Κάθε μέρα ακούμε για παικταράδες που είναι να έρθουν ή έρχονται. Από το εξωτερικό συνήθως. Απ’ αυτούς τους ποδοσφαιριστές τους περισσότερους τους έχουμε ακουστά. Κι όχι μόνο εμείς, αλλά και οι περισσότεροι. Δεν είναι, δηλαδή, τοπ ονόματα.

Εδώ, δηλαδή, δεν ξέρουμε τι ψάρια θα πιάσουν οι παίκτες από την εγχώρια αγορά που τους βλέπουμε κάθε εβδομάδα. Είναι δυνατόν να γνωρίζει κανένας αν θα δέσουν στην Ελλάδα ποδοσφαιριστές που είναι ζήτημα αν τους έχουν δει οι περισσότεροι από δυο, τρείς φορές το πολύ;

Από την Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια έχουν περάσει πολύ βαριά ονόματα που εν τέλει φύγανε σαν αποτυχημένοι ή τέλος πάντων δίχως να εκπληρώσουν τις αρχικές προσδοκίες.

Αν θέλουμε να θυμηθούμε μερικούς είναι ο Ζε Ελίας, ο Κονσεϊσάο με τον Μπίσκαν κ.λπ. Θα βρούμε αντίστοιχες περιπτώσεις σε όλες τις ομάδες. Και στην ΑΕΚ (π.χ. Ραμπεσαντρατανά που ήρθε μετά βαϊων και κλάδων) και στον ΠΑΟΚ (π.χ. ο χασογκόλης Τόργκελε για τον οποίο τόσος κόσμος πανηγύριζε) και παντού.

Επειδή, λοιπόν, λεφτά δεν υπάρχουν στην πιάτσα γενικά στην συντριπτική πλειοψηφία των ομάδων, καλό είναι και οι οπαδοί να περιμένουν λιγότερα και να δούνε περισσότερα στην πορεία, παρά να περιμένουν περισσότερα κι εν τέλει να απογοητευτούν.

Οι μεταγραφές, άλλωστε, χρειάζονται και λίγη τύχη για να πετύχουν. Είναι και λαχείο. Που σημαίνει ότι εκεί που δεν το περιμένεις μπορεί κάποιος να πιάσει, ενώ ένας που έρχεται σαν όνομα να φύγει νύχτα.

LIFE Ελλάδα Ποδόσφαιρο Superleague SPORTS