Η πλήρης απαξίωση, έως και κατάργηση του (ιταλικού) Var

 Είναι δεδομένο ότι ο κανονισμός άλλαξε, αλλά μόνο στο κεφάλι του αρχιδιαιτητή Ντανιέλε Ορσάτο. Που παρερμηνεύοντας τις οδηγίες του Πιερλουϊτζι Κολλίνα, επικεφαλής διαιτησίας της Fifa, αλλά και του Ρομπέρτο Ροζέττι, αντίστοιχα της Uefa προσανατολίζεται κι εκείνος σε μία περισσότερο ελαστική, έως ανύπαρκτη χρήση του Var προς αποκλειστικό όφελος τον πραγματικό χρόνο κάθε αγώνα. Το οποίο, η αλήθεια είναι πως τα τελευταία χρόνια είχε καταντήσει εκνευριστικά αργό, αναπόφευκτα επηρεασμένο από τις συνεχόμενες διακοπές «για ψύλλου πήδημα».

 Ορθά, λοιπόν σε Ζυρίχη και Νιόν αποφάσισαν ότι είχε παραγίνει το κακό με τις ατελείωτες διακοπές για ανύπαρκτα και θεατρινίστηκα φάουλ. Για αργές επαναφορές της μπάλας από τους τερματοφύλακες. Για παίκτες που επέστρεφαν στον πάγκο με το πάσο τους. Σωστά έπρεπε, με κάποιο τρόπο να συμμαζευτεί το κάθε τι άσκοπο που μόνο ανούσια χρονοτριβή προκαλούσε. Υπάρχει όμως, ένα ναι μεν, αλλά.

 Γιατί αχρηστεύοντας ή και καταργώντας εντελώς τη δυναμική του Var, ο διαιτητής επιστρέφει στον παλιό του ρόλο της κεντρικής φιγούρας και του μοναδικού άρχοντα του αγώνα αδιαφορώντας για το εάν, τα όποια λάθη του θα μπορούσαν να διορθωθούν και από το τρίτο μάτι της τεχνολογίας. Κι αυτό τείνει να εξελιχθεί σε πολύ επικίνδυνο φαινόμενο, γιατί με αυτόν τον τρόπο θα συνεχίσουν να ευνοούνται, και μάλιστα απροκάλυπτα οι λεγόμενοι «μεγάλοι», αναγκαστικά και αναπόφευκτα εις βάρος των απροστάτευτων «μικρών».

 Σωστά, λοιπόν έπρεπε να περιοριστεί η κατάχρηση του Var, αλλά με μέτρο: ενώ ο Ορσάτο το κατήργησε τελείως. Και όχι μόνο είναι λάθος, αλλά αντιβαίνει των οδηγιών της Uefa. Γιατί εάν δεν υπήρχε το Var, στα χθεσινά πρώτα παιχνίδια της League Phase του Champions League, ούτε η Μπρουζ θα κέρδιζε με την Άστον Βίλλα το πέναλτι που δεν είχε δει ο Ελβετός Σέρερ, ούτε θ’ ακυρωνόταν, έστω εάν για χιλιοστά το γκολ του Γιόβιτς με τη Λασκ.

 Το Var, λοιπόν δεν καταργήθηκε παρά μόνο στο μυαλό του Ορσάτο. Γιατί τα μηδέν πέναλτι, οι μηδέν αποβολές και οι μηδενικές κλήσεις για «On Field Review» σε 30 παιχνίδια (στα αντίστοιχα περυσινά, τα πέναλτι ήταν 16!), μπορεί να έκαναν το παιχνίδι πιο γρήγορο, ελκυστικό και απρόβλεπτο, αλλά με βαρύ αντίτιμο την ανάθεση των κλειδιών της εξουσίας σ’ έναν διαιτητή- «σερίφη» με ό,τι αυτό μπορεί να  συνεπάγεται…