Πρώτο θέμα είχε γίνει στην «Αθλητική Ηχώ», όπως και η μεταγραφή του νεαρού άσου από τον Αργοναύτη, είκοσι μέρες νωρίτερα. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί τότε, όμως, ότι αυτός ο 18χρονος θα εξελισσόταν στον ηγέτη της ομάδας;

Διότι ο Δεληκάρης έγινε μύθος, είδωλο και λατρεύτηκε σαν θεός από τους οπαδούς του Ολυμπιακού που τον έζησαν στα 9 χρόνια φόρεσε την ερυθρόλευκη φανέλα. Μάλιστα, σχεδόν όλοι όσοι είχαν την τύχη να τον δουν αγωνιζόμενο, τον βάζουν ψηλότερα κι από τα παγκοσμίου φήμης «αστέρια» που πάτησαν το πόδι τους στο Καραϊσκάκη τα τελευταία χρόνια!

Κι αυτό δεν είναι συνέπεια της τάσης για εξιδανίκευση καθετί παλιού. Τα κριτήρια της επιλογής είναι αντικειμενικά, αλλά και συναισθηματικά. Γιατί αυτός ο παίκτης μίλησε στην καρδιά κάθε οπαδού του Ολυμπιακού με όσα έκανε στο γήπεδο.

Ήταν σαν σήμερα όταν ο Στιέπαν Μπόμπεκ, προπονητής, τότε, του Ολυμπιακού, αποφάσισε να προωθήσει τον Δεληκάρη στην πρώτη ομάδα. Το έμπειρο ποδοσφαιρικό μάτι του Γιουγκοσλάβου είχε προλάβει να διακρίνει μέσα σε λίγες μέρες πέρα από το σπάνιο ταλέντο του μικρού και τη στόφα του ηγέτη που διέθετε.

Ο Δεληκάρης υποσκέλισε πολύ γρήγορα τον Μύλλερ, ο οποίος είχε αποκτηθεί την ίδια μέρα από τον Ατρόμητο Πειραιά και αγωνιζόταν στην ίδια θέση. Θα κατάλαβε γρήγορα κι εκείνος ότι δεν είχε να συναγωνιστεί έναν οποιονδήποτε ποδοσφαιριστή, αλλά έναν πραγματικό καλλιτέχνη της μπάλας.

Η καθιέρωση στην ενδεκάδα του Ολυμπιακού ήρθε σχεδόν αμέσως. Ο Δεληκάρης «κεντούσε» στο γήπεδο, είχε αυτό το «κάτι» που γουστάρει ο κόσμος και δεν άργησε να αποκτήσει το προσωνύμιο «Τζορτζ Μπεστ της Ελλάδας».

Άλλωστε, έμοιαζε και εμφανισιακά με τον μεγάλο σταρ της Μάντστεστερ Γιουνάιτεντ και ήταν εξίσου αυθόρμητος και ευαίσθητος ως άνθρωπος. Γρήγορος και ντελικάτος, με μαγική ντρίμπλα και γλυκό αριστερό πόδι, έκανε τη διαφορά μόνο και μόνο ως παρουσία στο γήπεδο. Με αυτόν ηγέτη, ο Ολυμπιακός έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο της ιστορίας του, κατέκτησε τρεις διαδοχικούς τίτλους (1973, 1974, 1975) και έφερε αποτελέσματα στην Ευρώπη τα οποία προκάλεσαν αίσθηση.

Την ίδια εποχή ο Δεληκάρης διαπρέπει και στην Εθνική Ελλάδος. Διεθνής από το 1971, πριν ακόμα κλείσει τα 20, κατάφερε να ξεχωρίσει ανάμεσα σε «τοτέμ» του ελληνικού ποδοσφαίρου, όπως ο Μίμης Δομάζος και ο Γιώργος Κούδας και ο Μίμης Παπαϊωάννου. Η εκπληκτική πορεία στα προκριματικά του Euro '76 και η παρ' ολίγον πρόκριση (ας όψεται η ήττα στη... Μάλτα) εις βάρος της παγκόσμιας πρωταθλήτριας Δυτικής Γερμανίας, ήταν ένας άθλος που έφερε τη «σφραγίδα» του Δεληκάρη.

Τα γκολ που σημείωσε κόντρα στα «πάντσερ», άλλωστε, είναι από τα πιο αναγνωρίσιμα όλης της καριέρας του. Στο 2-2 του Καραϊσκάκη πετάχτηκε... στον Θεό και άνοιξε το σκορ με ασύλληπτο τακουνάκι. Και στο 1-1 του Ντίσελντορφ, «χόρεψε» τον μεγάλο Ζεπ Μάγερ, ο οποίος δεν κατάφερε να αποτρέψει το γκολ παρ' ότι του έκανε μέχρι και... πέναλτι!

Όλα τα ωραία, όμως, έχουν ένα τέλος. Το πρώτο ράγισμα του γυαλιού ήρθε τον Απρίλιο του '76, όταν ο Ολυμπιακός μένει πίσω στο σκορ από τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα δεχόμενος δύο γκολ σε λίγα λεπτά και ο Δεληκάρης πετάει επιδεικτικά τη φανέλα του και φεύγει από το γήπεδο! Οι συμπαίκτες του στρέφονται εναντίον του, το κλίμα βαραίνει και η διοίκηση αποφασίζει να τον θέσει εκτός ομάδας μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος.

Ο Δεληκάρης επιστρέφει μετανιωμένος και παίζει καλό ποδόσφαιρο την επόμενη χρονιά, αλλά το 1977-78 το γυαλί γίνεται οριστικά θρύψαλα. Οι εμφανίσεις του δεν είναι καλές, οι αμφιλεγόμενοι τραυματισμοί δίνουν και παίρνουν και οι συμπαίκτες του ζητούν να του αφαιρεθεί το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Στο πρώτο ματς του ΄78, με αντίπαλο την Καβάλα στο Φάληρο, ο Τόζα Βεσελίνοβιτς -ο οποίος τον είχε στηρίξει στην κόντρα με τους συμπαίκτες του- τον κάνει αλλαγή. Ο Δεληκάρης φεύγει από το γήπεδο και την επομένη μαζεύει τα πράγματά του από του Ρέντη.

Πολλοί πίστεψαν ότι ήταν ένα ακόμα τερτίπι του μεγάλου άσου και ότι θα επέστρεφε σαν τον άσωτο υιό το επόμενο καλοκαίρι. Γι' αυτό όταν έσκασε η «βόμβα» της μεταγραφής του στον Παναθηναϊκό, το σοκ στον κόσμο του Ολυμπιακού ήταν τεράστιο. Το έκανε για τα χρήματα ή για να μπει στο «μάτι» εκείνων που τον ανάγκασαν να φύγει από τον Πειραιά;

Ό,τι και να συνέβη, η εικόνα του Δεληκάρη με την πράσινη φανέλα με το τριφύλλι, ήταν μαχαιριά για τους οπαδούς της πρώην ομάδας του. Και η υποδοχή που του επιφυλάχθηκε τον Μάιο του '79, όταν πήγε για πρώτη φορά ως αντίπαλος στο Καραϊσκάκη φορώντας μάλιστα το περιβραχιόνιο του αρχηγού, ήταν χειρότερη από αυτήν που είχαν ζήσει οι υπόλοιποι παίκτες του Παναθηναϊκού, όλα τα προηγούμενα χρόνια μαζί!

Ωστόσο, δεν ήταν γραφτό για τον Δεληκάρη να μακροημερεύσει στη Λεωφόρο. Ποτέ δεν έφτασε τα παλιά υψηλά επίπεδα απόδοσης στα τρία χρόνια που φόρεσε τη φανέλα του Παναθηναϊκού (κάτι που του κόστισε και τον αποκλεισμό από την αποστολής της Εθνικής Ελλάδος για το Euro '80), παρότι βρισκόταν στην καλύτερη ηλικία για μπάλα.

Ήταν θέμα αλλιώτικου DNA, δεν τον σήκωνε το κλίμα; Κανείς δεν μπορεί να δώσει επαρκή εξήγηση. Όπως κανείς δεν έμαθε ποτέ τι συνέβη τον Οκτώβριο του '81, όταν εντελώς ξαφνικά ο Δεληκάρης αποχώρησε από τον Παναθηναϊκό και εξαφανίστηκε εντελώς από το ποδόσφαιρο!

Ακούστηκαν πολλά και γράφτηκαν λιγότερα για το ξαφνικό «αντίο» του κορυφαίου ποδοσφαιριστή. Και η επίμονη απουσία του από τα δρώμενα έδωσε τροφή για απίστευτα σενάρια. Και τι δεν είχαμε ακούσει. Άλλοι διέδιδαν ότι είχε χάσει όλα τα μαλλιά του, είχε αποκτήσει τεράστια κοιλιά και ήταν παντρεμένος με κόρη γνωστού εφοπλιστή.

Σύμφωνα με άλλους ήταν φυματικός και ζούσε απομονωμένος στην Πάρνηθα για να αναπνέει καθαρό αέρα! Άλλοι έλεγαν ότι σταμάτησε το ποδόσφαιρο λόγω ενός σοβαρού προβλήματος με το στομάχι του, για το οποίο είχε εισπράξει υπέρογκη αποζημίωση από ασφαλιστική εταιρεία.

Μέχρι που το 1997 έλυσε τη σιωπή του και διέλυσε τα σενάρια, με συνέντευξη που έδωσε στα «Νέα» και τον Μανώλη Σαριδάκη. Ούτε εκεί, όμως, απάντησε στο μεγάλο ερώτημα της ξαφνικής αποχώρησής του από την ενεργό δράση. «Είναι ένα μυστικό που θα κρατήσω για τον εαυτό μου. Ίσως να μην το αποκαλύψω ποτέ. Πληγώθηκα, υπέφερα, πονάω ακόμα για την απόφαση να εγκαταλείψω το ποδόσφαιρο».

Τον Οκτώβριο του 2002 έκανε αιφνιδιαστικά την πρώτη του δημόσια εμφάνιση ύστερα από 21 ολόκληρα χρόνια, σε μία ημερίδα παλαιμάχων ποδοσφαιριστών. Όμως, ξαναπήγε στο Καραϊσκάκη μόλις τον Νοέμβριο του 2005, σε μία εκδήλωση που οργάνωσε η «ερυθρόλευκη» ΠΑΕ. Έχοντας ξεπεράσει ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα που είχε τον Ιούλιο του 2009, ζει ήσυχα, αποτραβηγμένος από τα φώτα της δημοσιότητας που τόσο τον αγάπησαν, αλλά εκείνος ποτέ δεν είχε ανάγκη.

Στο 1-1 με τη Δυτ. Γερμανία το 1975

Πηγή: sday.gr

Βίντεο Ολυμπιακός