Ο Παναθηναϊκός δεν άλλαξε, απλά φάνηκαν οι ανορθογραφίες στις μεταγραφές!

Μια ήττα από τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη ποτέ και για καμιά ομάδα του Παναθηναϊκού δεν ήταν... εκτός προγράμματος ή κάτι αναπάντεχο και καταστροφικό.
Είναι ένα αποτέλεσμα από τα "πιθανά' στην διαρκεια μιας σεζόν.
Απ' αυτή την άποψη, ναι ήταν ένα οδυνηρό αποτέλεσμα, ναι ήταν μια ήττα που κόβει την φόρα και προσγειώνει λίγο στην πραγματικότητα του "χορταριού" τις υπερφίαλες κραυγές περί ανίκητου ρόστερ, τρομερού και φοβερού προπονητή και όλα οσα ακούγαμε και διαβάζαμε μέχρι τώρα, αλλά μέχρι εκεί.

Αν μια ομάδα θέλει πραγματικά να πρωταγωνιστήσει και να μπει επιτέλους δυνατά και σοβαρά κάποια στιγμή στην μάχη του πρωταθλήματος, είναι υποχρεωμένη να αποδεχτεί και τέτοιες βραδιές και ταυτόχρονα να τις διαχειριστεί με καθαρά ποδοσφαιρικό ματι και όχι με σαχλαμάρες περί διαιτησίας και όλα τα σχετικά.

Πρέπει να δει τι έγινε, γιατί έγινε και να σκεφτεί πως από δω και πέρα θα είναι διαφορετικός στη αντιμετώπιση δύσκολων καταστάσεων και αγώνων.
Επί της ουσίας λοιπόν.

Ο Παναθηναϊκός στο Καραϊσκάκη, δεν προσπάθησε να κάνει τίποτα διαφορετικό απ ό,τι έκανε και στα μέχρι τώρα παιχνίδια του στο πρωτάθλημα.
Μπήκε σε ένα παιχνίδι χωρίς ουσιαστική προετοιμασία τακτικά και ψυχολογικά γι' αυτό, αλλά με τον αέρα ότι έχουμε ομαδάρα, παικταράδες και έχουμε κάνει φέτος τρομερή και φοβερή υπέρβαση και αυτά μας αρκούν για να παρουμε και αυτό το παιχνίδι.
Μόνο που εδώ υπήρχαν ορισμένες διαφορές.
Η πρώτη και βασική ήταν ο... αντίπαλος.
Διέφερε και μάλιστα μη αναμενόμενα με βάση την εικονα του μέχρι τώρα, από τις ομάδες που είχε αντιμετωπίσει ο Παναθηναϊκός μέχρι τώρα.

Δεύτερον ο αντίπαλος είχε... τακτική.
Κάτι που δημιούργησε μια ιδιόμορφη κατάσταση στον Παναθηναϊκό έτσι όπως έχει μάθει μέχρι τώρα να αγωνίζεται.
Δηλαδή από τα πρώτα λεπτά, ο Παναθηναϊκός φάνηκε να προσπαθεί να παίξει και... τακτική μέσα στο γήπεδο οπισθοχωρώντας αισθητά μέσα στο γήπεδο σε σχέση με προηγούμενα παιχνίδια ή "αναγκάστηκε" από το παιχνίδι του Ολυμπιακού να συμπεριφερθεί και "έτσι".
Ήταν ολοφάνερο ότι αυτό και δεν το είχε σχεδιάσει και κυρίως δεν το είχε δουλέψει ποτέ μέχρι τώρα.
Και γι' αυτό και δεν μπόρεσε να το υπηρετήσει.

Καθώς δεν γίνεται να υπηρετήσεις ένα σύστημα που στηρίζεται κυρίως στα αμυντικα σου χαφ και γενικότερα στην ανασταλτική λειτουργία στην μεσαία γραμμή χωρίς ουσιαστικά να διαθετεις ούτε ένα ποδοσφαιριστή εκεί με τέτοια χαρακτηριστικά.
Έτσι η μάχη του κέντρου χαθηκε από το πρώτο λεπτό αν και για την ακρίβεια καμιά μάχη δεν δόθηκε ποτέ στον συγκεκριμένο χώρο.
Ο χώρος παραδόθηκε αμαχητί και χωρίς δυνατότητα αντίδρασης στο αντίπαλο, με αποτέλεσμα από την μια να κυριαρχήσει ο Ολυμπιακός και από την άλλη οι παίκτες του Παναθηναϊκού που είχαν επιφορτιστεί αυτόν τον αταίριαστο στα χαρακτηριστικά τους ρόλο και κυρίως οι Καμαρά και Λούζα να μοιάζουν άδικα παικτάκια της σειράς, χωρίς να είναι αυτό αποκλειστικά δική τους ευθύνη.
Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με τους υπόλοιπους τόσο μεσοεπιθεςτικά όσο και ανασταλτικά.
Κλήθηκαν δηλαδή να παίξουν ρόλους και να λειτουργήσουν όπως σε όλα τα παιχνίδια μέχρι τώρα, χωρίς αυτό να είναι δυνατόν με βάση την εικόνα του αγώνα και των αντιπάλων που είχαν μπροστά τους.

Έτσι ο καθένας έπαιρνε την μπάλα και προσπαθούσε να κάνει ότι και στα παιχνίδια με τον Λεβαδειακό, την Καλαμάτα και λοιπά, δηλαδή με ατομικές ενέργειες να βγάλει κάτι καλό, αλλά αυτό δεν έπιανε καθώς ο αντίπαλος και ήταν προετοιμασμένος και "δάγκωνε" σε κάθε φάση και γενικά ήταν πολύ υψηλότερου βαθμού δυσκολίας σε σχέση με τους προηγούμενους, με αποτέλεσμα από κάποιο σημείο και μετά να χαθούν όλοι κάπου μεταξύ μετριότητας και ανυπαρξίας και ο Παναθηναϊκός να αρχίσει αν ψάχνει με γιόμες από κάθε πλευρά του γηπέδου τον Τετέϊ μπας και γίνει κάτι.

Συμπερασματικά.
Το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, απλά έδειξε μέσα στο χορτάρι ορισμένες από τις ανορθογραφίες που έγιναν στο μεταγραφικό σχεδιασμό του Παναθηναϊκού και κυρίως η υπερσυσσώρευση στο ρόστερ του φορ και "οκταροδεκαριών" χωρίς αντίστοιχο "εξοπλισμό' κυρίως στα αμυντικά χαφ αλλά και στα εξτρέμ.

Δεν γίνεται δηλαδή η τριάδα μπροστά να αποτελείται από τρία... σέντερ φορ στους δύο από τους οποίους κατά συνθήκη λέμε παίξτε και... εξτρέμ ή στα χαφ να έχουν μαζευτεί πέντε οκταροδεκάρια στα οποία τους λέμε κατά συνθηκη επίσης, εσένα σε βαφτίζουμε σήμερα εξάρι εσένα πλάγιο και πάει λέγοντας.

Κι ούτε μπορεί ο Νίστρουπ να συνεχίσει να σπαζοκεφαλιάζει κυρίως με το πως θα τους χωρέσει όλους αυτούς και όχι με το πως θα φτιάξει μια ορθολογικά τακτοποιημένη ενδεκάδα με παίκτες σε θέσεις αναλογα με τα χαρακτηριστικά τους.

Για παράδειγμα στο Καραϊσκάκη δεν ξέρω πόσο χειρότεροι ανασταλτικά θα ήταν ο Τσιριβέγια ή ο Κοντούρης σαν αμυντικά χαφ, αλλά λογικά που να χωρέσουν αυτοί και που να μπουν έστω και σαν αλλαγή όταν περιμένουν σε κεθ παιχνίδι και ανεξάρτητα από τις ανάγκες τους την σειρά τους ο Ντρέσερ, ο Λιβάί, ο Κάγκουα κλπ.

Αυτά είναι που πρέπει να δει ο Παναθηναϊκός, αυτά είναι που πρέπει να σκεφτεί και διαχειριστεί ο Νίστρουπ αν και ουσιαστικά τα χέρια του είναι λίγο πολύ δεμένα με βάση το πόσους και ποιους έχει να διαχειριστεί και κυρίως το ότι όλοι τους σχεδόν είναι "ισοδύναμοι" και όλοι θέλουν και "έχουν δικαίωμα" να παίζουν.

Δεν είναι και τόσο εύκολη ιστορία αυτή, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με τον Νίστρουπ αλλά κυρίως με το σχεδιασμό και το ότι σε μια σειρά θέσεις όπως βασικά στο εξάρι και στα εξτρέμ με εξαίρεση τον Αντίνο και τον "παραγκωνισμένο" Πελίστρι ο Παναθηναϊκός δεν έχει λύσεις.