Όχι άλλα κλάματα!

«The Greek way», δηλαδή. Η συνταγή που, το 2004, έγινε επιστήμη. Θα ήταν υπερβολή να της ζητηθεί κάτι παραπάνω, όπως ήταν υπερβολή να ζητάμε πολλά από την Εθνική Ανδρών στο Euro.
Eγώ, πάντως, ήθελα κάτι παραπάνω από τα πιτσιρίκια του Ταλίν.‘Ηθελα λιγότερη κλάψα μετά την ήττα.

Ο άνδρας κλαίει όταν αισθάνεται αδικημένος, κακότυχος, θυμωμένος. Τα παλικαράκια της ελληνικής ομάδας άπλωσαν τα χέρια τους, άρπαξαν την τύχη τους από τα μαλλιά της και έφτιαξαν κάτι μεγαλύτερο από το σύνολο του ταλέντο και τως δυνάμεών τους. Δεν τους αδίκησε ο διαιτητής, δεν τους πρόδωσε η τυφλή θεά, δεν τους έφταιξε σε κάτι η πόρνη η μπάλα.

Προς τι λοιπόν το κλάμα; Ούτε θα άλλαζε δα η ζωή τους εάν κατακτούσαν το τρόπαιο. Οι επιτυχίες των «μικρών» Εθνικών ομάδων, σε όλα τα σπορ, είναι χρήσιμες για το ευ ζην της στιγμής και για την αυτοδιαφήμιση των Ομοσπονδιών, αλλά σημαίνουν ελάχιστα πράγματα για τη μεθεπόμενη μέρα.

Η ζωή των παικτών της Εθνικής Νέων θα αλλάξει όταν πραγματοποιήσουν το μεγάλο άλμα προς τον επαγγελματισμό ή απλώς τον βιοπορισμό.

Οι μικρές κατηγορίες είναι γεμάτες από παίκτες που κάποτε διακρίθηκαν με κάποια Εθνική Παίδων ή Ελπίδων. Τα πρωτοσέλιδα και τα μετάλλια της νιότης δεν αποτελούν εχέγγυο καριέρας.

Ήθελα, επίσης, να κερδίσουμε τη μάχη του fair play στο Ταλίν. Σε όλη τη διάρκεια του ημιτελικού, ειδικά στο β’ ημίχρονο και στην παράταση, περνούσαν από τα μικρόφωνα του Eurosport οι διαμαρτυρίες των Αγγλων.
«Stop cheating», φώναζαν ξανά και ξανά.

Κατηγορούσαν τους δικούς μας πότε για θέατρο και πότε για καθυστέρηση. Ορισμένες φορές είχαν άδικο, άλλοτε όμως όχι. Οι βουτιές του Καραγκούνη στο Εuro παραήταν φρέσκια ανάμνηση στο μυαλό των αντιπάλων μας.

Μετά το φινάλε του τελικού, τα ισπανάκια (προϊόντα ενός συστήματος που δεν έχει ιδιαίτερα καλές επιδόσεις στο fair play) πλησίασαν τους δικούς μας για να τους παρηγορήσουν πριν καλά καλά πανηγυρίσουν για το τρόπαιό τους. Ο Ελληνας τερματοφύλακας, ο Διούδης βρέθηκε κάποια στιγμή κλαμμένος στις αγκαλιές τεσσάρων Ισπανών.

Την ώρα της απονομής, σύσσωμη η ισπανική ομάδα έστησε τιμητικό διάδρομο για να περάσουν από μέσα τα Ελληνόπουλα και να εισπράξουν το γενναιόψυχο χειροκρότημα των νικητών. Ουδέποτε ανταπέδωσαν οι ηττημένοι τη χειρονομία.

Οι σχολιαστές της ΕΡΤ πέρασαν το γεγονός χωρίς μιλιά, όπως περνάμε συνήθως ο,τιδήποτε τιμά κάποιον άλλον και όχι την αφεντομουτσουνάρα μας.

Οφείλω τέλος να σημειώσω, ότι μου προξένησε άσχημη εντύπωση η αντίδραση του Έλληνα γκολκήπερ Καπίνο μετά την αποβολή του στον ημιτελικό.

Οι κάμερες τον έπιασαν να κινείται απειλητικά ενάντι στον διαιτητή και να τον αποκαλεί «παλιόπ**στα», κατάμουτρα μάλιστα, ποντάροντας στο φράγμα της γλώσσας. Αργότερα δήλωσε ότι θα ήθελε να του ρίξει κουτουλιά. Ωραίος τρόπος! “The Greek way”.

Η ελληνική ομάδα δεν μπορούσε να κατακτήσει το κύπελλο παρά μόνο μ’ένα γενναίο χαμόγελο της τύχης. Μπορούσε όμως να βγει νικήτρια στις μικρές λεπτομέρειες που χαρίζουν την έξωθεν καλή μαρτυρία.

Έφυγε από την Εσθονία όχι με το κεφάλι ψηλά, όπως θα ταίριαζε στο κατόρθωμά της (δεύτερη στην Ευρώπη, διάβολε), αλλά κλαμμένη και με τα μούτρα στο πάτωμα.

Ο γελοίος αμερικανόφερτος αφορισμός που θέλει «τον δεύτερο να είναι τίποτα» είναι μάλλον το πλέον βλαβερό προϊόν που θα μπορούσαμε να εισάγουμε από το εξωτερικό.

Πηγή: novasports.gr