Με τη σειρά όμως, γιατί πριν το περιστατικό του Νεμούρ θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι ο μεγάλος Γάλλος φιλόσοφος, συγγραφέας, ποιητής και σημειολόγος, κεντρική μορφή του Διαφωτισμού ούτε λεγόταν Βολταίρος, ούτε ξεστόμισε ποτέ του τη, διάσημη ρήση που του χρέωσαν: «Διαφωνώ με ό,τι λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες».   

 Εκείνη ήταν μία φράση που πρωτοεμφανίστηκε το 1906, δηλαδή 150 χρόνια μετά τον θάνατό του, στο βιβλίο «The Friends of Voltaire» της Βρετανίδας συγγραφέως Έβελιν Μπίατρις Χολ, γνωστότερης με το ψευδώνυμο Στέφεν Ταλεντάιρ. Επί λέξει και για να συμπτύξει το πνεύμα και τη φιλοσοφία του Βολταίρου είχε γράψει το μετέπειτα διάσημο «I disapprove of what you say, but I will defend to the death your right to say it».

 Όπως ψευδώνυμο ήταν και το Voltaire. Φρανσουά Μαρί Αρουέ λεγόταν ο άνθρωπος, αλλά για να μην τον μπερδέψουν με άλλους Αρουέ σκαρφίστηκε τον αναγραμματισμό της ονομασίας «Airvault» που ήταν και η πόλη καταγωγής της οικογένειάς του.

 Τι θα’ κανε, λοιπόν ο ίδιος εάν βρισκόταν σε μία γωνία του Γυμνασίου του Νεμούρ; Και τι ακριβώς θα’ λεγε στον Γυμνασιάρχη, που αφού απαγόρευσε στα παιδιά να φορούν ποδοσφαιρικές φανέλες απαίτησε, και το πέτυχε από τον Δήμαρχο να επεκταθεί η ίδια απαγόρευση και στο Δημοτικό;

 Το πιθανότερο είναι πως, αφού θα τους είχε επιπλήξει, και με την κυνική του ειρωνεία λεκτικά ξεφτιλίσει, όχι απλά θα τους μάθαινε τον βασικό κανόνα της διαφορετικότητας, αλλά κι ότι ένα σχολείο έχει την υποχρέωση να διδάξει τον σεβασμό στην ελευθερία του οποιουδήποτε, με φανερό τρόπο και όχι κρύβοντας ή απαγορεύοντας είτε τα όποια πιστεύω, είτε σημαίες και χρώματα.

 Το περιστατικό «bulling» στο σχολείο «Honore’ de Balzac», από φίλους της Παρί Σεν Ζερμέν που πλάκωσαν στο ξύλο έναν συμμαθητή τους, γιατί φορούσε φανέλα της αγαπημένης του Οξέρ, επί της ουσίας ήταν ναι μεν σοβαρό, όχι όμως τόσο όσο τη σοβαρότερη, ακόμη απόφαση του Γυμνασιάρχη περί καθολικής απαγόρευσης.

 Από την επομένη κι όλας, ο Βολταίρος θα τους υποχρέωνε να έρχονται σχολείο ντυμένους με όποια φανέλα ήθελαν. Γιατί εάν ένα παιδί δεν μάθει να συμβιώσει, καθημερινά, αρχικά σ’ ένα σχολείο με τη διαφορετικότητα, πως θα μάθει ύστερα να σεβαστεί τα οποιαδήποτε θέλω του οποιουδήποτε άλλου;

 Σωστό ή λάθος, το βέβαιο είναι πως το χ.ψ. παιδάκι που έδειξε με υπερηφάνεια τη φανέλα της αγαπημένης του Οξέρ έχασε ξαφνικά το δικαίωμα να χαίρεται. Κι αντί το σχολείο να λειτουργήσει σαν «cantera» που θα μεγαλώσει οπαδούς καλύτερους και πλέον πολιτισμένους από εκείνους της εποχής μας, τους αναγκάζει να πνίξουν και να κρύψουν τα όποια, αγνά πάθη με αποτέλεσμα, δυστυχώς στα γήπεδα του σήμερα να συνεχίζουμε ν’ ακούμε ακόμη συνανθρώπους να βρίζουν τις μανάδες και τους νεκρούς μας. Επί Βολταίρου, αυτά δεν θα συνέβαιναν. Κι ας λεγόταν Αρουέ…    

Βολταίρος Σχολείο Γαλλία