Όταν ένα άλογο γίνεται πρωτοσέλιδο…

 Για τη δημοσιογραφική Παιδεία αυτών των χωρών είναι σύνηθες το φαινόμενο να εκθειάζονται και να τιμώνται δεόντως διαφορετικά, από μία μπάλα και μία ρακέτα αντικείμενα, πρόσωπα ή (ά- λογα) ζώα. Πόσο μάλλον όταν το κατεξοχήν, αριστοκρατικό τετράποδο ανέκαθεν υπήρξε άρρητα συνδεδεμένο με το ανθρώπινο είδος το οποίο επί αιώνες βοήθησε να εξελιχθεί σημαντικά, είτε μέσω των μετακινήσεων και την εκμηδένιση των αποστάσεων, είτε των λεγόμενων βαρέων εργασιών.

 Είτε, λοιπόν διαβάσαμε για τον (ξύλινο) «Δούρειο Ίππο» και την ευφυέστατη, έως καταλυτική ιδέα του Οδυσσέα, είτε για τον εμβληματικό «Βουκεφάλα» του Μέγα Αλέξανδρου, είτε ακόμη για τον θρυλικό «Incitatus» που ο Καλιγούλας είχε προβιβάσει σε πρόξενο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, το άλογο αναδείχθηκε σε αιώνιο μύθο που αφού άλλαξε τον τρόπο σκέψης, κίνησης, αλλά και πολέμου της ανθρωπότητας με τα χρόνια εξημερώθηκε και ταυτίστηκε πλήρως με το «αφεντικό» του.

 Κάποια απ’ αυτά, μάλιστα κατάφεραν να γράψουν και μερικές από τις πλέον ένδοξες σελίδες της αποκαλούμενης «αγωνιστικής ιππασίας» μένοντας για πάντα τόσο στις συνειδήσεις, όσο στα αλμανάκ του, κατά κάποιου τρόπου «αθλητισμού».

 Και αν για κάποιους λογικό είναι να μην σημαίνουν απολύτως τίποτα, για μία συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων, ονόματα του βεληνεκούς των «War Admiral», «Man o’ War», «Seabiscuit», «Secretariat» και «Varenne» σημαίνουν γενιές και γενιές μίας από τις πλέον συναρπαστικές Ιστορίες που γράφτηκαν ποτέ στους ιπποδρόμους του πλανήτη.

 Ο «Man o’ War», που έζησε 30 χρόνια και ο «War Admiral» (25) υπήρξαν οι δύο επιβήτορες που άθελά τους και υποσυνείδητα διασκέδασαν, αλλά και έδωσαν ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο σε εκατομμύρια Αμερικανούς κατά τη διάρκεια της δεκαετούς «Μεγάλης Ύφεσης» που ακολούθησε το οικονομικό Κραχ του ’29.

 Μάλιστα ο «Man o’ War», με 20 νίκες σε 21 αγώνες και με χρηματικά έπαθλα 250.000 δολαρίων (κοντά στα 4.5εκ. με τη σημερινή αξία), το 1920 είχε ψηφιστεί από τους New York Times ως «αθλητής της χρονιάς», ισότιμα με τον θρύλο του μπέιζμπολ, Μπέιμπ Ρουθ.

 Ο «War Admiral» υπήρξε το 4ο άλογο της Ιστορίας που το ‘37 κατάφερε να κατακτήσει το πολύτιμο «Triple Crown», που σήμαινε ταυτόχρονη πρωτιά στο «Kentucky Derby», το «Preakness Stakes» και το «Belmont Stakes». Ωστόσο η φήμη του δέχτηκε ένα ισχυρό πλήγμα το ’38 όταν ηττήθηκε από το «Seabiscuit», ένα… τεμπέλικο άλογο, που λόγω σοβαρού τραυματισμού δεν πήρε ποτέ του μέρος στο «Triple Crown», αλλά ύστερα από ένα πρωτοφανές δέσιμο με τον αναβάτη του και εκατοντάδες ώρες προσπάθειας επέστρεψε στον στίβο συντρίβοντας τον μεγάλο του αντίπαλο.

 Γύρω από τον μύθο του «Seabiscuit», όσο του «Secretariat», επίσης θριαμβευτή του «Triple Crown» του ’73 το Χόλιγουντ δημιούργησε δύο από τα καλύτερα, στο είδος τους κινηματογραφικά αριστουργήματα που αξίζει κανείς ν’ αναζητήσει. Ενώ ενδεικτικό για το τι σήμαινε ο «Secretariat» για τον χώρο είναι το γεγονός ότι υπήρξε το μοναδικό άλογο που θάφτηκε ολόκληρο στον ιππόδρομο του Κεντάκι.

 Όπου να’ ναι σειρά θα έχει και η ζωή του «Varenne» που υπήρξε ο αντίστοιχος σταρ, αλλά για τους ευρωπαϊκούς ιπποδρόμους: κυρίως τους ιταλικούς και γαλλικούς. Στα 31 χρόνια ύπαρξής του κέρδισε 62 από τους 73 αγώνες, αλλά και περισσότερα από 6εκ. ευρώ σε χρηματικά έπαθλα.

 Επιπλέον έμεινε στην Ιστορία και με το παρατσούκλι του «σούπερ μπαμπά» γιατί με το κατεψυγμένο του σπέρμα, το οποίο πωλείτο και έως 15.000 ευρώ, ανά ωάριο άφησε πίσω του περισσότερους από 2.000 κληρονόμους σε Ευρώπη και τον κόσμο. Ο κύκλος συνεχίζεται και η αλήθεια είναι πως όταν αναφερόμαστε στο συγκεκριμένο κύκλο, αλόγου- ανθρώπου δύσκολο να κλείσει ποτέ του.