Η τακτική, φυσικά, συνεχιζόταν για όλα αυτά τα χρόνια, με στόχο να αποκρύψει την αδυναμία, τον φόβο και την ανικανότητα των κυβερνήσεων να διαπραγματευθούν.

Μάλιστα, όσο τα media προπαγανδίζουν μία άποψη ως «μονόδρομο», τόσο περισσότερο συκοφαντούν οποιαδήποτε αντίθετη άποψη. Φροντίζουν να την πνίγουν και παράλληλα με την ψευδολογία και την «τρομοκρατία της πληροφορίας», ενισχύουν την κυρίαρχη άποψη. «Αν δεν ψηφίσουμε το μνημόνιο, θα πτωχεύσουμε», «αν δεν ψηφιστεί ο εφαρμοστικός νόμος, θα μας πετάξουν έξω από την ΟΝΕ», «αν δεν πάρουμε τα μέτρα που μας ζητούν (στην ουσία τα μέτρα που μας επιβάλλουν) δεν θα πάρουμε τη δόση για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις», «αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έχουν χρήματα τα ΑΤΜ» που είχε πει ο ακροδεξιός μπουμπούκος, χωρίς να κληθεί από τον εισαγγελέα.

Σε έναν λαο που για χρόνια αδιαφορούσε για την παιδεία και την εργασία, που εκπαιδευόταν στο δόγμα της ήσσονος προσπάθειας, της συναλλαγής, της «αρπαχτής», της αποθέωσης του προσωπικού οφέλους, σε έναν λαό που αποδέχθηκε πρόθυμα τη δανεική ευμάρεια δίχως να αναλογιστεί τις συνέπειες, σε έναν τέτοιο λαό, η τρομοκρατία και η παραπληροφόρηση του τηλεοπτικού δέκτη έχει πέραση. Ακόμη και αν είναι τερατωδώς κατασκευασμένη, γελοία, όπως οι «ιπτάμενοι αναρχικοί» του ΑΝΤ1.
Αυτή η τρομοπέραση των media, ενισχύεται από την αμάθεια του τρομοκρατούμενου και το θράσος εκείνου που τρομοκρατεί. Το γεγονός ότι όλες οι επιλογές του μονόδρομου που προβλήθηκαν –και ακολουθήθηκαν- απέτυχαν, δείχνουν ότι όλοι αυτοί που σχεδιάζουν μέτρα και συνταγές, σε ένα περιβάλλον πρωτοφανούς παγκόσμιας οικονομικής αστάθειας (κρίσης του καπιταλισμού, λέω εγώ) αυτοσχεδιάζουν, φροντίζοντας να διασφαλίσουν μόνο τα μεγάλα συμφέροντα.

Αδυνατούν να ερμηνεύσουν τα γεγονότα και τις αιτίες που τα προκαλούν και άγονται από τις περίφημες αγορές, οι οποίες πλέον δρουν χωρίς κανέναν έλεγχο και κανέναν περιορισμό. Ομως, η δημοσιογραφία που θα έπρεπε να ελέγξει την κυρίαρχη άποψη, να αναζητήσει τα αίτια και τους υπεύθυνους της αποτυχίας των «συνταγών», να ενημερώσει, να εξηγήσει, να αναζητήσει τον αντίλογο, απουσιάζει από την κρατούσα γραμμή ενημέρωσης, που είναι καθαρή χειραγώγηση.
Όπως τώρα που διακηρύσσεται ότι η κυβέρνηση «αντιδρά» στις απαιτήσεις της τρόικας. Παπαριές, μαρίτσα μου! Ενα μάτσο ευθυνόφοβοι και ανίκανοι βλέπουν πια ότι ο περίφημος «μονόδρομος» οδηγεί στον γκρεμό και τους ίδιους. Και τα παρακάλια στην τρόικα βαφτίζονται «αντίδραση».
Τα άλλα παραμύθια
Έχουμε ξεπεράσει, έχουμε ξεχάσει τη συζήτηση για τις ευθύνες κάποιων που οδήγησαν τα πράγματα εδώ. Παραβλέπουμε την ανικανότητα και τον «δοσιλογισμό» εκείνων που τα διαχειρίζονται. Μήπως νομίζετε ότι ο Χρυσοχοΐδης ήταν ο μόνος που δεν διάβασε το μνημόνιο, γιατί είχε «άλλες δουλειές»;

Έτσι, όταν δεν υπάρχει κάποιος υπεύθυνος, βρίσκει πρόσφορο έδαφος η έννοια της συνευθύνης. «Μαζί τα φάγαμε, οπότε μη μας κατηγορείτε» λένε οι διαχειριστές της εξουσίας.
Όλοι αυτοί που τόσα χρόνια θεωρούσαν ανάπτυξη τα τραπεζικά δάνεια για διαμερίσματα και αυτοκίνητα, απόδειξη της ισχυρής οικονομίας την είσοδο στην ΟΝΕ και τους Ολυμπιακούς, στοιχείο προόδου τους χρηματιστηριακούς δείκτες και την περίφημη «ανταγωνιστικότητα». Που όσο συνεχίζουμε να κινούμαστε στη γενική κατεύθυνση των δανειστών, θα φέρει την ανάπτυξη.
Τώρα, από πολλούς γίνεται μία ενορχηστρωμένη προσπάθεια για να πειστούμε πως ο μεγάλος εχθρός της ανταγωνιστικότητας είναι ο κατώτατος μισθός, τα εργασιακά δικαιώματα, οι ασφαλιστικές εισφορές και τα ελλειμματικά ταμεία (που τα πτώχευσε ο Βενιζέλος).
Οτι δεν είναι εχθρός η γραφειοκρατία και οι αλλεπάλληλοι φορολογικοί νόμοι με τις εκατοντάδες αντικρουόμενες διατάξεις. Οτι δεν είναι η επιλογή του προϊόντος που θα παραχθεί, ο μηχανολογικός εξοπλισμός που θα χρησιμοποιηθεί, το μάρκετινγκ, η μελέτη της επένδυσης. Οτι δεν είναι μία σειρά άλλων παραγόντων που επιβαρύνουν το κόστος ενός προϊόντος, πολύ περισσότερο από το μισθολογικό κόστος.
Το αληθινό πρόβλημα είναι ότι το κεφάλαιο θέλει να μεγαλώσει τα κέρδη του, τρώγοντας εμάς -ή κομμάτια μας- και το κράτος. Και όλη αυτή η φιλολογία περί επενδύσεων, τη στιγμή που η αισχροκέρδεια καλά κρατεί, είναι ένα γελοίο παραμύθι.

Η «σωτηρία»
Η καινούργια καραμέλα για τη «σωτηρία», χάριν της οποίας μας επιβάλλονται ποινές και όχι θυσίες (το κόψιμο της σύνταξης, η εξαθλίωση της δημόσιας υγείας, της δημόσιας παιδείας, της κοινωνικής προστασίας, είναι ποινές) είναι η «ανταγωνιστικότητα» και η «ανάπτυξη». Το σύστημα θέλει να πιστέψουμε ότι τα κράτη είναι κάτι σαν πολυεθνικές, σαν την Κόκα Κόλα και την Πέπσι, που συναγωνίζονται για μεγαλύτερο μερίδιο στις αγορές. Για περισσότερα κέρδη. Που φυσικά θα επιτευχθούν όταν τρώμε ελάχιστα, δουλεύουμε πολύ και χωρίς συμβάσεις, όταν θα είμαστε ανασφάλιστοι και αμόρφωτοι. Βέβαια, επειδή είμαστε ανώριμοι και αδαείς, τα κέρδη της «ανταγωνιστικότητας» θα τα παντελονιάσουν εκείνοι που «ξέρουν» τι να τα κάνουν. Σε περίπτωση που διαμαρτυρηθείτε, θυμηθείτε πως η διαφωνία είναι κολάσιμη ποινικά.

ΠΗΓΗ: SportDay

LIFE Ελλάδα