Είχαμε μία συζήτηση πριν αρχίσει το Μουντιάλ, γιατί συμπεριλάβαμε τον Έντζο Φερνάντες στην κορυφαία 7άδα Αργεντίνων μέσων. Η αποψινή του απόδοση μιλάει ξανά από μόνη της. Κουβαλά όλο το θράσος και την αποφασιστικότητα του λαού της Αργεντινής σε ένα σώμα. Έβλεπε διαρκώς εστία, σχεδόν όλα του τα σουτ στον στόχο! Εκπροσώπησε επάξια αυτό που έχουμε στο μυαλό μας σαν λατινοαμερικάνος μέσος, με όλο το πάθος, την τρέλα και την επιθετικότητα (aggresiveness) που τον διακρίνει!

Το τατουάζ που έχει στο δεξί του χέρι ο Λαουτάρο Μαρτίνες είναι η εξομολόγηση της ζωής του σε μία λέξη!

Το "Νέστωρ" στο αντιβράχιο του Ελ Τόρο είναι ο μέγιστος φόρος τιμής στον αγαπημένο του παππού. Ο Λαουτάρο είχε τεράστια αδυναμία στους παππούδες του, καθώς εκείνοι ανέλαβαν σε μεγάλο βαθμό το μεγάλωμά του κατά την παιδική του ηλικία στην Μπαΐα Μπλάνκα της Αργεντινής. Η οικογένειά του αντιμετώπιζε τότε πολύ σοβαρές οικονομικές δυσκολίες, με τον πατέρα του να κάνει διπλές δουλειές και τη μητέρα του να εργάζεται ως καθαρίστρια για να ζήσουν τα τρία αδέλφια, γεγονός που μετέτρεψε τους παππούδες του στο βασικό του καταφύγιο και στήριγμα.

Η σχέση τους έγινε ακόμα πιο στενή μέσα από το κοινό τους πάθος για το ποδόσφαιρο, μια παράδοση που κρατούσε γερά στην οικογένεια, αφού ακόμα και η γιαγιά του υπήρξε δεινή σκόρερ σε γυναικεία ομάδα πριν από μισό αιώνα. Η απώλεια των παππούδων του, πριν προλάβουν να τον δουν να φτάνει στην παγκόσμια κορυφή και να κατακτά τίτλους, του κόστισε βαθιά, με τον ίδιο να ξεσπά συχνά σε δάκρυα μετά από μεγάλες επιτυχίες, εξομολογούμενος πόσο του λείπουν. Έτσι, το τατουάζ με το όνομα του παππού του, Νέστωρ, είναι ο δικός του τρόπος να τον κρατά πάντα «ζωντανό» μέσα στις γραμμές του γηπέδου και να του αφιερώνει κάθε του γκολ.

Ο Ρόδρι το έχει πάει σε άλλο επίπεδο

Μία μέρα στο γραφείο... Ε να μην δώσεις 705 πάσες και να το φχαριστηθείς;

Πέραν από την πλάκα, είδαμε και στο παρελθόν σπουδαίους παίκτες που διέθεταν μεγάλη ικανότητα στην ενορχήστρωση του passing game, αλλά ο Ρόδρι το έχει πάει σε άλλο επίπεδο. Είναι ο εγγυητής της άμυνας, ότι υπάρχει ένας παίκτης να μαζέψει ότι "δεν μαζεύεται", με απλά λόγια είναι ο άνθρωπος τους. Όχι μόνο συνεισφέρει ανασταλτικά, αλλά στις πλείστες περιπτώσεις είναι ο παίκτης κλειδί και για τις δύσκολες αναχαιτήσεις. Είναι το μαξιλαράκι των Ρουίθ και Όλμο... τους επιτρέπει να παίξουν πολύ ελεύθερα, θυμίζοντας τους παράλληλα την υπεύθυνότητα του πιο νευραλγικού χώρου στο ποδόσφαιρο, αυτού της μεσαίας γραμμής.

Δεν είναι τρομερό πως η πίστη στον εαυτό σου, μπορεί να καταστρέψει κάθε στατιστικό, ακόμα και αν αυτοί που σε έχουν κρίνει λάθος θεωρούνται αριστούχοι στον τομέα τους; Ο Ντάνι Όλμο έφυγε από τη Λα Μασία το 14 σε ηλικία 16 ετών, αφού λόγω της τριπλέτας MSN δεν έπαιρνε τις ευκαιρίες που περίμενε.

Έψαξε την τύχη του στην Κροατία και την Ντινάμο Ζάγκρεμπ. Πρώην Γιουγκοσλαβία πριν από μία περίπου 10ετία δηλαδή, με ποδοσφαιρικό ξύλο, γήπεδα που δεν ήταν σε καλή κατάσταση, όμως το πείραμα όχι απλά απέδωσε, ήταν η απόλυτη ποδοσφαιρική επιβίωση και ένα ακόμα σχολείο. Ακολούθησε η Λειψία και η Μπάρσα που για να τον αποκτήσει έδωσε 61 εκατομμύρια, τα οποία αν τα προσθέσεις με τα 35 των Γερμανών πλησιάζουν τα 100.

Ο Ντάνι Όλμο είναι ίσως ο καλύτερος στον κόσμο, στο να ενώνει δύο γραμμές, τη μεσαία με την επιθετική. Έχει τόσο καθαρό μυαλό και ποδοσφαιρική διορατικότητα, που ξέρει πότε και πως μία πάσα πρέπει να πάει στον επιθετικό. Όπως και στον ημιτελικό του Γιούρο 2024 όπου σκόραρε, κατάφερνε να κινηθεί σε πολύ μικρούς χώρους απέναντι στους Γάλλους και να συμμετέχει στο παιχνίδι αποτελεσματικά και ουσιαστικά. Για την Ισπανία είναι η μεγιστη κεφαλαιοποίηση των εγκεφάλων, υπερυπολογιστών Ρόδρι και Ρουίθ. Χωρίς τον Όλμο, μάλλον τίποτα δεν θα ταν το ίδιο...

Ο αντιστάρ που εξηγεί με το ποδοσφαιρικό του IQ, ότι στο ποδόσφαιρο τα πάντα μετράνε και πολύ περισσότερο να είσαι στο σωστό μέρος, την κατάλληλη στιγμή, για την ομάδα!

Το απόλυτο όνειρο για κάθε προπονητή

Το απόλυτο όνειρο για κάθε προπονητή, ομόσταυλο του Ντε Λα Φουέντε. 70% κατοχή μπάλας και γκολ με πέναλτι. Φαντάζομαι πως οι λάτρεις του περίφημου τίκι τάκα βρίσκουν τον Ισπανικό ρυθμό αριστούργημα, αλλά από θέμα αποθέωσης του αθλήματος, είμαστε πιο κοντά στο να καεί το μυαλό μας παρά να απολαύσουμε το σπορ. Ποιος ξέρει; ίσως στο 2ο μέρος ανοίξει το παιχνίδι, να θυμίσει ημιτελικό μουντιάλ...

Έντσο Φερνάντες Λαουτάρο Μαρτίνες Ρόδρι Ισπανία Αργεντινή