Και ναι, και όχι. Είναι ακόμη πολύ νωρίς για να προβλεφθεί. Άπαντες, βέβαια εύχονται ότι, καλώς ή κακώς θα βρίσκεται στην οριστική 26άδα του Κάρλο Αντσελόττι, αλλά το πώς θα είναι ή το πόσο θα μπορούσε να προσφέρει δεν μπορεί να το εγγυηθεί κανείς.

 Δικαιολογώντας, πάντως την απόφασή του να μην τον συμπεριλάβει στην αποστολή για το πρόσφατο φιλικό της Βοστόνη (1-2 με τη Γαλλία) ο Ιταλός ομοσπονδιακός τεχνικός της «Σελεσάο» ήταν περισσότερο από σαφής.

 «Αυτή τη στιγμή απέχει πολύ από το 100% της φυσικής του κατάστασης. Εάν μέχρι τότε είναι καλά και δουλέψει το τετραπλάσιο από τους υπόλοιπους θα τον καλέσω. Διαφορετικά, δεν θα μπορέσω ούτε να βασιστώ, ούτε και να ρισκάρω να μείνω ξαφνικά χωρίς έναν παίκτη: όσο ταλαντούχο και να είναι. Σύμφωνοι ότι η Βραζιλία ανέκαθεν πόνταρε στο ταλέντο, αλλά στο σύγχρονο ποδόσφαιρο κατάλαβαν και συνειδητοποίησαν ότι η νίκη μετράει πολύ περισσότερο από το εάν έπαιξες καλά ή όχι».

 Από τη μία, λοιπόν θα ήταν κρίμα σ’ ένα Μουντιάλ με 48 ομάδες και ρόστερ των 26 παικτών να μην λάμψει και το άστρο του Νεϊμάρ. Κρίμα, γιατί το καλοκαίρι στους ουρανούς των Ηνωμένων Πολιτειών, του Καναδά και του Μεξικού θα λάμψουν τα αστέρια του 41χρονου Κριστιάνο Ρονάλντο και του 38χρονου (παγκόσμιου πρωταθλητή), Λιονέλ Μέσι. Των Μπέλινγκαμ και Εμπαπέ. Των Ρόντρι και Βινίσιους.

 Των δύο καλύτερων Αφρικανών, Σαλάχ και Χακίμι. Των δύο καλύτερων Ασιατών, Σον και Μιτόμα. Της τελευταίας «Χρυσής Μπάλας» (Ντεμπελέ) και πιθανότατα της επόμενης (Γιαμάλ).

 Μέχρι και ο Χάλαντ θα είναι στην Αμερική, που πριν λίγα χρόνια ήταν ο «σταρ» με τον υψηλότερο κίνδυνο να μην βρεθεί ποτέ του σε μεγάλη διοργάνωση, αλλά που σταδιακά είδε γύρω του να χτίζεται μία πανίσχυρη Νορβηγία που έκανε μία… χαψιά ολόκληρη «Squadra Azzurra» στη φάση των προκριματικών.

 Γιατί, λοιπόν να μην είναι και ο 34χρονος, πλέον Νεϊμάρ. Η’, γιατί να είναι αφού μες στο ’26 έπαιξε μόνο 5 παιχνίδια με τη φανέλα της Σάντος, με 3 γκολ και 2 ασίστ; Αυτό είναι ακριβώς το πρόβλημα: τα παιχνίδια στα οποία δεν αγωνίστηκε. Και είναι υπερβολικά πολλά στα τελευταία τρία χρόνια.

 Το ’17, λοιπόν ο Νεϊμάρ πέρασε από τη Μπαρτσελόνα, στην Παρί Σεν Ζερμέν με 422εκ. ευρώ (222 + 200εκ. ρήτρα αποδέσμευσης) καταγράφοντας την ακριβότερη μεταγραφή όλων των εποχών. Αλλά το ’23 ο Λουίς Ενρίκε αποφάσισε (και δικαιώθηκε απόλυτα), ότι η ομάδα θα μπορούσε να κερδίσει και χωρίς τη βοήθειά του. Η Μπαρτσελόνα προσπάθησε αμέσως να τον ξαναπάρει πίσω, ούτε όμως και ο Τσάβι τον ήθελε κι έτσι συμφώνησε με τη σαουδαραβική Αλ Χιλάλ με το αστρονομικό ποσό των 150εκ. δολαρίων, το χρόνο. Κι άλλα πολλά.

 Μία μέγα- βίλα με κανονική πισίνα, συν μία θερμαινόμενη. Αίθουσα κινηματογράφου, τρία super- cars για τον ίδιο και τρία βανάκια για την οικογένειά του. Ιδιωτικό αεροπλάνο, αυτό, εκείνο, το άλλο και το παράλλο, συν ένα extra- large ψυγείο που βάσει συμβολαίου έπρεπε να είναι καθημερινά γεμάτο με τους αγαπημένους του, φρέσκους χυμούς (από Acai και Guarana’) που του έστελναν κάθε τρεις μέρες από τη Βραζιλία.

 Όλα έμοιαζαν  ιδανικά και παραμυθένια, μέχρι τη στιγμή που ο διάβολος έσπασε το ποδάρι του. Ο Νεϊμάρ κάνει το επίσημο ντεμπούτο του, με μία ασίστ και μηδέν γκολ. Μετά πάει στην εθνική του, του κόβεται ο χιαστός και μένει ένα (ακριβώς) χρόνο εκτός. Επιστρέφει, με γκολ, σε φιλικό με μία ιρανική ομάδα, αλλά ξανά τραυματίζεται σοβαρά, η Αλ Χιλάλ τον ευχαριστεί και τον ξανά στέλνει «πακέτο» στη Σάντος με την οποία, σ’ ένα χρόνο έπαιξε σκάρτα (πάλι, λόγω γονάτου) 32 παιχνίδια με 14 γκολ.

 Αρκούν όμως, όλα αυτά (τα λίγα) για να αξίζει ή να δικαιούται να βρίσκεται και στο Μουντιάλ; Για τον Ρομάριο, «εάν παίξει έστω 10 λεπτά σε κάθε αγώνα, θα κατακτήσουμε το κύπελλο». Για τον Ζίκο, «δεν υπάρχει σε ολόκληρη τη Βραζιλία ένας τόσο ταλαντούχος παίκτης». Για τον Ρονάλντο (το «Φαινόμενο»), το ίδιο. Για τον Άγγλο Γκάρι Νέβιλ, «εάν είναι καλά, είναι καλύτερος απ’ όλη την Premier League μαζί». Μέχρι και για τον ηθοποιό- κωμικό, Ραφαέλ Ζούλου, «Βραζιλία χωρίς Νεϊμάρ είναι σαν να λέμε Disney χωρίς τον Μίκι Μάους».

 Συναισθηματικές υπερβολές; Μπορεί. Κάποιες ναι, κάποιες άλλες όχι. Το βέβαιο είναι πως η ίδια Ιστορία απέδειξε ότι πρόκειται για έναν πολύ καλό ποδοσφαιριστή, όχι όμως τόσο υπερτιμημένο για να αναβαπτιστεί, τη μία νέος Πελέ και νέος Μαραντόνα, την άλλη νέος Μέσι ή νέος Ρονάλντο, Γκαρίντσα, Ζίκο ή Σόκρατες. Κι ότι ο Αντσελόττι ορθά αφήνει το συναίσθημα στην άκρη, για το καλό του συνόλου. Το οποίο και μεταφράζεται, στο ότι μέχρι τότε θα δούμε. Χρόνος υπάρχει. Από τον ίδιο (και μόνο) εξαρτάται…                   

Κάρλο Αντσελόττι Μουντιάλ 2026 Βραζιλία Νεϊμάρ