Το νέο «Watergate» και η αυταπάτη της «ενυδάτωσης»

 Το’ χαμε συνειδητοποιήσει ότι το ποδόσφαιρο άλλαξε, αλλάζει και θ’ αλλάξει ακόμη περισσότερο, αλλά η επιβολή, με το ζόρι δύο υποχρεωτικών time- out κινδυνεύει ν’ αλλοιώσει εντελώς την ιδιοσυγκρασία ενός αθλήματος που, πώς να το κάνουμε, δεν είναι ούτε αμέρικαν φούτμπολ, ούτε μπάσκετ, ούτε και μπέιζμπολ.

 Ούτε φυσικά και… αμερικανικό, αλλά για να γίνει μία σταδιακή μετάβαση και να εκτιμηθεί ή ν’ αγαπηθεί από τη συγκεκριμένη, σημαντική σε παγκόσμια κλίμακα τηλεοπτική φέτα κάποιοι προσπαθούν να τους το πασάρουν με τέτοιο τρόπο που να μην φανεί αβυσσαλέα η διαφορά από τα υπάρχοντα αθλήματα: έτσι κι αλλιώς ήδη πολύ περισσότερο δημοφιλή από το «soccer».

 Κάπως έτσι γεννήθηκε και το τέχνασμα του «cooling break». Της «ενυδάτωσης», όπως πολύ σωστά υπογράμμισε κατά τη διάρκεια της μετάδοσης του Βραζιλία- Μαρόκου και ο Αλέξης Σπυρόπουλος, ένας από τους δύο, άντε τρεις μεγαλύτερους Έλληνες σπορτκάστερς όλων των εποχών.

 Μόνο, που η 6λεπτη διακοπή αρχίζει και να κουράζει και να μην αρέσει. Πόσο μάλλον όταν η αμερικανική έκδοση της «Independent» αποκάλυψε τον πραγματικό λόγο πίσω από την εφεύρεση του «cooling break».

 Ποια ενυδάτωση και ποιές κλιματικές συνθήκες; Αυτό είναι κανονικότατο «Watergate» ήταν ο τίτλος- λογοπαίγνιο της εφημερίδας. Ένας πολύ εύστοχος τρόπος για να μας θυμίσει τη μητέρα όλων των (αμερικανικών) πολιτικών σκανδάλων, που είχε αναγκάσει τον τότε πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον σε παραίτηση, αλλά και το σύνθετο του «gate» που έκτοτε χρησιμοποιείται συχνά είτε αναφερόμαστε σε sex, είτε σε spy.

 Όσον αφορά, βέβαια στη βαρύτητά του το νέο «Watergate» δεν έχει καμία σχέση με ό,τι συνέβη πριν από 54 χρόνια στις όχθες του Πότομακ, στη Ουόσινγκτον όπου πέντε άνθρωποι των Ρεπουμπλικάνων εισέβαλλαν, νύχτα στα γραφεία των Δημοκρατικών στο ομώνυμο κτήριο Watergate για να τοποθετήσουν μικροσκοπικά μικρόφωνα και να υποκλέψουν στρατηγικές συζητήσεις των πολιτικών αντιπάλων του Νίξον.

 Αναλογικά όμως, στο μικρόκοσμό του έχει τη δική του δυναμική και σημασία, ειδικά από τη στιγμή που αυξάνονται όλο και περισσότερο τα παράπονα, ακόμη και μεταξύ των ιδίων των Αμερικανών σχολιαστών. Η Κάρλι Λόιντ, για παράδειγμα, πρώην αστέρας του soccer/ football δεν δίστασε να πει on air «σιχαίνομαι τη διακοπή». Ενώ και ο Αλεχάντρο Μπέρι, της ισπανικής «Telemundo» επανέλαβε στους τηλεθεατές ότι κατά τη διάρκεια των 6, υποχρεωτικών λεπτών δεν θα μεταδώσουμε ούτε ένα διαφημιστικό σποτάκι.

 Ο τηλεοπτικός χώρος όμως σημαίνει χρήμα, και μάλιστα πολύ. Σύμφωνα με εκτίμηση του Μάικλ Τζόνσον, ειδικού αναλυτή της «S&P Global», τα 6 λεπτά διακοπής ανά αγώνα, επί 104 παιχνίδια του Μουντιάλ μας κάνουν στο σύνολο 624 λεπτά και 208 διακοπές, που με πρόχειρους υπολογισμούς θα μπορούσαν ν’ αποφέρουν στο τηλεοπτικό δίκτυο Fox, που αγόρασε με μόλις 500εκ. δολάρια το αποκλειστικό πακέτο μετάδοσης των αγώνων, ανάμεσα στα 7 και τα 9εκ. δολάρια ανά 3λεπτο.

 Ποιο, λοιπόν cooling break και ποια ανάγκη ενυδάτωσης. Πρόκειται για ένα νέο και κανονικότατο Watergate, έστω κι αν όχι τόσο σοβαρό όσο εκείνο που είχε τελειώσει την πολιτική καριέρα του Νίξον…