Τον είδαν κάτι σαν... Μεσσία. Οπως και τον Ζαγοράκη. Σαν ανθρώπους, που εκπροσωπούν το ποδόσφαιρο σαν παιγνίδι μέσα στις τέσσερις άσπρες γραμμές και όχι αυτό που παίζεται με τα κινητά και στα γραφεία με ημίφως. Χθες ο Ντέμης επιβεβαίωσε το πόσο λίγος αποδείχθηκε για να σηκώσει στις πλάτες του ένα τόσο τεράστιο βάρος.

Παραδέχθηκε ότι ήλθε πρόσωπο με πρόσωπο με τον πιο αξιόπιστο εκπρόσωπο της μαφίας στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Πώς αυτός -ο αρχιμαφιόζος- του αφηγήθηκε με το νι και με το σίγμα όλη τη δράση του. Τις μεθόδους του, τα πρόσωπα που συνεργαζόταν, τα πάντα! Και ο Ντέμης, αντί να οργανώσει τον εγκλωβισμό του συνδικάτου και την παράδοσή του στις Αρχές, σιώπησε! «Εδωσα τον λόγο της τιμής μου ότι η συνομιλία μας θα μείνει μεταξύ μας»! Ετσι δικαιολογήθηκε στο εύλογο ερώτημα γιατί μιλάει πέντε χρόνια μετά και εκ του ασφαλούς, αφού βρίσκεται σε εξέλιξη διαδικασία εξάρθρωσης των παρανόμων.

Προτίμησε δηλαδή να είναι συνεπής στον λόγο του προς έναν λεχρίτη των γηπέδων, αντί να βοηθούσε να εξυγιανθεί αυτό που χρόνια τώρα υπηρετεί και αγαπάει. Αντί να είναι συνεπής στις προσδοκίες των φιλάθλων, που είδαν την ελπίδα στο πρόσωπό του. Χθες δόθηκε η πιο παραστατική εξήγηση γιατί ο Ντέμης έφυγε βράδυ από το ποδόσφαιρο. Από την άλλη ο Ζαγοράκης να τηλεφωνεί ικετεύοντας για συγχώρεση τον Μπέο. Από πού να δούμε φως;

Πηγή: Εθνοσπόρ

LIFE Ελλάδα Ποδόσφαιρο SPORTS