«Μέσα στον επόμενο μήνα, όλο και κάποιος θα με πάρει τηλέφωνο. Περνούσαν όμως οι μήνες και ουδείς με καλούσε» έγραφε στην πρόσφατη αυτοβιογραφία του ο 65χρονος, στις 21 του περασμένου Ιουνίου, Ισπανός ομοσπονδιακός τεχνικός για τη δύσκολη περίοδο, του Οκτωβρίου 2011 όταν μετά την απόλυση από τον πάγκο της Αλαβές (τότε στην 3η κατηγορία) και ύστερα από μόλις 11 παιχνίδια πέρασε 1.5 χρόνο της ζωής του περιμένοντας, μάταια να χτυπήσει το τηλέφωνό του.

 «Δεν ήξερα τι να κάνω και το πώς να γεμίσω τη μέρα μου. Και επί πέντε μήνες πήγαινα στο προπονητικό κέντρο της Μπιλμπάο για να παρακολουθήσω τα μυστικά του Αργεντινού Μαρσέλο Μπιέλσα»: του «El Loco» που είχε χαρίσει στην Αθλέτικ μία ιδιαίτερα εκρηκτική, όσο ξεχωριστή ποδοσφαιρική ταυτότητα.

 Τον Μάιο του ’13, κι αφού είδε και απόειδε αναγκάζοντας να βάλει μέχρι και αγγελία «προπονητής ποδοσφαίρου ψάχνει εργασία», θα ερχόταν επιτέλους το τηλεφώνημα από την ισπανική Ομοσπονδία που αναθέτοντάς του την τεχνική ηγεσία της Under 19 θα του άλλαζε για πάντα τη ζωή.

 Το ’15, στην Ελλάδα οδήγησε τη «Rojita», τη μικρή «Roja» στην κατάκτηση του αντίστοιχου Euro. Το ’18 κατακτά το χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες. Του αναθέτουν και την Under 21 και κατακτά ένα ακόμη Euro.

 Μετά αποκλείεται στα ημιτελικά του επόμενου, από την Πορτογαλία, κατακτά το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά δεν πτοείται συνεχίζοντας να πιστεύει όχι μόνο στο έργο του, αλλά και στους ταλαντούχους πιτσιρικάδες που ο ίδιος είχε πλάσει με υπομονή και κυρίως υπομονή: Ουνάι Σιμόν, Κουκουρέγια, Μίκελ Μερίνο, Θουμπιμέντι, Πέδρι, Ντάνι Όλμο και Ογιαρθάμπαλ, αναμφισβήτητοι πρωταγωνιστές του επικού ιστού με το οποίο παγίδευσε, εξαφάνισε και απέκλεισε την εξίσου, πολύ μεγάλη Γαλλία στον πρόσφατο ημιτελικό Μουντιάλ του Ντάλας.

 Επί χρόνια σκληροτράχηλος αριστερός μπακ σε Μπιλμπάο, Σεβίλλη και ξανά Μπιλμπάο ο Ντε Λα Φουέντε κατέκτησε δύο Liga κι ένα Copa el Rey: το περίφημο του ’84, με αντίπαλο τη Μπαρτσελόνα που είχε καταλήξει στη μέγα- σύρραξη Βάσκων και Καταλανών λόγω της εκδίκησης που οι Σούστερ και Μαραντόνα αναζητούσαν από τον «μακελάρη» Άντονι Γκοϊκοετσέα που είχε σπάσει τα πόδια, πρώτα του Γερμανού, και μετά του Αργεντινού.

 Το Δεκέμβριο του ’22 αναλάμβανε και την εθνική Ανδρών χαρίζοντάς της, πρόπερσι κι ένα ακόμη ευρωπαϊκό τρόπαιο ενώ την Κυριακή (Μέσι, είπαμε επιτρέποντος) θα έχει τη μοναδική ευκαιρία να της χαρίσει και το παγκόσμιο στην ανέκδοτη τιτανομαχία που θα δει για πρώτη φορά σε τελικό μία πρωταθλήτρια Ευρώπης με μία πρωταθλήτρια Κόσμου.

 Στο μεταξύ, ταπεινώνοντας την ταλαντούχα, αλλά αλαζονική Γαλλία η «Furias Rojas» του Ντε Λα Φουέντε μόλις ισοφάρισε ένα εξίσου ιστορικό ρεκόρ καταφέρνοντας (όπως και η Ιταλία του Ρομπέρτο Μαντσίνι, από το ’18 έως το ’21) να παραμείνει αήττητη για 37ο συνεχόμενο παιχνίδι. Η τελευταία ήττα της Ισπανίας ήταν στις 20 Μαρτίου του ’23 (2-0 από τη Σκωτία) κι αν δεν ηττηθεί, μες στο 90λεπτο από την «Albiceleste», ανεξάρτητα από τον παγκόσμιο τίτλο θα φτάσει το αήττητό της στα 38 συνεχόμενα.

 Καθόλου άσχημα για έναν προπονητή που βρισκόταν στα αζήτητα και που χρειάστηκε να βάλει αγγελία για να διεκδικήσει τα αυτονόητα…   

Ντε Λα Φουέντε Μουντιάλ 2026 Ισπανία