Η καθολική κατάρρευση τριών μεγάλων της μπάλας

 Σωστά τα’ λεγε ο Ντέμης Νικολαΐδης σε μία από τις βραδινές, τηλεοπτικές του παρεμβάσεις: «μπορεί να θεωρούμε ότι η Βραζιλία είναι καταδικασμένη να κερδίζει, μόνο και μόνο λόγω του βάρους του ονόματός της, αλλά δεν είναι πλέον έτσι. Που πήγαν οι Ριβάλντο, Ρονάλντο, Ροναλντίνιο, Καφού ή Ρομπέρτο Κάρλος;». Και τι να σου κάνουν σήμερα οι διάφοροι Κούνια, Ντανίλο ή Ράγιαν;

 Έτσι ακριβώς είναι. Κι αυτή ακριβώς ήταν η τελευταία 5άδα που είχε οδηγήσει, το 2002, σε Νότιο Κορέα και Ιαπωνία, τη «Σελεσάο» στην κατάκτηση του 5ου της Μουντιάλ. Έκτοτε έχουν περάσει 24 χρόνια και για να πανηγυρίσουν οι Βραζιλιάνοι το πολυπόθητο «Hexa», το 6ο τους αστέρι θα πρέπει να περιμένουν μέχρι το 2030: θα’ χουν δηλαδή περάσει 28 ολόκληρα χρόνια, που για τους «Cariocas» θα είναι από μόνο του ένα ιστορικό, αρνητικό ρεκόρ.

 Για να εξορκίσει το κακό, η Ομοσπονδία ανέθεσε πέρυσι τις τύχες της αποκαλούμενης «Φερράρι των εθνικών ομάδων» στον πολύπειρο Κάρλο Αντσελόττι. Αλλά πέρα από το να μεταφέρει και μεταδώσει κάποια στοιχειώδη πειθαρχία στην άμυνα ο Ιταλός προπονητής εμφάνισε στην Αμερική ένα σβησμένο, φοβισμένο και αργό σύνολο, έτη φωτός μακριά από το πραγματικό, επιθετικογενές «dna» των Βραζιλιάνων καταφέρνοντας να μπει κι εκείνος στη μαύρη λίστα δίπλα από τους προκατόχους του, Τίτε, Μενέζες, Ντινίζ και Ντοριβάλ.

 Τα πρώτα σημάδια, άοσμου και άγευστου ποδοσφαίρου είχαν φανεί με το Μαρόκο, μετά με την Ιαπωνία και επιβεβαιώθηκαν με τη Νορβηγία όταν ο ανύπαρκτος έως τότε Χάλαντ χρειάστηκε μία κεφαλιά κι ένα μακρινό σουτ για να καταπιεί το «εγώ» μίας υπερτιμημένης, έως αλαζονικής (βλέπε τα Hls με τους θεατρινισμούς του Νεϊμάρ) Βραζιλίας.

 Ήταν η 6η ευρωπαϊκή εθνική ομάδα που πετάει εκτός Μουντιάλ τη «Σελεσάο» από το μακρινό 2002: είχαν προηγηθεί η Γαλλία, το 2006, η Ολλανδία, το 2010, η Γερμανία (με το αξέχαστο και ντροπιαστικό 1-7), το 2014, το Βέλγιο, το 2018 και η Κροατία το 2022.

 Κάποια εξήγηση θα υπάρχει. Οπωσδήποτε σοβαρές ευθύνες φέρει και ο Αντσελόττι, όταν όμως συνειδητοποιείς ότι το τελευταίο ταλέντο που παρήγαγε τέτοια «ποδοσφαιρομάνα» είναι ο Βινίσιους και ο προτελευταίος ο Νεϊμάρ, τότε αντιλαμβάνεσαι ότι το πρόβλημα είναι καθαρά εργοστασιακής φύσεως και όχι νοοτροπίας.

 Ακριβώς το ίδιο που στέρησε από την Ιταλία (των μετά Μπάτζο, Τόττι, Ντελ Πιέρο, Ιντσάγκι, Μαλντίνι, Πίρλο, Κανναβάρο ή Νέστα εποχών), την παρουσία της σε τρία συνεχόμενα Μουντιάλ. Η’ που στοίχησε στη Γερμανία μία ακόμη απογοήτευση, επίσης επιβεβαιώνοντας ότι οι διάφοροι Μιούλερ, Κρος, Ποντόλσκι ή Κλόζε δεν έχουν γεννηθεί ακόμη…