Ο Ντέσερς που… κουβαλάει, ο μοναδικός εξτρέμ και τα "μαθήματα" σε Τεττέη

Μετά από τρεις ψυχοβγαλτικές προκρίσεις στο Κόνφερενς, ήρθε η στιγμή που ο Παναθηναϊκός πρόσφερε στον κόσμο και στον εαυτό του, ένα χαλαρό βραδάκι με την άνετη νίκη του επί του Λεβαδειακού.
Θα μου πεις, σιγά το σπουδαίο.
Προφανώς και δεν ήταν κανά σπουδαίο κατόρθωμα.

"Σπουδαίο" όμως θα ήταν, αν γινόταν και πάλι γκέλα όπως στις πρεμιέρες των πρωταθλημάτων τα τελευταία χρόνια για τον Παναθηναϊκό.

Απ' αυτή την άποψη, ναι ήταν σημαντικό που πέρασε έτσι χαλαρά και άνετα από τον φετινό έστω Λεβαδειακό που δεν είχε καμία σχέση με την περσινή ομάδα που εντυπωσίασε σχεδόν μέχρι το τέλος της σεζόν τους Έλληνες φιλάθλους.

Και φυσικά επίσης είναι σημαντικοί οι τρεις πόντοι, γιατί κάτι τέτοιοι χαμένοι πόντοι εκεί στην σούμα του πρώτου γύρου ή και στο τέλος της σεζόν σηματοδοτούν την επιτυχία ή αποτυχία της όλης ιστορίας.

Μαζί με όλα αυτά, υπάρχει κάτι ακόμα που κάνει, ή πιο σωστά.... μπορεί να κάνει, σημαντική αυτή την νίκη για τον Παναθηναϊκό.

Είναι το ότι δίνει χρόνο και ηρεμία στην ομάδα και κυρίως στο τεχνικό της επιτελείο, για να κάνει τις απαραίτητες διαπιστώσεις σε σχέση με επιλογές, τακτικές, διαχείριση αγώνων και λοιπά, που προφανώς και δεν είχε και δεν έκανε στα παιχνίδια των προκριματικών.

Μόνο που για μια ακόμα φορά, χρειάζεται ψυχραιμία, σωστή και ποδοσφαιρική σκέψη και να αποφύγει οσο γίνεται αυτή την φορά ο Παναθηναϊκός, τις... υστερίες που ακολουθούν εδώ και χρόνια κάθε νίκη και κάθε απλά... όχι κακή εμφάνιση.

Γιατί μια τέτοια εμφάνιση έκανε χθες ο Παναθηναϊκός και δεν το λέμε για... κακό, ίσια-ισα που αν φέτος μπορεί ακόμα και σε μέρες που δεν χρειάζεται να βρεθεί η πλειοψηφία των παικτων του και ο πάγκος σε καλή βραδιά, να παίρνει νίκες, βαθμούς και ανασες ηρεμίας, ακόμα καλύτερα.

Ξεχώρισαν Ντέσερς και Κάνγκουα

Με αυτή τη λογική λοιπόν, στην Λειβαδιά φάνηκαν κάποια πράγματα.
Πρώτον η εμφάνιση του Κάγκουα.
Μια χαρά ήταν, αλλά αυτό σαν συμπέρασμα, πρέπει να μείνει κυρίως σε σχέση με το τι έδειξε ότι μπορεί να κάνει, καθώς το συγκεκριμένο παιχνίδι δεν ήταν κάποιου ιδιαίτερου βαθμου δυσκολίας.

Γενικά για όλο τον Παναθηναϊκό και από την στιγμή που προηγήθηκε μόλις στο 3' και μάλιστα με αυτογκόλ του Λεβαδειακού, το παιχνίδι δεν ήταν ιδιαίτερης δυσκολίας.

Και γι' αυτό ακριβώς τον λόγο, χρειάζεται μέτρο και μικρό καλάθι για όσα θετικά είδαμε, αλλά ταυτόχρονα εγρήγορση και άμεση αντίδραση για όσα αρνητικά εξακολουθεί να παρουσιάζει και σαν ομάδα αλλά και ατομικά ο Παναθηναϊκός.

Ήταν λοιπόν ιδιαίτερα ενθαρρυντική ξανά η παρουσία του Ντέσερς, που ακόμα και έτσι όπως είναι αυτή τη στιγμή, βρίσκει τον τρόπο να σκοράρει και να ξεμπλοκάρει τον Παναθηναϊκό εκεί που δείχνει ότι πάει ξανά να βαλτώσει.
Το σημαντικότερο μάλιστα με τον Ντέσερς, είναι ότι τα γκολ που έχει βάλει μέχρι τώρα δεν είναι "κερασάκια στην τούρτα" σε σκορ 3-0 και 4-0 δηλαδή, αλλά γκολ πολύτιμα που δίνουν βαθμούς, προκρίσεις και τα σχετικά.

Τα… μαθήματα σε Τεττέη και η θέση του εξτρέμ

Την ίδια στιγμή πάντως που ο Παναθηναϊκός δείχνει να βρίσκει προς το παρόν μια λύση στο σκοράρισμα από τον πάγκο, θα πρέπει λίγο κάτι να κάνει και ειδικά ο Νίστρουπ με τον Τετέι που δείχνει να μην μπορεί να απαλλαχθεί από κάποια κουσούρια που κουβαλάει και τα οποία είναι κυρίως συμπεριφορικά κατά την διάρκεια του παιχνιδιού και όχι τόσο θέμα προσόντων ή ικανοτήτων που έχει δείξει ήδη ότι διαθέτει.

Κι αυτό γιατί από ένα σημείο και μετά και οσο χρονίζει αυτό, θα είναι οριακό το να βελτιωθεί και να εξελιχθεί ή το να χαθεί σαν μια ακόμα μεγάλη ελπίδα αυτής της ομάδας.

Από κει και πέρα θα πρέπει ο Παναθηναϊκός να δει λίγο σοβαρά τις επιλογές, την τακτική του και γενικότερα το τι θα κάνει με τα εξτρέμ του.

Αν φυσικά συνεχίσει τελικά ο Νίστρουπ και στηρίξει την ανάπτυξή του και από τα πλάγια και δεν αναγκαστεί να βρεις άλλους τρόπου οργάνωσης της μεσοεπιθετικής του δραστηριότητας.

Γιατί κακά τα ψέματα, με τα δεδομένα που υπάρχουν μέχρι στιγμής και που δεν πρόκειται να αλλάξουν θεαματικά από προσθήκες και αποχωρήσεις στην συγκεκριμένη γραμμή, πρακτικά στο ρόλο του σαν πλάγιος μεσοεπιθετικός έχει ανταποκριθεί μόνο ο Λιβάϊ κι αυτός όποτε τον πήγαινε εκεί στα πλάγια η ροή του παιχνιδιού ή  τακτικής της ομάδας του.

Από κει και πέρα ο Αντίνο μοιάζει να βολοδέρνει στα ίδια και τα ίδια, ο Ταμπόρδα που επίσης χρησιμοποιείται θεωρητικά σαν εξτρέμ θυμίζει τον ανάλογο τρόπο με τον οποίο κινιόντουσαν εκεί κι άλλα χαφ που αναγκαστικά έπαιζαν στα πλάγια όπως ο Τζούρισιτς για παράδειγμα και συνεχώς συγκλίνει εκεί που έχει μάθει και του αρέσει να παίζει δηλαδή προς τα κέντρο του γηπέδου ενώ ο Ζαρουρί αι στάσιμος δείχνει και αυτήν την στιγμή είναι άγνωστο αν θα συνεχίσει να υπάρχει στο ρόστερ στην φετινή σεζόν.

Αυτό είναι ένα θέμα, γιατί δεν είναι μόνο πρόβλημα της συγκεκριμένης θέσης των εξτρέμ δηλαδή, αλλά επηρεάζει αρνητικά και την μεσαία γραμμή, αλλά κυρίως και την συνολική λειτουργία των πλάγιων μπακ τόσο επιθετικά όσο και ανασταλτικά.

Αυτά και... ψυχραιμία, χαμηλά την μπάλα, ας κρατήσουν εκεί στον Παναθηναϊκό τα κίλερ και τα φέτος θα σκίσουμε για αργότερα κι όταν θα έχουν έρθει τα δύσκολα, γιατί ας μην ξεχνιόμαστε, από... τέτοια και ο φετινός Αύγουστος σε τίποτα δεν διαφέρει από τους προηγούμενους των τελευταίων σεζόν.

Το θέμα είναι να είναι επιτέλους διαφορετικοί οι Οκτώβρηδες και νοι Γενάρηδες και αν είναι δυνατόν επιτέλους ξανά και οι Μάηδες για τον Παναθηναϊκό.