Κάνουν πλέον ζημιά στον ΠΑΟ - Ας μιλήσει κάποιος στον Γιάγκουσιτς για Ζάετς

Να το πούμε για μια ακόμα φορά λοιπόν -λογικά κάπου την... χιλιοστή τα τελευταία χρόνια- όχι πως θα αλλάξει τίποτα, αλλά γιατί δεν γίνεται να μην το λέμε συνεχώς όσο αυτό εξακολουθεί να συμβαίνει.

Όσο ο Παναθηναϊκός δείχνει να μην μπορεί να απαλλαχθεί από την συνήθεια που έγινε λατρεία και η οποία τον θέλει να σχηματίζει γνώμη, να επαναπαύεται και να... κρύβεται τελικά, πίσω απ' αυτά που ακούει και διαβάζει να λένε γι' αυτόν, αγνοώντας την πραγματικότητα, μια ζωή θα βολοδέρνει γύρω από τα ίδια και τα ίδια.

Αν νομίζετε λοιπόν, πως κάναμε πλάκα στα δύο προηγούμενα κείμενα, όταν μιλάγαμε για τα παιχνίδια με την Πάκσι και λέγαμε ότι το θέμα είναι ποια παιχνίδια θα επιλέξει ο Παναθηναϊκός σαν οργανισμός αρχικά και ο Νίστρουπ με το επιτελείο του στην συνέχεια, να κάτσει να δει και να βγάλει συμπεράσματα, δηλαδή αυτά που έγιναν στο χορτάρι ή αυτά που... ακούγαμε σαν περιγραφή και... συμπεράσματα από τις τηλεοπτικές μεταδόσεις του ΣΚΑΙ, τότε κάνετε πραγματικά λάθος.
Κυριολεκτούσαμε και αυτό γιατί τόσα χρόνια ξερουμε πια καλά και με ποιους έχουμε να κάνουμε και το πως έχει μάθει να λειτουργεί αυτή η ομάδα, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που σε ελάχιστο χρονικό διάστημα κατορθώνει να... ευνουχίζει, να ενσωματώνει και τελικά να... αχρηστεύει όποιον κι αν έρχεται, όποιες ιδέες, ικανότητες και προθέσεις κι αν έχει.

Ακούω λοιπόν και διαβάζω, ότι ο Παναθηναϊκός κόντρα στην ΤΣΣΚΑ δεν ήταν, λέει, καλός όσο στα παιχνίδια με την Πάκσι.
Κι εδώ αρχίζουν και τελειώνουν όλα.
Όποιος ξεκινάει έτσι την σκέψη του, το χει χάσει το παιχνίδι μια κι έξω.
Καθώς αν πραγματικά κάποιος που το λέει αυτό το πιστεύει κιόλας κι ακόμα χειρότερα αν κάποιος που το... ακούει το πιστεύει κι αυτός, τότε δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν.

Ή να μην έχει δει κανένα από τα προηγούμενα παιχνίδια του Παναθηναϊκου, ή μαθημένος πολλά χρόνια πλέον να σχηματίζει άποψη όχι απ' όσα γίνονται και όσα βλέπει, αλλά απ' όσα ακούει και διαβάζει ότι... είδε, να το... διέπραξε ξανά και πάλι.

Καθώς ο Παναθηναϊκός, δεν ήταν ούτε χειρότερος, ούτε σε καμιά ξαφνική... κακή βραδιά κόντρα στην μετριότατη στα όρια της ανυπαρξίας Βουλγαρική ομάδα.
Ήταν σε γενικές γραμμές απόλυτα... ίδιος και απαράλλαχτος με τις εμφανίσεις που έκανε και στα δύο παιχνίδια με την Πάκσι.
Αν το... τραβάγαμε μάλιστα  κι άλλο, θα μπορούσαμε να πούμε χωρίς να κατηγορηθούμε για υπερβολή, ότι ήταν ταυτόχρονα περίπου ίδιος και με τον Παναθηναϊκό που βλέπαμε επί Αλόνσο και επί Βικτόρια και επί Μπενίτεθ.

Αργός στις αντιδράσεις του, χωρίς κάτι το ιδιαίτερο δημιουργικά παρά τις κραυγές... εκστασιασμού στις μεταδόσεις ακόμα και σε κάτι σκοτωμένα σούτ ή κάποιες προφανείς πάσες στα δέκα μέτρα, κακός στα όρια του μπερδεμένου στον χώρο του κέντρου και απιστευτα ευάλωτος ακόμα και κόντρα σε μεσοεπιθετικούς της σειράς, όπως ήταν αυτοί που αντιμετώπισε και κόντρα στην Πάκσι και κόντρα στην ΤΣΣΚΑ δύο χιλιάδες τόσο δεν θυμάμαι κιόλας του... πόσο είναι "γεννημένη" αυτή η ΤΣΣΚΑ.

Αντί λοιπόν στον Παναθηναϊκό να κάτσουν και να πουν αυτό που πραγματικά έγινε, το προφανές δηλαδή και μετά πραγματικά να συμπληρώσουν τα υπόλοιπα δεδομένα, δηλαδή ότι είναι νωρίς ακόμα, υπάρχει νέος προπονητής που περιμένουμε πολλά απ' αυτόν με το πέρασμα του χρόνου, έχουν έρθει ποιοτικοί ποδοσφαιριστές, υπάρχει όρεξη για δουλειά και υλικό να την... εφαρμόσει μέσα στο γήπεδο και μην αρχίζετε την κλάψα και την μουρμούρα γιατί η ομάδα, ο νέος προπονητής και οι παίκτες συνολικά παλιοι και νέοι έχουν την ανάγκη στήριξης, κάθονται και προσπαθούν όλοι σαν ένας άνθρωπος και ο Παναθηναϊκός σαν οργανισμός και το ρεπορτάζ του και ολοι, να μας βγάλουν ή ηλίθιους και άσχετους ή κάτι άλλο δεν ξέρω γω τι.

Μπαλάρα ο Παναθηναϊκός, απίστευτη ποιότητα ο Παναθηναϊκός, τρομοκράτης ο Παναθηναϊκός, παικτούρα ο ένας, κλάση ο άλλος, μαγεία ο τρίτος, εκπληκτικός ο Κοτσόλης, τεράστιος ο Αλαφούζος με τις υπερβάσεις που έκανε και βάλτα να πάνε.

Μα ρε παιδιά εδώ με την Πάκσι τρομάξαμε να πάρουμε την πρόκριση με το σκορ του πρώτου αγώνα να είναι νίκη υπέρ μας, μα ρε παιδιά εδώ οι μεσοεπιθετικοί μας τριγυρνάνε γύρω γύρω από τον εαυτό τους με την μπάλα στα πόδια, μα ρε παιδιά όποιος γούσταρε έμπαινε από παντού και ειδικά στα πλαγια στην άμυνα μας, στου... κουφού την πόρτα τελικά.

Και μην το πάτε μακριά.
Πάρτε συγκεκριμένα παραδείγματα για να καταλάβετε το γίνεται, πόσο λάθος είναι αυτό που γίνεται και πόση ζημιά τελικά μπορεί να κάνει αυτό που γίνεται, όπως κάθε χρονιά εδώ και πάνω από δέκα χρόνια.

Ούτε ο Ζάετς, ο Βεζέχα και ο Έκι τέτοια αποθέωση 

Δύο εβδομάδες τώρα, ακούμε συνεχώς, ύμνους, διθυράμβους και ότι μπορεί να φανταστεί κάποιος, για Αντίνο και Γιάγκουσιτς αρχικά και για Καμαρά, Τσάπρα  και λοιπά στην συνέχεια.
Μιλάμε αυτά που έχουν ειπωθεί και  γραφτεί δεν τα έχουν ακούσει και διαβάσει για την πάρτη τους, ούτε ο Ζάετς με τον Βαζέχα, τον Έκι, τον Ασάνοβιτς και τον Σόουζα.

Και κάθεσαι τώρα και σκέφτεσαι λίγο τα παιχνίδια και οσα έχεις δει πραγματικά σ' αυτά.

Ο Αντίνο κατ΄αρχήν.
Ίδιος, απαράλλαχτος και χωρίς καμία βελτίωση με όσα είχαμε δει απ' αυτόν πέρυσι.
Τα έχουμε ξαναπεί στα δύο προηγούμενα παιχνίδια, άντε να τα πούμε για μια ακόμα φορά μπας και ανοίξει κάποιος τα μάτια του εκεί στον Παναθηναϊκό.
Πολύ τρέξιμο, πραγματικά πολύ καλός τακτικά και στην συμμετοχή του μπρος και πίσω στο παιχνίδι, πολύ ορεξάτος να προσφέρει, αλλά... αλλά μέχρι εκεί.
Μιλάμε αν εξαιρέσεις δυο τρεις φάσεις και στα τρία παιχνίδια και ένα γκολ που πέτυχε από λάθος πάσα προς τα πίσω του αντιπάλου που τον έβγαλε τετ-α-τετ με τον τερματοφύλακα, από κει και πέρα ουσία τίποτα.

Μάλιστα μοιάζει να συναγωνιζεται τον Ζέλσον του Ολυμπιακού, σ' αυτή την απίστευτη ικανότητα που έχουν και οι δύο, να ντριπλάρουν δηλαδή τον προσωπικό τους αντίπαλο και μετά αντί να φεύγουν ελεύθεροι μπροστά, να κάνουν μια περίεργη -επιεικώς- κίνηση γύρω από τον... εαυτό τους και να ξαναβρίσκουν... μπροστά τους αυτόν που ειχαν ντριπλάρει πριν.

Πάμε στον Γιάγκουσιτς που ακούμε για φοβερές και τρομερές εμφανίσεις μέχρι τώρα.
Εδώ τα πράγματα διαφέρουν.
Ο Γιάγκουσιτς δείχνει πραγματικά εξαιρετικά προσόντα.
Και είναι και λογικό στην ηλικία του να μην έχει ακόμα διάρκεια και εμπειρια στην διαχείριση και αξιοποίηση των προσόντων του.
Όμως εδώ είναι θέμα του Παναθηναϊκού να δουλεψει έτσι τον νεαρό ποδοσφαιριστή για να καταφέρει να τον έχει ηγέτη και με πολύ καλή μεταπωλητική αξία στην μεσαία του γραμμη και όχι να τον... κάψει κι αυτόν σαν δεκάδες άλλους στο παρελθόν.

Όταν λοιπόν σε ένα νέο παιδί του λες ότι εδώ που ήρθε, με δύο καλές ενέργειες και δύο γκολ... καθάρισες, είσαι ηγετης, έχεις την φανέλα δικιά σου, είσαι μοναδικός, εκπληκτικός και σαν κι εσένα δεν είχαμε ξαναδεί ποτέ, για τρία παιχνίδια στα οποία ουσιαστικά στο μεγαλύτερο μέρος της διάρκειάς τους απουσίαζε από το παιχνίδι και έκανε συνεχώς ημιτελείς ενέργειες -ωραίες βέβαια ως προς τις προθέσεις και τις...ενδείξεις του τι μπορεί να κάνει, αλλά προς το παρόν... ημιτελείς- τότε καληνύχτα.

Δημιουργείς ακόμα ένα ποδοσφαιριστή με πραγματικά μεγάλες δυνατότητες αλλά χωρίς ουσιαστικά ΚΑΜΙΑ απαίτηση απ' αυτόν και είναι θέμα χρόνου να το πιστέψει κι ίδιος πως... αυτά θέλει το σωματείο, οι δημοσιογράφοι και ο κόσμος απ' αυτόν για να είναι όχι απλά ικανοποιημένοι αλλά... ενθουσιασμένοι κιόλας.

Αντίθετα, αν πάει κάποιος και μιλήσει ποδοσφαιρικά και Παναθηναϊκά σ' αυτό το παιδί και του πει το προφανές, δηλαδή "... αγόρι μου εδώ που ηρθες έχουμε δει κι αν έχουμε δει παικταράδες, την φανέλα που φοράς την έχουν φορέσει παίκτες που από πιτσιρικάς τους είχες αφίσα στο δωμάτιό σου, την έχουν φορέσει τρεις από την μεγαλύτερη Εθνική της χώρας σου που είδε ποτέ ο κόσμος, την Κροατία του Μουντιάλ της Γαλλίας, δηλαδή ΑΣΑΝΟΒΙΤΣ, ΒΛΑΟΒΙΤΣ και ΓΙΑΡΝΙ, την έχει φορέσει πάνω απ' όλα ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής που έβγαλε η χώρα σου ο ΒΕΛΙΜΙΡ ΖΑΕΤΣ και για να γίνεις ηγέτης σ' αυτήν εδώ την ομάδα δεν μας φτάνουν τρία τακουνάκια και δυο ωραία γκολ, θέλουμε διάρκεια, τίτλους, σκληρή δουλειά και να χύσεις ποτάμια ιδρώτα σε προπονήσεις και γήπεδο" τοτε, λογικά πάντα, θα αρχίσουμε να βλέπουμε ένα εντελώς διαφορετικό παίκτη σε διάρκεια, απόδοση και κυρίως ουσία μέσα στο γήπεδο.

Τέλος πάντων να μην το κουράζουμε, δεκάδες παραδείγματα και πράγματα μπορούμε να πούμε για όσα έχουμε δει μέχρι τώρα.

Το θέμα είναι πρώτον, να βλέπουμε την πραγματικότητα, δεύτερον να την βλέπει πάνω απ' όλα ο ίδιος ο Νίστρουπ και να μείνει ανεπηρέαστος απ' όλο αυτό το καρακιτσαριό και πανηγύρι χωρίς αντίκρυσμα, να στηριχθεί ακόμα και σε στραβές βραδιές η ομάδα και να αρχίσει σιγά- σιγά να δείχνει αν μπορεί πραγματικά και όχι... στα χαρτιά και στις... μεταδόσεις, να είναι διαφορετικός φέτος και να διεκδικήσει αυτά που δεν μπόρεσε να διεκδικήσει καν τις προηγούμενες χρονιές.

Όσο για την πρόκριση;
Δεν το συζητάμε.

Απ αυτή την ομάδα που είδαμε στο ΟΑΚΑ, ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να αποκλειστεί.
Κι αν αποκλειστεί, αυτό θα το έχει "καταφέρει" μόνο ο ίδιος.
Να αποκλείσει δηλαδη τον εαυτό του.
Αλλά σ' αυτήν την -ο μη γένοιτο- περίπτωση, αλλάζει και εντελώς όλη η κουβεντα και τα σχετικά.