Η ήττα της δημοσιογραφίας

Μετά το απόσπασμα των δηλώσεων που έκανε ο Ντέμης Νικολαϊδης και προδημοσιεύτηκαν για την προώθηση εκπομπής φτάνοντας μέχρι τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, ο κόσμος περίμενε με αγωνία την έρευνα του καταξιωμένου δημοσιογράφου.

Με μία αδιανόητη απόφαση, η ΕΡΤ, τη στιγμή που ολόκληρη η χώρα χορεύει στους ρυθμούς των στημένων, μεταφέρει το «Κουτί της Πανδώρας» μία ώρα αργότερα, το προγραμματίζει για τις 00.30, προβάλλοντας στη θέση του, μία ζωντανή εκπομπή με καλεσμένη της υπουργό Αννα Διαμαντοπούλου για τα θέματα της Παιδείας.

Η συγκεκριμένη τακτική της δημόσιας τηλεόρασης κρίθηκε από τους περισσότερους ως υστερόβουλη. Προκειμένου να είναι μικρότερο το κοινό που θα παρακολουθήσει μία έρευνα που υποτίθεται θα έσπαγε κόκκαλα. Οι δηλώσεις του Ντέμη Νικολαϊδη, υπόσχονταν ακόμα καλύτερη συνέχεια.

Λίγο πριν τις 02.00 τα ξημερώματα, όσοι άντεξαν να μείνουν μπροστά στους δέκτες τους, είχαν μία κενή σκέψη. «Αυτό ήταν;» αναρωτιόντουσαν.

Ο Κώστας Βαξεβάνης είναι από τους κορυφαίους δημοσιογράφους που βρίσκονται στο χώρο της τηλεόρασης. Για όποιον ενδέχεται να αμφιβάλει, τα βραβεία που έχει λάβει, καθώς και η αποδοχή του κόσμου, δίνουν τις κατάλληλες απαντήσεις. Εν προκειμένω όμως, απέτυχε. Σε πρώτη φάση, τουλάχιστον, διότι υποσχέθηκε να επιστρέψει με δεύτερη εκπομπή.

Εστησε μία εκπομπή πάνω σε δημοσιογραφικές αφηγήσεις, που δεν πρόσθεσαν τίποτα περισσότερο, σε αυτά που είχε ο μέσος Ελληνας στο μυαλό του. Δεν άγγιξε τον πυρήνα του προβλήματος, δεν έκανε τους τηλεθεατές σοφότερους, δεν τσίτωσε τα μηλίγγια του τηλεθεατή. Δεν τον κράτησε σε αγωνία. Υπήρξαν (και) κοινωνικές, ή επιστημονικές προσεγγίσεις (πάντα από δημοσιογράφους), αλλά οι ομιλητές, είτε δεν ήξεραν, είτε δεν ήθελαν να αποκαλύψουν ονόματα.

Κάτι που είναι λογικό, όμως διότι: Αν μία εκπομπή που στηρίζεται σε δημοσιογραφικές μαρτυρίες, κρίνεται ως επιτυχημένη, αυτομάτως χαρακτηρίζεται ως αποτυχημένο το έργο των δημοσιογράφων στα μέσα που δουλεύουν. Διότι αν το «Κουτί της Πανδώρας» έκανε χθες αποκαλύψεις, τούτο σημαίνει ότι οι δημοσιογράφοι δεν είχαν δημοσιεύσει τις πληροφορίες στα δικά τους μέσα. Κι επειδή κάτι τέτοιο, είναι απίθανο να συμβαίνει, θεωρούμε ότι η εκπομπή δεν πέτυχε το σκοπό της.

Δε θα σταθούμε στο γεγονός ότι ο Κώστας Βαξεβάνης επέλεξε να συζητήσει με δημοσιογράφους που προέρχονταν από μία συγκεκριμένη εφημερίδα , τον επικεφαλής ενός νέου site και κανέναν άλλον, πλην του Ντέμη Νικολαϊδη, οι πιο σοβαρές κουβέντες του οποίου είχαν προδημοσιευτεί.

Η εκπομπή δεν έκανε κάποια αποκάλυψη, δεν έφερε στην επιφάνεια κάτι νέο και αποτέλεσε το αναμάσημα όλων αυτών που γνωρίζουμε ή φανταζόμαστε, μέσα από (θα το επαναλάβουμε) δημοσιογραφικές μαρτυρίες.

Ο κόσμος, όμως, έχει βαρεθεί πια να ασχολείται με ανώνυμους πρωταγωνιστές, με παραγκάρχες που δεν έχουν πρόσωπο και όλους αυτούς που διστάζουν να αποκαλύψουν τα ονόματά τους. Η ασκός του Αιόλου έχει ανοίξει, το αποτέλεσμα της διαδικασίας που ξεκίνησε με την κ.Παπανδρέου ανησυχεί του πάντες που φοβούνται μήπως θαφτεί και πάλι η υπόθεση και σε αυτό το πλαίσιο, το αναμάσημα «τυφλών» καταστάσεων, εκνευρίζει παρά αποσαφηνίζει.

Λαμβάνοντας έρεισμα από κάποιαν σχόλια που περισυλλέξαμε δεξιά κι αριστερά, θα καταλήξουμε αναφέροντας ότι…

Αν ο Κώστας Βαξεβάνης, σοκαρίστηκε ακούγοντας καμπόσες δημοσιογραφικές απρόσωπες αφηγήσεις (διότι η πρώτη εκπομπή, τουλάχιστον, μόνο τέτοιες είχε), το πρόβλημα είναι δικό του και όχι της κοινωνίας, που εδώ και χρόνια φωνάζει για τη σαπίλα του συστήματος.

Επίσης αν θεωρούμε ότι η χθεσινή εκπομπή έβαλε ένα λιθαράκι προς την κάθαρση, αυτή η παραδοχή είναι ακόμα πιο επικίνδυνη για τον αθλητικό Τύπο και το μέλλον του. Η κοινωνία μαθαίνει σχεδόν καθημερινά πια, όχι απρόσωπες ιστορίες, αλλά ακόμα και διαλόγους παραγόντων. Εχει αποδείξεις, ονόματα και διευθύνσεις της σαπίλας, που βρίσκει εδώ και πολύ καιρό θέση στα πρωτοσέλιδα ακόμα και των πολιτικών εφημερίδων, όσο και των δελτίων ειδήσεων. Οσοι παραδέχονται ότι μία κοινωνία, που έχει υποστεί το δικό της σοκ από την πρώτη μέρα του σκανδάλου των στημένων, περίμενε αυτή την εκπομπή για να βουτήξει στα βαθιά, απαξιώνουν το δικό τους ρόλο, τα δικά τους μέσα και πιστοποιούν το εύρος της ανυποληψίας στην οποία έχει πέσει ο αθλητικός Τύπος. Της δικής τους δουλειάς δηλαδή.

Η ανυποληψία του αθλητικού Τύπου είναι δεδομένη, στην υπόθεση των στημένων όμως στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Τουλάχιστον οι επονομαζόμενες οικουμενικές εφημερίδες, αλλά και τα περισσότερα site….