Πολύ πρόσφατα ένας φίλος μου διηγήθηκε μια βιωματική ιστορία, μια εμπειρία του στα κεντρικά γραφεία του ΟΠΑΠ, στο γραφείο του προέδρου. Μέρος της καθημερινότητας των συνεργατών του, που είναι επιφορτισμένοι με την ανάγνωση των επιστολών του κοινού προς τον πρόεδρο του Οργανισμού, είναι η ανάγνωση πρωτοκολλημένων επιστολών της “κάνω μια ευχή” μορφής.

“Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε, ονομάζομαι Τάδε, κάτοικος Πατησίων, φανατικός παίκτης του ΛΟΤΤΟ, καταθέτω τα δελτία μου στο κατάστημα ΟΠΑΠ οδός ___, αριθμός ___. Εχω μείνει άνεργος, είμαι πατέρας 2 παιδιών, με οικονομικά προβλήματα. Αυτή την εβδομάδα κατέθεσα το δελτίο μου στο συγκεκριμένο υποκατάστημα και έπαιξα τους εξής αριθμούς: _ _ _ _ _ _ . Θα παρακαλούσα για ένα 5άρι. Δεν είμαι άπληστος, δεν ζητώ 6άρι, την οικογένεια θέλω να θρέψω”. Επιστολές τέτοιου περιεχομένου είναι, μου λένε, συχνό φαινόμενο, διαχρονικά. Στο πρώτο άκουσμα σοκαρίστηκα. Οταν όμως σταμάτησα να γελάω, άρχισα να κατανοώ. Αυτή δεν είναι η μέση αντίληψη του Ελληνα για όλα στην Ελλάδα; Δεν τα θεωρεί όλα “στημένα”, “προκαθορισμένα”, “πειραγμένα”; Και πώς να μη συμβαίνει αυτό;

Διαβάστε τη συνέχεια στο Gazzetta.gr

Κοινωνία LIFE