Γιατί μέσα σε 8 χρόνια ο δεύτερος διασημότερος, στη χώρα του, Λιονέλ οδήγησε την εθνική ομάδα στην κατάκτηση δύο Copa America (’21, ’24), ενός Μουντιάλ (’22), αλλά και της Finalissima (’22), τον τελικό ανάμεσα στην παγκόσμια και την πρωταθλήτρια Ευρώπης με το οποίο η Αργεντινή είχε συντρίψει 3-0 την Ιταλία στο Ουέμπλεϊ.

 Ενώ εάν θριαμβεύσει και με την Ισπανία κατακτώντας και δεύτερο συνεχόμενο Μουντιάλ θα ισοφαρίσει το ρεκόρ του Βιτόριο Πότσο, μέχρι στιγμής του μοναδικού προπονητή της Ιστορίας με δύο back to back (του ’34 και του ’38) τρόπαια. Δύο συνεχόμενα είχε κατακτήσει και η Βραζιλία, αλλά με δύο διαφορετικούς τεχνικούς: τον Φέολα το ’58 και τον Μορέιρα το ’62.

 Επιπλέον, στα 103 παιχνίδια στο τιμόνι της ο Σκαλόνι έχει ήδη πετύχει 76 νίκες, 18 ισοπαλίες και μόλις 9 ήττες, ένα αξιοζήλευτο ποσοστό του 73.79% που έδωσε την ιδέα σε αρκετά μέσα ενημέρωσης της χώρας να αναβαπτίσουν την «Albiceleste» σε «Scaloneta» γιατί τη μοναδική κίνηση που διευθύνει, μάλιστα με επιτυχία είναι στον δρόμο που οδηγεί σε τελικούς και τρόπαια.

 Και όμως, ούτε κανένας ιδιαίτερα ταλαντούχος ποδοσφαιριστής υπήρξε, ούτε και κανένα φαινόμενο των πάγκων. Αποδείχθηκε όμως ένας ικανότατος ψυχολόγος, γιατί όταν ανέλαβε, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να δουλέψει με την ψυχοσύνθεση του Μέσι: του διασημότερου, Λιονέλ της χώρας. Στο τέλος πείθοντάς τον ότι είχε έρθει η ώρα ν’ απελευθερωθεί από τα φαντάσματα του παρελθόντος και την ψυχολογική ομηρία της αιώνιας σύγκρισης με τον Μαραντόνα.

 Μακρινής, ιταλικής καταγωγής, όπως εξάλλου και οι προ παππούδες του άλλου Λιονέλ, που μετανάστευσαν στα τέλη του ‘800 από τις Μάρκε, την ευρύτερη περιοχή της Ανκόνα για ένα καλύτερο αύριο στο Ροζάριο, ο Σκαλόνι έπαιξε για δέκα χρόνια ποδόσφαιρο, ως μέσος επιθετικός σε Νιούελ’ ς, Εστουντιάντες, Ουέστ Χαμ, Λάτσιο, Λα Κορούνια (το pick της καριέρας του κατακτώντας πρωτάθλημα, κύπελλο και δύο Σούπερ- Καπ), Αταλάντα και Μαγιόρκα όπου ζει ευτυχισμένος τα τελευταία 18 χρόνια έχοντας γνωρίσει την αγαπημένη του Ελίζα, μητέρα των δύο παιδιών τους.

 Με την προπονητική ασχολήθηκε μόλις το ’16, ως βοηθός του συμπατριώτη του Χόρχε Σαμπάολι, παράλληλα παρακολούθησε ένα σεμινάριο του Λουίς Ντε Φουέντε (ναι, του ιδίου του Ισπανού με τον οποίο θα διεκδικήσει το ύψιστο τρόπαιο), μετά τον ακολούθησε στην εθνική, όπου και τον αντικατέστησε όταν η Αργεντινή απέτυχε στο Μουντιάλ της Ρωσίας.

 Τα υπόλοιπα είναι, λίγο πολύ γνωστά: εκτός ίσως από ένα δεύτερο προσωνύμιο που κατά καιρούς του προσάπτουν. Του «Llorona», δηλαδή του… κλαψιάρη γιατί είναι ιδιαίτερα ευσυγκίνητος, είτε στο άκουσμα του εθνικού ύμνου, είτε στις μεγάλες επιτυχίες.

 Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν πρόδωσε κατά τη διάρκεια της πορείας της ομάδας στο αμερικανικό Μουντιάλ, ούτε όταν η κεφαλιά του Λαουτάρο Μαρτίνεζ, στο 92’ με την Αγγλία έστελνε την Αργεντινή σ’ έναν δεύτερο τελικό παγκοσμίου κυπέλλου. Ίσως να κρατάει δυνάμεις για μετά τον τελικό, αν και καλό θα ήταν το όποιο ξέσπασμά του να είναι κόσμιο και πολιτισμένο γιατί όλο και κάποιος θα τον περιμένει στη Μαγιόρκα για να του τα ψάλλει…               

Μουντιάλ 2026 Λιονέλ Σκαλόνι Λιονέλ Μέσι Αργεντινή Μαραντόνα