Ο απογοητευτικός αποχαιρετισμός του ΠΑΟ σε Καπετάνιο, η σιωπή & η υποκρισία

Στην καλύτερη μέχρι τώρα εμφάνισή του ο Παναθηναϊκός, πέτυχε μια εντυπωσιακή νίκη επί του Αστέρα Τρίπολης με 5-1 επιβεβαιώνοντας αυτό που είχε δείξει ήδη από τα πρώτα παιχνίδια του πρωταθλήματος.

Ότι δηλαδή φέτος και ειδικά στο ΟΑΚΑ τα παιχνίδια με τέτοιους αντιπάλους τα οποία μέχρι πέρυσι είχαν εξελιχθεί σε βραχνά, τα τελειώνει χωρίς πολλά-πολλά και ιδιαίτερες αγωνίες και τα σχετικά.

Ο λόγος ακριβώς για παιχνίδια που στην τελική σούμα της βαθμολογίας τα κοιτάς και λες το κλασσικό "αν σε εκείνο... και τα λοιπά".

Ο Παναθηναϊκός δείχνει πλέον, ότι με αυτή την ιστορία μάλλον έχει ξεμπερδέψει.

Θα πρέπει να γίνουν πραγματικά φοβερά και τρομερά πράγματα για να μπλέκει σε περιπέτειες και να έχει απρόβλεπτες ;απώλειες βαθμών.

Το σημαντικότερο είναι, πως δείχνει πλέον επίσης, να μην επηρεάζεται στο παραμικρό σε αυτά τα παιχνίδια, από αναποδιές της στιγμής στην εξέλιξή τους, ή να χρειάζεται να έχει όλους τους παίκτες του σε καλή μέρα, ή ακόμα περισσότερο να μπει σε ιδιαίτερη διαδικασία σκέψης, ανάλυσης, τακτικής και προβληματισμού για την αντιμετώπισή τους.

Του αρκεί απλά η ποιότητα που έχει μεσοεπιθετικά ειδικά όταν μιλάμε για το ελληνικό πρωτάθλημα, για να καθαρίζει αρχικά το ποιος θα πάρει τους τρεις βαθμούς της νίκης και να προσφέρει γκολ και θέαμα στην συνεχεια.

Βέβαια υπάρχει πάντα το ότι τι θα γίνει όταν πάει εκτός έδρας στην επαρχία ή πως θα ανταποκριθεί στα ντέρμπι.

Θα δείξει η συνέχεια πάνω σε αυτό.

Αλλά έτσι κι αλλιώς, το να ξεκινάς ένα μαραθώνιο πρωταθλήματος και να δείχνεις από το ξεκίνημά σου ότι με την πλειοψηφία των ομάδων της Σούπερ Λίγκας στο ΟΑΚΑ μπορείς να μετράς με σχετική σιγουριά τους τρεις βαθμούς της νίκης, δεν είναι ουτε αμελητέα ιστορία, ούτε κάτι που δείχνουν να το έχουν αντίστοιχα σίγουρο και οι ανταγωνιστές σου στην διεκδίκηση του πρωταθλήματος.

Ο Αστέρας Τρίπολης λοιπόν, ήρθε στο ΟΑΚΑ με την εκ των προτέρων καταδικασμένη σε αποτυχία σκέψη, πως αν κάτσει πίσως και "γλιτωσει" μια δυο φάσεις που θα δημιουργηθούν αρχικά, ίσως και να μπορέσει να πάρει κάτι από το συγκεκριμένο παιχνίδι.

Αποτέλεσμα;

Πριν καλά-καλά προλάβει να δει αν αυτό το "σχέδιο" θα του έβγαινε, βρέθηκε να κοιταει το πως θα αποφύγει την συντριβή και ένα σκορ που θα "έγραφε ιστορία".

Από κει και πέρα, θα χρειαστεί στην συνέχεια ο Παναθηναϊκός να δουλέψει και από πλευράς τακτικής κάποια δύσκολα θεωρητικά παιχνίδια του, αλλά με την υπεροπλία που έχει μεσοεπιθετικά "εξουδετερώνει" προς το παρόν και με τέτοιες ομάδες την έλλειψη ανασταλτικών μέσων και την αντίστοιχη λειτουργία του στο συγκεκριμένο χώρο, οπότε αυτό είναι κάτι που λογικά και θα το δει και θα το δουλέψει ανάλογα με τις δυνατότητες και το ρόστερ του.

Προς το παρόν πάντως, αυτό σε παιχνίδια σαν το χθεσινό με τον Αστέρα Τρίπολης δεν δείχνει να του βάζει εμπόδια ή να του δημιουργεί και ιδιαίτερους προβληματισμούς σε σχέση με το πως θα φτάνει σε εντυπωσιακές νίκες και σκορ.

Το απογοητευτικό "αντίο" στον Γιώργο Βαρδινογιάννη, η σιωπή και ο Ερασιτέχνης 

Κάτι τελευταίο από το χθεσινό παιχνίδι στο ΟΑΚΑ.

Ήταν τουλάχιστον απογοητευτικός ο "διαδικαστικός" και "διεκπεραιωτικός' τρόπος με τον οποίο η ΠΑΕ Παναθηναϊκός αποχαιρέτησε τον Γιώργο Βαρδινογιάννη.

Έμοιαζε περισσότερο να την νοιάζει να μην "προκαλέσει" εκείνο το άρρωστο, τοξικό και διαχατικό κομμάτι των οπαδών της με το οποίο έχει μια περίεργη σχέση αλληλεξάρτησης, παρά να θέλει πραγματικά να τιμήσει και να αποχαιρετήσει τον σημαντικότερο παράγοντα του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού.

Το ότι φυσικά αυτό το κομμάτι δεν υπήρχε περίπτωση να σεβαστεί έστω και τον θάνατο του "καπετάνιου" και θα αποδοκίμαζε ακόμα και το ενός λεπτού σιγή στο ΟΑΚΑ, ήταν αναμενόμενο για όσους ξέρουν την άρρωστη κατάσταση στο οπαδικό χώρο του Παναθηναϊκού.

Εκείνο όμως που δεν ήταν αναμενόμενο, ηταν το ότι αυτή η αηδιαστική συμπεριφορά, την μέρα που ο Παναθηναϊκός αποχαιρετούσε τον "καπετάνιο" του, θα έβρισκε τουλάχιστον από την πλειοψηφία του ρεπορτάζ μια αντίδραση ή έστω την ελάχιστη φραστικη καταδίκη του.

Φυσικά σιωπή.

Η υποκρισία είναι ακόμα χειρότερη και από την περιφρόνηση ακόμα και του θανάτου ενος ανθρώπου τις περισσότερες φορές.

Όπως μέγιστη υποκρισία θεωρώ την ανακοίνωση του Ερασιτέχνη Παναθηναϊκού για την απώλεια του Γιώργου Βαρδινογιάννη, όταν εδώ και χρόνια ο Ερασιτέχνης πήρε την προσβλητική για την ιστορία του συλλόγου απόφαση, να αφαιρέσει τον Γιώργο Βαρδινογιάννη από την φωτό των μεγάλων ηγετών του Παναθηναϊκού στην κεντρική είσοδο της Λεωφόρου, στην οποία πλέον υπάρχουν και σωστά φυσικά. μονο τα πορτραίτα του Καλαφάτη, του Νικολαΐδη και του Παύλου Γιαννακόπουλου