Και με το επιχειρηματικό δαιμόνιο κάποιων που με ελάχιστα ευρώ κέρδισαν πολύ μεγάλη δημοσιότητα, αλλά και με τις ευρεσιτεχνίες κάποιων παραγόντων ερασιτεχνικών σωματείων προκειμένου να μπορέσουν να συνεχίσουν να λειτουργούν.

Ετσι λοιπόν χθες έγινε μεγάλο θέμα το γεγονός ότι δύο ομάδες τοπικών πρωταθλημάτων έβαλαν χορηγία στη φανέλα τους η μία έναν οίκο ανοχής και η άλλη ένα γραφείο τελετών. Ο Βουκεφάλας Λάρισας έχει πλέον χορηγό τον οίκο ανοχής «Σούλα» και το Παλαιοπύργι Τρικάλων το γραφείο κηδειών του χωριού.

Πέρα από το κωμικό του πράγματος, μάλιστα μέσω της εκπομπής «The Insiders» του ΝovaΣΠΟΡ FM 94,6 μάθαμε ότι οι δύο ομάδες είναι πιθανόν να παίξουν φιλικό παιχνίδι τις επόμενες ημέρες προς τιμήν των χορηγών τους, υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος. Κατ' αρχάς δεν σας κρύβω ότι με τη δημοσιότητα που πήρε το πράγμα προβλέπω οι φανέλες των ομάδων των τοπικών πρωταθλημάτων να γεμίζουν με studio, γραφεία τελετών και... έρχομαι στον χώρο σου τηλ. 6945...
Εδω όμως αποκαλύπτεται και η τραγική πλευρά του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου, το οποίο σε αρκετές περιπτώσεις «τρέχουν» άνθρωποι με μεράκι, ξοδεύοντας πολύ από τον χρόνο που έχουν ή δεν έχουν προκειμένου τα παιδιά του χωριού (διότι περί αυτού πρόκειται) να παίξουν ποδόσφαιρο. Και επειδή ακόμη και αυτό το απλό χρειάζεται αρκετές χιλιάδες ευρώ τον χρόνο για να το κάνεις (μετακινήσεις, διαιτητές, εμφανίσεις, κ.λπ.), καταφεύγουν σε τέτοιου είδους λύσεις προκειμένου να βρουν 500 ή 1.000 ευρώ, ώστε να μπορέσουν να παίξουν ποδόσφαιρο τα παιδιά του χωριού.

Βεβαίως δεν πρόκειται για φαινόμενο των καιρών. Στην Ελλάδα, τη χώρα που πάντα επιβράβευε μόνο τους επαγγελματίες, τους πρωταθλητές και τους Ολυμπιονίκες (προ κρίσης όλα αυτά) με δεκάδες εκατ. ευρώ, η ανάγκη του πιτσιρικά του χωριού να παίξει ποδόσφαιρο ή να αθληθεί γενικότερα ήταν πάντα σε δεύτερη μοίρα. Φανταστείτε πόσω μάλλον τώρα την εποχή της κρίσης.

Στην Ελλάδα, όπου στα μεγάλα αστικά κέντρα η λέξη «αθλητισμός» είναι απαγορευμένη -με ελάχιστες εξαιρέσεις- και περιορίζεται σε κλειστά γυμναστήρια όπου στριμώχνονται εκατοντάδες άνθρωποι για να κάνουν μισή ώρα διάδρομο, ο ερασιτεχνικός αθλητισμός μοιάζει με ανέκδοτο. Οχι μόνο δεν τον προσέχουμε, αλλά για να υπάρχει τον οδηγούμε σε λύσεις που τις βρίσκουμε (και είναι έως ένα βαθμό) διασκεδαστικές, αλλά συνάμα περιγράφουν και την τραγικότητα της κατάστασης.

Πηγή: Sportday

LIFE Ελλάδα Ποδόσφαιρο SPORTS