«Μεταρρυθμίσεις» που σκοτώνουν

Γράφει ο Δημήτρης Δραγωγιάς...

Ενα είδος «μεταρρύθμισης» στο ποδόσφαιρο είναι και η ανανέωση έμψυχου δυναμικού. Υπάρχουν πολλών ειδών ανανεώσεις.

Αυτές που εκπονούνται κατόπιν σχεδίου, με οργανωμένο τρόπο, στις οποίες ο σύλλογος έχει επενδύσει χρήματα και τεχνογνωσία πάνω στο πώς μπορείς να «τοκίσεις» τις επενδύσεις στα τμήματα υποδομής. Υπάρχουν οι «έτοιμες», δηλαδή αυτές που αγοράζεις σχετικά νέους σε ηλικία ποδοσφαιριστές, προσδοκώντας μεσοπρόθεσμα οφέλη από τη μεταπώλησή τους. Και υπάρχουν και οι άναρχες. Αυτές που υποχρεούσαι να εφαρμόσεις επειδή δεν μπορείς να πράξεις διαφορετικά κυρίως λόγω της κακής οικονομικής κατάστασης, την οποία έτσι κι αλλιώς ζουν στο πετσί τους οι ομάδες στη συντριπτική τους πλειονότητα.

Συνήθως, στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν οι περισσότερες. Θυμίζω το παράδειγμα του Αρη, όταν η τότε διοίκηση υπό τον Νίκο Τσαρούχα και τον Σωτήρη Καραμπέρη υποχρεώθηκε να συμπληρώσει ρόστερ με την προώθηση δεκατεσσάρων πιτσιρικάδων, γιατί οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές είχαν αποχωρήσει με προσφυγές εξαιτίας της «προίκας» που άφησε ο αλήστου μνήμης Τζον Ζαχουδάνης.

Ο Αρης σώθηκε στο παρά πέντε και γλίτωσε τον υποβιβασμό που ήρθε πάντως την επόμενη χρονιά. Θυμίζω επίσης, τον Ηρακλή που πριν από τρία χρόνια προώθησε στην πρώτη ομάδα τους πρωταγωνιστές του προγράμματος που είχε αρχίσει να εφαρμόζεται επί προεδρίας Μυτιληναίου, με παίκτες όπως ο Γιάντσης, ο Παπαστεριανός, ο Ιωαννίδης, ο Παπαδόπουλος, ο Γιαννούλης, οι οποίοι όμως δεν στηρίχθηκαν από τη διοίκηση για να βοηθηθούν στη σταδιακή προσαρμογή τους στις απαιτήσεις της ομάδας. Ο Ηρακλής «χαροπάλευε» τέσσερις συνεχόμενες χρονιές, ώσπου κατέρρευσε φέτος για εξωαγωνιστικούς όμως λόγους.

Ο ΠΑΟΚ με τεχνικό τον Μπόλονι θα επιχειρήσει φέτος τον σταδιακό απογαλακτισμό του από την εποχή του Σάντος. Εποχή που, παρεμπιπτόντως, υπήρξε ευεργετική, αλλά τελείωσε και μαζί της έκλεισε και ο κύκλος των παικτών που πρωταγωνίστησαν. Ο Κονσεϊσάο σταμάτησε, ο Ιβιτς και ο Γκαρσία είναι προχωρημένης ηλικίας, ο Τσιρίλο δεν θα συνεχίσει, ο Κοντρέρας ήδη διανύει τον τέταρτο χρόνο του στον ΠΑΟΚ όντας σε δύσκολη –κι αυτός– ηλικία, ο Χαλκιάς (θα) είναι ο γηραιότερος της Σούπερ Λίγκας φέτος.

Οι δυο εν δυνάμει ηγέτες –εντός γηπέδου– Βιεϊρίνια και Σαλπιγγίδης πωλούνται. Δεν ξέρω αν θα πουληθούν τελικώς, πάντως, από το αν φύγουν ή όχι θα εξαρτηθεί κατά σημαντικό ποσοστό το πόσο θα αλλάξει η φυσιογνωμία του ΠΑΟΚ. Από την άλλη, το είπε ευθέως και ο Γκαρσία, ότι φέτος δεν είναι δυνατό να βγάλει πρωτάθλημα με 40 παιχνίδια στα πόδια του. Οπως δεν το έβγαλε πέρυσι ο Ιβιτς και όπως δεν το έβγαλε πρόπερσι ο Κονσεϊσάο.

Η προώθηση νεαρών πιτσιρικάδων είναι μια κουβέντα, η οποία όμως άρχισε πολύ νωρίτερα, με πολλά ερωτήματα. Πόσοι από τους παίκτες που πρωτοεμφανίστηκαν στο περασμένο πρωτάθλημα είναι σε θέση αν όχι να αντικαταστήσουν, τουλάχιστον να υποκαταστήσουν τις «πριμαντόνες» της ομάδας, οι οποίες είναι θέμα χρόνου για να σταματήσουν;

Γιατί οι εποχές των περίφημων τσικό του Βίλλυ με τις έξυπνες αγορές ταλαντούχων μικρών που ανακαλύφθηκαν σε ομάδες της περιφέρειας και αργότερα συνέθεσαν τον ισχυρό κορμό της ομάδας του '70 (με τους Γούναρη, Τερζανίδη, Περίδη, Ασλανίδη, Ιωσηφίδη, Σαράφη) αποτελούσαν νομοτέλεια. Σήμερα θεωρείται... λαχείο. Και όταν καθένας από τους σημερινούς 16άρηδες, 17άρηδες κουβαλά μαζί του έναν δικηγόρο και έναν ή δυο ατζέντηδες, οι δυσκολίες προσέγγισής τους είναι περισσότερες. Ισως γι' αυτό συχνά το νέο αίμα αποδεικνύεται... παλιό κοινό κάτουρο. Οπως ακριβώς συμβαίνει και με τις μεταρρυθμίσεις...

Πηγή: Εξέδρα