχητικό για το πώς μπορεί να επιδράσει στην ψυχοσύνθεσή τους. Ή θα τους ατσαλώσει και θα τους πεισμώσει να συνεχίσουν στην ίδια ρότα είτε θα τους ανοίξει την πόρτα της εξόδου. Το δεύτερο σενάριο είναι ακραίο υπό την έννοια ότι έχει γίνει ήδη μια σοβαρή επένδυση με την αγορά της ΚΑΕ από τον Σωκράτη Κόκκαλη, επομένως αυτή δεν μπορεί να πεταχτεί στον αέρα μέσα σε λίγα χρόνια και μάλιστα με εκκωφαντικό τρόπο.

Αν, όμως, μείνουν (που θα είναι κάτι παραπάνω από ευκταίο για την ομάδα τους και το μπάσκετ), τότε καλό είναι να συνεχίσουν να είναι οι ίδιοι. Να κάνουν δηλαδή αυτό ακριβώς που δεν θέλουν οι οργανωμένοι. Αυτό για το οποίο τους κατηγορούν οφείλουν να το συνεχίσουν και να το βελτιώσουν ως πρακτική και φιλοσοφία διοίκησης.

Για να τους τη... λένε τα μέλη της «Θύρας 7» τούτο αυτομάτως σημαίνει ότι βαδίζουν στο σωστό δρόμο. Το ανάποδο θα ήταν επικίνδυνο γι' αυτούς, ου μην και επιζήμιο σε βάθος χρόνου. Τουτέστιν όποιος αποζητάει για την ομάδα του ως πρόεδρο τον... Κλιντ Ιστγουντ σε ρόλο τιμωρού, που σηκώνει το όπλο του για ψύλλου πήδημα, που δεν ορρωδεί προ ουδενός και που δεν έχει κανένα πρόβλημα να κυλιστεί ακόμα και στο βούρκο για να κάνει το κομμάτι του, αν όλα αυτά συνθέτουν το προφίλ του καλού προέδρου, τότε μάλλον δεν θέλει τους Αγγελόπουλους ενεργούς.

Διότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν δείξει από την πρώτη στιγμή που μπήκαν στο χώρο πως ούτε αλεξιπτωτιστές είναι ούτε επιθυμούν να παραχωρήσουν την ψυχή τους για ένα πρωτάθλημα. Δεν το θεωρούν «εφήμερη χαρά», όπως το έλεγε κάποτε ο Ντέμης Νικολαΐδης, αλλά δεν το επιζητούν παντί τρόπω.

Σαφώς και έχουν κάνει λάθη. Φυσικά και έχουν υποστεί ζημιές (αγωνιστικές και οικονομικές) ως αποτέλεσμα λανθασμένων χειρισμών, ίσως δε κάποια στιγμή να υπερεκτίμησαν καταστάσεις ενώ θα έπρεπε να τις υποτιμήσουν και το ανάποδο. Συμβαίνει και στους πιο έξυπνους ανθρώπους. Πόσο μάλλον που στον αθλητισμό δεν βοηθάει πάντα η εξυπνάδα, καθώς οι αστάθμητοι παράγοντες ενδέχεται να παίζουν σημαντικότερο ρόλο. Αν οι παίκτες του Ιβκοβιτς είχαν βάλει τις βολές στο τέλος της κανονικής περιόδου, τώρα αυτό το κείμενο θα είχε εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο και χροιά. Με τα «αν», όμως, δεν παίρνεις πρωτάθλημα και αυτό είναι το ζόρι για τους αδερφούς Αγγελόπουλους. Οτι έχουν αποτύχει και ο γδούπος της πτώσης είναι ισχυρός.

Δεν μπορεί κανείς να τους υπαγορεύσει τι θα κάνουν και αν θα μείνουν. Εχουν το δικαίωμα της επιλογής, όπως το είχαν και την περίοδο που γραφόταν ότι θα μπουν στην ΠΑΕ, ωστόσο γύρισαν την πλάτη επιδεικτικά. Οπως επίσης ουδείς έχει το δικαίωμα να τους επιδεικνύει πώς θα συμπεριφέρονται δημόσια εκπροσωπώντας την ομάδα τους. Βέβαια, οι οργανωμένοι οραματίζονται έναν αντίστοιχο Βαγγέλη Μαρινάκη και στο μπάσκετ. Ή μάλλον έναν άνθρωπο με το χαρακτήρα και το μυαλό του προέδρου της ΠΑΕ στο... σώμα των προέδρων της ΚΑΕ. Γίνεται άραγε αυτό; Και τι μπορεί να προκύψει (έστω και θεωρητικά πάντα) από αυτή την... τερατογένεση;

Αν είναι να μείνουν για να αλλάξουν χαρακτήρα και ρότα, τότε καλύτερα γι' αυτούς και το όνομα της οικογένειάς τους να τα μαζεύουν όσο είναι ακόμα νωρίς. Αν όμως έχουν αποφασίσει να συνεχίσουν στο δρόμο που έχουν χαράξει, κάνοντας καλύτερη διαχείριση στις αποφάσεις και στις κρίσεις τους, τότε καλώς θα πράξουν και θα έχουν κοντά τους όλους τους υγιείς. Τους... χαλασμένους δεν τους χρειάζονται...

Πηγή: Goal

Α1 Ολυμπιακός