Ο Γκάνταλφ, ο deflectionάκιας και η ποιότητα που δεν είναι τα τσαλιμάκια

Ποιοτικός παίκτης. Αλήθεια, τι σημαίνει ποιοτικός παίκτης; Πως επιβεβαιώνεται η ποιότητά του; Από ποια κομμάτια στο παιχνίδι του; Λογικά αυτό που θεωρώ εγώ ποιότητα, δεν είναι ίδιο μ' αυτό που θεωρεί η πλειοψηφία. Ποιότητα για μένα δεν είναι ο παίκτης που κάνει κολπάκια και τσαλιμάκια με τη μπάλα. Που μπορεί να βάλει φάλτσα. Ναι, ΟΚ, είναι κι αυτό αλλά όσο εξελίσσεται το ποδόσφαιρο αυτά χάνουν την αξία τους, ειδικά αν μετά από το τσαλιμάκι δεν έρχεται και ουσία (Ζέλσον, ακούει;).

Η πλέον σημαντική ποιότητα λοιπόν δεν είναι τα κορδελάκια. Είναι η ικανότητα να «διαβάζεις» το παιχνίδι πριν γίνει. Η ικανότητα να κάνεις τα απλά που συχνά είναι και τα πιο δύσκολα. Να σκεφτείς έξυπνα. Να σκεφτείς ομαδικά, όχι για την πάρτι σου. Να, σαν κι αυτό που έκανε ο Φρόιλερ στο 90+5' του χθεσινού (30/8) ματς του Ολυμπιακού στην Τρίπολη με τον Αστέρα (0-1), όταν εκεί που 99 στους 100 θα επιχειρούσαν τελείωμα, «είδε» και έβγαλε μια ΤΕΛΕΙΑ ασίστ στον Γκονζάλες αλλά ο τελευταίος «κατάφερε» να χάσει το πιο εύκολο γκολ της καριέρας του «σημαδεύοντας» το οριζόντιο δοκάρι. Ο Ελβετός έχει υποτιμηθεί ως μεταγραφή από πολύ κόσμο που σύντομα θα καταλάβει το λάθος του. Είναι κατηγορία Ταρέμι. Εμπειρία, προσωπικότητα, ηγετική φυσιογνωμία, οξυδέρκεια. Δηλαδή ποιότητα από την καλή. Δεν θα κάνει, με το σώμα, τα τρελά τρεξίματα αλλά θα «τρέχει» διαρκώς το μυαλό του για 'κείνον. Επιβεβαίωση ποιότητας του Φρόιλερ ήταν και η κίτρινη που πήρε στο 86', «διάβασε» τον κίνδυνο που πήγαινε να δημιουργηθεί, και τέλειωσε τη φάση με φάουλ κάρτας. Σαν τον... Γκάνταλφ που είπε το δικό του: You shall not pass.  

Ποιότητα, για να φέρω και ένα άλλο άκρως σημαντικό παράδειγμα, επιβεβαίωσε πως έχει και ο Ορτέγκα. Η απόκρουση που κάνει με το ένα χέρι στο 7ο λεπτό, σε μια φάση που η μπάλα έδειχνε να πηγαίνει στο δεξί του παράθυρο, άρα ο Ολυμπιακός θα αποκτούσε μπελάδες με το ξεκίνημα στο ματς, είναι απόκρουση κλάσης. Και εμπειρίας. Γενικώς η εικόνα του, και σ' αυτό το ματς, ήταν εικόνα κορυφαίου τερματοφύλακα. Τερματοφύλακα που πρέπει να έχει μια ομάδα με την πίεση και τις απαιτήσεις του Ολυμπιακού.

Από εκεί και έπειτα, πέρα από το προφανές, δηλαδή ότι ο Ολυμπιακός πήρε μια σημαντική νίκη σε μια έδρα όπου παραδοσιακά (υπάρχουν εξαιρέσεις, οπως πέρυσι, που επιβεβαιώνουν τον κανόνα) ζορίζεται και έκανε το 2Χ2 στο πρωτάθλημα «αγοράζοντας» χρόνο που τον έχει ανάγκη ως αυτοκίνητο με βλάβη που επιδιορθώνεται εν κινήσει καθώς η σεζόν άρχισε, υπάρχουν κι άλλα που μπορεί να σταθεί κανείς. 

Προσωπικά, επειδή το ακούω - διαβάζω πολύ, δεν βλέπω τίποτα νέο τρελό στοιχείο στο παιχνίδι του Ολυμπιακού. Βλέπω να επανέρχονται οι προπέρσινες εργοστασιακές ρυθμίσεις. Με κυριότερο όλων την πίεση ψηλά ώστε να οδηγηθεί ο αντίπαλος σε λάθος και να δημιουργηθούν προϋποθέσεις για γκολ ξαφνικό θάνατο. Οι ερυθρόλευκοι μπήκαν στο ματς τρέχοντας στα κόκκινα. Κάποια στιγμή στο 25-30' σκεφτόμουν πως αν συνεχίσουν έτσι θα «σκάσουν». 

Πίεση ο Ελ Καμπί, πίεση ο Ζότα, πίεση ο Τσικίνιο (αλλά μηδέν ουσία ξανά), πίεση ο Ρόκα, πίεση και οι Σιπιόνι, Έσε. Και ανακτήσεις έγιναν και κλεψίματα έγιναν και σε 3-4 περιπτώσεις ο αντίπαλος πέταξε τη μπάλα πλάγιο για να γλιτώσει.
Το νέο λοιπόν, κατ' εμέ, είναι το παλιό καλό, της ομάδας που έκανε επιβλητικό νταμπλ. Και τότε η μπάλα ήταν δεν σηκώνονταν τόσο πολύ στον αέρα όπως πέρυσι στο β' μισό της σεζόν που έδειχνε η ομάδα μπλοκαρισμένη πνευματικά. Υπήρχαν crosses ή γεμίσματα αλλά με μέτρο. 

Μεταγραφή που ίσως έχει υποτιμηθεί από πολλούς είναι ολοφάνερα και ο Ζότα. Ένας παίκτης που παίζει παντού από το Νο8 και μπροστά. Και είναι παίκτης ομάδας, όχι παρτάκιας. Οι περισσότεροι θα σταθούν στην ωραία κεφαλιά γκολ που έκανε και κρίθηκε το ματς. Προσωπικά κοιτάω το ίδιο ή και περισσότερο άλλα «πράγματα». Στο 3' η πίεσή του οδήγησε σε κερδισμένο πλάγιο. Στο 18' γύρισε στη μεγάλη περιοχή του Ορτέγκα και έκανε κόψιμο σε μια πάσα που έδειχνε ικανή να δημιουργήσει σοβαρό πρόβλημα. Στο 26' συνέβη το ίδιο.

Στο 40' πραγματοποίησε ένα από τα πολλά deflections του. Που 'σαι Ρίκι Πιτίνο να τον δεις! Αναφέρω τον γνωστό μπασκετικό κόουτς που ήρθε στην Ελλάδα για τον Παναθηναϊκό επειδή προσωπικά απ' αυτόν άκουσα πρώτη φορά τον όρο. Και νομίζω είναι υπερ-χρήσιμος και για τη στατιστική του ποδοσφαίρου. Μαρτυρά ποιοί παίκτες μοχθούν για να συνεισφέρουν στην άμυνα. Ακόμα και αν δεν ολοκληρώνεται ένα κλέψιμο, αν ένας παίκτης κάνει deflection, δηλαδή κοντράρει τη μπάλα σε πάσα αντιπάλου και της αλλάζει πορεία, είναι πολύτιμο. Χαλάει σχέδια.

Από εκεί και έπειτα, για 2ο σερί ματς οι Τικνιζιάν και Ρόκα δημιουργούν μεγάλες προσδοκίες για τα προσεχώς. Όσο περνάει ο καιρός και δένουν περισσότερο η λογική λέει ότι θα κάνουν ωραία πράγματα, χρήσιμα για το σύνολο. Ο μπακ είναι πηγή ενέργειας και καλώς εννοούμενου θράσους, ο Ισπανός (21 ετών μόλις) θα γίνεται καλύτερος όσο αρχίζει να ωριμάζει και να αποκτά ψυχολογία. Να πιστεύει πιο πολύ στον εαυτό του.
Ο Σιπιόνι, για τον οποίο πέρσι μετά το ντέρμπι της Λεωφόρου στον α' γύρο, τόλμησε να γράψω ότι μου φαίνεται πιο πλήρες πακέτο από τον Έσε, έκανε μία ακόμα γεμάτη εμφάνιση. Ωστόσο υπάρχει και ένα μεγάλο ΑΛΛΑ. 

Στη σπουδαία φάση του 7ου λεπτού του Αστέρα όπου έσωσε ο Ορτέγκα με την εξαιρετική απόκρουση, ο Σιπιόνι έχει απολέσει τη μπάλα στη μεσαία γραμμή και σε 2-3 δεύτερα οι γηπεδούχοι βρέθηκαν σε θέση βολής. Καλός ο ενθουσιασμός του και η πίστη στις δυνάμεις του από τον Αργεντίνο αλλά θέλει μέτρο.
Ντάξει, τον Σάλιακα τον αναφέρω στο τέλος αλλά δε σημαίνει ότι υποτίμησα την εμφάνισή του. Κάθε άλλο. Πέρα από την έξοχη σέντρα - ασίστ στο γκολ του Ζότα, ο Μανώλης είχε γενικώς μια γεμάτη και πολύ θετική εμφάνιση. Καταφέρνει να είναι και καλός (σαν τον Ρόντινεϊ) από το κέντρο και πάνω και σταθερός (σαν τον Κοστίνια) από το κέντρο και κάτω. Βεβαίως δεν περιμέναμε κάτι λιγότερο από μια μεταγραφή που ήταν επιβεβλημένη να γίνει. Βασικά δεν έπρεπε καν να έχει φύγει ποτέ ο παίκτης αλλά, τέλος πάντων.

Τέλος καλό, όχι όλα αλλά πολλά καλά για τον Ολυμπιακό στην Τρίπολη. Μπορούσε και έπρεπε να έχει τελειώσει το ματς νωρίτερα και να μην αγχώνεται ως το τελικό σφύριγμα για πιθανή ισοφάριση. Κι αυτό επειδή μπορούσε να μπλέξει με τις ευκαιρίες του Αστέρα ο οποίος ειδικά από ένα σημείο και μετά στο β' ημίχρονο έφτανε με αξιώσεις στην περιοχή του Ορτέγκα και έκανε καλές τελικές. Και το είπε - παραδέχθηκε και ο Μεντιλίμπαρ στο φινάλε (ότι μπορούσαν να σκοράρουν και οι δύο ομάδες πέρα από το 1-0) ο οποίος είναι πάντα ειλικρινής. Παρεμπιπτόντως, αυτή τη φορά οι αλλαγές του Μεντιλίμπαρ δε φάνηκε να βοηθάνε την ομάδα. Το αρχικό σχήμα φάνηκε να λειτουργεί καλύτερα, ύστερα μπερδεύτηκε λίγο και κινδύνεψε.
Π.χ. στο 69' βγήκαν οι Ρόκα και Ζότα και μπήκαν οι Ζέλσον και Σα και στο 70' ο Αστέρας είχε μεγάλη ευκαιρία για ισοφάριση. Και δεν ήταν η μόνη. Εννοείται ο Ολυμπιακός είχε περισσότερες και καλύτερες με αποκορύφωμα τα δύο δοκάρια και τη διαγώνια σουτάρα του Ρέτσου στο φινάλε κάτω από τα πόδια του Παπαδόπουλου που τη βρήκε ελάχιστα και την έστειλε κόρνερ.

ΥΓ: Πέρα από τη γκίνια και το άγχος να σκοράρει για να δείξει ότι η κακή περίοδος ανήκει στο παρελθόν, μερικά κακά τελειώματα του Ελ Καμπί οφείλονται και στη φυσιολογική κόπωση. Όταν πιέζεις σαν τρελός από το 1ο δευτερόλεπτο του ματς, την κρίσιμη ώρα δεν έχεις τις ανάσες που θες. Γκίνια ήταν η κεφαλιά του στο δοκάρι, μάλλον έλλειμμα ανάσας το κακό τελείωμα (πάνω στον τερματοφύλακα) στο τετ-α-τετ του 58'.

ΥΓ2: Βλέπω το τζούφιο τελείωμα (ένα από τα πάμπολλα) του Ζέλσον στο 86' και από την άλλη τη σουτάρα (με το αριστερό!) του Σμαΐλοβιτς στο 77' και λέω: βρες το λάθος. Ο επιθετικογενής κάνει τελείωμα στόπερ και ο στόπερ τελείωμα εξτρέμε ή φορ. Παρεμπιπτόντως, ακόμα και σε θέση δεξιού μπακ μια χαρά στάθηκε, πάλι, ο υψηλόσωμος αμυντικός.

ΥΓ3: Ο Γκονζάλες έστειλε τη μπάλα στο οριζόντιο δοκάρι από πολύ κοντά χάνοντας σπουδαία ευκαιρία στο 90+5' αλλά προσωπικά περιμένω να δικαιωθούν εκείνοι, από την ομάδα, που μου λένε ότι φορ με τέτοια χαρακτηριστικά είχε χρόνια να δει ο Ολυμπιακός. Μιλάμε για παίκτη που έχει και τα δύο πόδια (55-45% δεξί - αριστερό) κι αυτό είναι πολύτιμο, πέρα από οτιδήποτε άλλο.

ΥΓ4: Ωραίο παικτάκι είναι αυτό το Νο19 του Αστέρα, ο Φράνκο Ορόσκο.

ΥΓ5: Όταν ο Παπακανέλλος ωριμάσει μπορεί να κάνει σπουδαία πράγματα, το πακέτο του είναι σούπερ. Να παίζει για την ουσία και όχι να εντυπωσιάζει το κοινό. Δείχνει να έχει ανάγκη πιο πολύ πνευματική - εγκεφαλική εκγύμναση.

ΥΓ6: Πρέπει να ήμουν ο μόνος που έγραψα, μετά την πρεμιέρα με τον Ατρόμητο, ότι ο Μεντιλίμπαρ έκανε (μεταξύ άλλων) παρατηρήσεις στον Φορτούνη λέγοντάς του ότι δεν μπορεί να κινείται όπου θέλει όποτε θέλει και να βρίσκεται εκτός της τακτικής της ομάδας. Χθες δεν έπαιξε δευτερόλεπτο. Τυχαίο;

ΥΓ7: Νομίζω πως ότι τώρα υπάρχουν συνεχόμενα ματς λόγω και κυπέλλου είναι καλό. Υπάρχουν πολλοί νέοι παίκτες που πρέπει να «δέσουν» με το σύνολο και να γίνουν ομάδα.

ΥΓ8: Αν κάποιος υποτιμάει την αξία της νίκης στην Τρίπολη (φαντάζομαι είναι λίγοι αυτοί) ας δει αυτό που έπαθε η ΑΕΚ με την Κηφισιά. Το ενδεχόμενο γκέλας είναι πάντα μεγάλο, ειδικά στην αρχή της σεζόν και σε ομάδες (όπως ο Ολυμπιακός) με ολικό λίφτινγκ στο ρόστερ.

ΥΓ9: Ότι ο Ολυμπιακός -δείχνει να- επιστρέφει στις εργοστασιακές (δηλαδή να γίνεται ξανά η φονική μηχανή που πνίγει τον αντίπαλο, παλεύει και δεν τα παρατάει) ρυθμίσεις φάνηκε και από ένα συγκεκριμένο στατιστικό. Στο 22ο λεπτό τα φάουλ ήταν 1-5, οι ερυθρόλευκοι είχαν κάνει 5. Στο φινάλε του ματς ήταν 9-17.

ΥΓ10: Ο Ολυμπιακός τελείωσε το α' ημίχρονο με μόλις 3 τελικές αλλά όλες είχαν ουσία και κατάφερε να σκοράρει. Στο φινάλε του ματς είχε 13 (7 εντός εστίας, τα δοκάρια δεν μετράνε εντός) και θυμόμαστε πως ήταν σχεδόν όλες ευκαιρίες, όχι στατιστική απλά.

ΥΓ11: Ωραίος ο Τικνιζιάν αλλά στο 67' παραλίγο να «κρεμάσει» την ομάδα με το αδύναμο γύρισμα προς τον Ορτέγκα, που λίγο έλειψε να μετατραπεί σε τετ-α-τετ για τον Αστέρα. Έσωσε τα χειρότερα ο Σμαΐλοβιτς.