Η καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα & η διαφορά Νίκολιτς με Μεντιλίμπαρ-Λουτσέσκου

Η ΑΕΚ είναι η καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα και καλπάζει προς τον τίτλο. Το κείμενο θα μπορούσε να τελειώσει… εδώ! Αλλά για να γίνει η ΑΕΚ ξανά η καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα έχουν γίνει τόσα πολλά που αξίζουν ανάλυσης.

Επιπλέον, είναι σημαντικό να σταθούμε στο «καλπάζει». Ναι η ΑΕΚ «καλπάζει» για τον τίτλο. Έχει φέρει πλέον το πρωτάθλημα στα μέτρα, αλλά κακά τα ψέματα, δεν το έχει πάρει ακόμη. Δεν είναι κλισέ ατάκα και δεν θέλω να… ξενερώσω τον κόσμο. Η ΑΕΚ θα πάρει αυτό το πρωτάθλημα, αν κατανοήσει αυτή τη στιγμή το προφανές: ότι δεν το έχει πάρει, ακόμα! Χαίρομαι που τόσο ο προπονητής, όσο και οι παίκτες είναι προς αυτή την κατεύθυνση. Το ίδιο συνέβη και μετά το διπλό στο Καραϊσκάκη. Υπήρξαν πανηγυρισμοί, αλλά χαμηλά η μπάλα. Γι’ αυτό και ήρθε και η επιβλητική νίκη επί του ΠΑΟΚ. Το ίδιο συνέβη και χθες. Υπήρξαν δικαιολογημένοι πανηγυρισμοί, υπήρξε χαρά και ευφορία, αλλά η μπάλα κρατήθηκε χαμηλά.

Ακούω και διαβάζω πολλά σενάρια μετά και τα αποτελέσματα της 2ης αγωνιστικής. Ό,τι και να πεις, ό,τι κι αν γράψεις, τα σενάρια είναι τόσα πολλά που προκαλούν πονοκέφαλο. Άρα, τα αφήνουμε στην άκρη και πατάμε στο εξής ένα σενάριο: Η ΑΕΚ έχει αποδείξει ότι είναι η πιο σταθερή ομάδα στην Ελλάδα μέσα στη σεζόν και τούτη την περίοδο είναι στην καλύτερη δυνατή κατάσταση από τους αντιπάλους της. Κέρδισε Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ, γιατί ο Νίκολιτς φρόντισε να φορμάρει ξανά τώρα την ομάδα του, κάτι που δεν κατάφεραν να κάνουν οι Μεντιλίμπαρ, Λουτσέσκου. Ο Νίκολιτς φροντίζει να παίρνει απ’ όλους τους παίκτες του το 100%, κάτι που δεν μπορούν να κάνουν οι συνάδελφοί του σε ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό. Πάει, λοιπόν, τώρα η ΑΕΚ να κάνει όσες νίκες χρειάζεται στις αγωνιστικές που απομένουν και στις 17 Μαϊου θα έχουμε απονομή στη Φιλαδέλφεια…

Πάμε και στο χθεσινό παιχνίδι: Υπήρχε ο φόβος και η ανασφάλεια ότι μετά την κατάθεση ψυχής που έκαναν οι παίκτες στο ματς με τη Ράγιο, θα έβγαζαν μία κούραση με τον ΠΑΟΚ. Δε συνέβη αυτό και υπάρχει ποδοσφαιρική εξήγηση.

Η ΑΕΚ είναι καλά γυμνασμένη ομάδα. Η ΑΕΚ παίρνει ρυθμό μέσα από τα συνεχόμενα παιχνίδια της. Ο ΠΑΟΚ μέχρι τον Φλεβάρη έπαιζε σερί αγώνες με ίδιους παίκτες και είχε καλή παρουσία. Από τον Φλεβάρη και μετά άρχισε να βγάζει τραυματισμούς γιατί το ρόστερ του δεν έχει ποιοτικό βάθος, να ανοίξει όταν είχε σερί αγώνες. Έχει έναν βασικό «κορμό» με εξαιρετικούς ποδοσφαιριστές, αλλά από εκεί και πέρα υπάρχει διαφορά.

Οι σερί αγώνες γι’ αυτόν σταμάτησαν και «άδειασε». Από εκεί που έπαιζε συνεχόμενα παιχνίδια, έφτασε να παίζει δυο ματς το μήνα. Δεν είναι απλό αυτό για έναν ποδοσφαιριστή. Άσχετα αν στον ΠΑΟΚ πίστευαν το ακριβώς αντίθετο να συμβεί, εν τέλει έγινε το ποδοσφαιρικά λογικό: άδειασε!

Ήταν τελικός για τον ΠΑΟΚ το ματς με την ΑΕΚ. Δεν μπήκε ποτέ όμως στο γήπεδο, γιατί δεν τον άφησε η ΑΕΚ να μπει. Μόνο ο Κωνσταντέλιας προσπαθούσε με ατομικές ενέργειες να κάνει κάτι. Δεν έκανε κι αυτός τίποτα.

Η ΑΕΚ από το 15’ μέχρι το ημίχρονο ήταν ισοπεδωτική. Πήγε στα αποδυτήρια με το «φτωχό» 1-0. Ο Τσιφτσής είχε σώσει τον ΠΑΟΚ από ένα… 3-0 από τα πρώτα 45λεπτά. Στην επανάληψη η ΑΕΚ έδωσε τη μπάλα στον ΠΑΟΚ, που δεν ήξερε τι να την κάνει και από το 60’ και μετά, με την είσοδο και του Κοϊτά, έγινε αυτό που έγινε… Πάρτι!

Σε δυο ματς στα πλέι οφ με τους βασικούς ανταγωνιστές της η ΑΕΚ όχι μόνο τους κέρδισε, αλλά δεν δέχθηκε καν φάσεις. Ένα σουτ του Ελ Κααμπί και το γκολ που ακυρώθηκε στο 98’ ήταν οι στιγμές του Ολυμπιακού στο Φάληρο. Το δοκάρι του Καμαρά στο 87’ με το σκορ στο 3-0 ήταν η στιγμή του ΠΑΟΚ χθες στη Φιλαδέλφεια. Αυτή είναι η ΑΕΚ του Νίκολιτς που ακόμα… δημιουργείται.

Μακάρι να είχε αγωνιστική την Κυριακή. Μακάρι να πήγαινε η ΑΕΚ αυτή την Κυριακή στη Λεωφόρο να παίξει με τον Παναθηναϊκό. Τώρα άλλες 15 μέρες διακοπής και μετά τέσσερις αγωνιστικές σε 15 ημέρες.

Θέλει το μυαλό στο κεφάλι, τα πόδια στο έδαφος, διαχείριση συναισθημάτων μέσα στα αποδυτήρια και φυσικά να συνεχιστεί αυτή η μαγική χημεία ομάδας και κόσμου. Και χθες η Φιλαδέλφεια ήταν ένα όνειρο. Το σκηνικό με τον ήλιο ακόμα να λάμπει πάνω από την Αγιά Σοφιά, το γεμάτο γήπεδο στα κιτρινόμαυρα, ο ενθουσιασμός, τα χαρτάκια, μου θύμισαν τη φιέστα του ’89… Λίγο έμεινε για την κατάκτηση ενός συγκλονιστικού πρωταθλήματος! Συγκέντρωση, ίδια τακτική και φιλοσοφία, συσπείρωση και όλα θα γίνουν…