Ο Αντώνης Φώτσης θα ζήσει για τα επόμενα δύο χρόνια στο Μιλάνο. Ομολογώ ότι τον ζηλεύω, μολονότι η πόλη είναι χαμηλά στη λίστα των αγαπημένων μου προορισμών. Δύο χρόνια μακριά από την Ελλάδα και την απίστευτη παρακμή στην οποία όλοι μας βολοδέρνουμε. Δύο χρόνια μακριά από τους χούλιγκανς και την αγριότητα των ελληνικών ντέρμπι. Δύο χρόνια μακριά από την ανυπόφορη πίεση που τρώει την ψυχή των αθλητών, ακόμα και εκείνων που -όπως ο Φώτσης- βρίσκουν τρόπους να αποστασιοποιούνται και ν'αφήνουν τη δουλειά έξω από το σπίτι. Δύο χρόνια με εγγυημένους και υψηλότατους μισθούς, βγαλμένους από τα ταμεία μίας ομάδας που έχει τη στήριξη της οικογένειας Αρμάνι, αλλά και των προέδρων της Μίλαν και της Ίντερ.

Δύο χρόνια μακριά από ευρωπαϊκούς τίτλους και μεγαλεία, θα μου πείτε. Ισως. Αλλά ποιός αισθάνεται αυτή τη στιγμή αισιόδοξος για το αύριο του ελληνικού μπάσκετ; Και πόσο απίθανο είναι να χτιστεί στο Μιλάνο μία καινούρια υπερδύναμη του μπάσκετ, στα χνάρια της ομάδας που σάρωνε τα ευρωπαϊκά γήπεδα στη δεκαετία του '80;

Διαβάστε ολόκληρο το σχόλιο στο gazzetta.gr

LIFE Ελλάδα Διεθνή Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS