Έλεος με την ξενομανία!

Έχουμε χορτάσει από παραμύθια τα τελευταία χρόνια. Ορδές από ονόματα και στο τέλος ένα σωρό κόσμος τρέχει να ξεφορτωθεί παλτά και παλτά.

Εμείς, όμως, κάτι άλλο θέλουμε να ρωτήσουμε. Οι μεγαλύτερες επιτυχίες στο ποδόσφαιρό μας, με τι παίκτες έχουν γίνει; Με Έλληνες ή και με ξένους;

Για παράδειγμα, η Εθνική μας πήρε Euro με ελληνόπουλα. Και κατάφερε να κάνει την μεγαλύτερη έκπληξη όλων των εποχών στην διοργάνωση.

Ο Παναθηναϊκός στο Γουέμπλεϊ με τι παίκτες είχε πάει; Με ξένους; Με Έλληνες είχε καταφέρει να κάνει το θαύμα. Σε μια άλλη εποχή, βέβαια, που οι ξένοι δεν ήταν καθημερινότητα στο διεθνές ποδόσφαιρο, αλλά όπως και να έχει σε Έλληνες ποδοσφαιριστές βασίστηκαν οι πράσινοι. Κι αν ψάξουμε θα βρούμε κι άλλα παραδείγματα σε επιτυχίες, προκρίσεις κλπ.

Μπορεί, λοιπόν, οι ξένοι προπονητές να έπαιζαν συχνά έναν ρόλο, αλλά πολλές από τις μεγάλες επιτυχίες του ελληνικού ποδοσφαίρου (πορείες, προκρίσεις κλπ.) είχαν σαν βάση τους τον «υποτιμημένο» και παρεξηγημένο, αν θέλετε, Έλληνα παίκτη.

Μήπως, λοιπόν, αυτό είναι ένα μυστικό που πολλοί θέλουν να αγνοούν προτιμώντας την εύκολη λύση μιας μεταγραφής απ’ όπου να’ ναι (συνήθως); Μήπως καλό είναι να ξεπεραστεί αυτή η ανούσια ξενομανία; Και το λέμε αυτό επειδή μόνο ο ένας στους δέκα ξένους που έρχονται μπορεί να κάνει τη διαφορά. Οι υπόλοιποι είναι από το κάτω ράφι και μετά από λίγο φεύγουν σαν αποτυχημένοι. Αν, λοιπόν, φέρνανε παικταράδες οι ομάδες, δεν θα υπήρχε τόσο μεγάλο πρόβλημα. Δεν φέρνουν παίκτες της προκοπής, όμως.

Και μήπως πρέπει να πέσει λίγο το βάρος και στα δικά μας παιδιά, επιτέλους; Με δουλειά στις ακαδημίες, αλλά και με εμπιστοσύνη όταν ανεβαίνουν στην α’ ομάδα. Λέμε, μήπως...