Οι ήρωες έγιναν ...αινίγματα!

Αλλες εποχές τα πάντα έσφυζαν από ελπίδα και προσμονή. Τώρα θα έρθει το τεφαρίκι που θα κάνει άνω κάτω το «Ελευθέριος Βενιζέλος». Ζωτικοί μύθοι που γίνονται το καρίκευμα του αθλητικού καλοκαιριού. Το ευχάριστο έως ηδονικό ανάγνωσμα της αντρικής παρέας στην παραλία.

Φέτος έπεσαν τα τείχη των μύθων. Σχεδόν γκρεμίστηκαν και από κάτω κάπου κρυμμένη είναι η αλήθεια των πραγμάτων, που όμως ουδείς θα μπει στον κόπο να την ανασύρει. Στις αθλητικές εφημερίδες η πολυτέλεια των ευφάνταστων τίτλων εξέλειπε. Τι να γράψεις για κάποιον που δεν γνωρίζεις και ούτε έχεις ξανακούσει; Μεταξύ ανεκδοτολογίας και χαλαρής καθημερινότητας στη δουλειά, ένα βασικό γνώρισμα είχαν οι περισσότερες από τις επιλογές παικτών των ομάδων μας αυτό το καλοκαίρι: δεν έβρισκες καν τις φιγούρες τους στον ωκεανό των φωτογραφιών που κυκλοφορούν στο google. Κι αν κανείς εξ αυτών τύχαινε να είναι κατά τι πιο γνωστός, η φάτσα του εμφανιζόταν σε... pocket size.

Δεν πούλησαν φέτος τα όνειρα. Ελάχιστοι αμετανόητοι συνέχισαν να τα πλάθουν στο μυαλό τους. Ακόμα λιγότεροι ήταν αυτοί που εντέλει τα κατανάλωσαν. Κι όμως γράφτηκαν ενδεχομένως περισσότερα ονόματα από ποτέ στις προθήκες των εφημερίδων. Η βιτρίνα γέμισε από προϊόντα και σε τιμές στοκ. Και πάλι, όμως, ο πελάτης περνούσε φευγαλέα, έριχνε ένα τυχαίο βλέφαρο και αποχωρούσε μαρμαρωμένος.

Ακόμα και ο Ολυμπιακός που θεωρητικά αλλά και πρακτικά παίζει σε άλλο επίπεδο από όλους τους υπόλοιπους χρειάστηκε την ύστατη ώρα να προβεί σε μια κίνηση τέρψης του οπαδικού φρονήματος. Η έλευση του Μακούν ήταν η κορωνίδα των μεταγραφών για τους «ερυθρόλευκους», που ουσιαστικά επισφράγισε τη δυνατότητα της συγκεκριμένης ομάδας να κάνει μεταγραφές από το πάνω ράφι. Αίφνης ήρθε ένας παίκτης που δεν χρειάζεται να ρωτήσεις δεξιά και αριστερά για να μάθεις τι καπνό φουμάρει. Ενας παίκτης για τον οποίο έχεις σαφή εικόνα, τον ξέρεις, τον έχεις δει να αγωνίζεται. Σου φτάνει η γνώμη που έχεις σχηματίσει γι' αυτόν βλέποντάς τον αγωνιζόμενο. Δεν χρειάζεσαι περαιτέρω υποσημειώσεις για να τον «βαθμολογήσεις».

Πόσοι παίκτες από αυτούς που ήρθαν αυτό το καλοκαίρι είχαν αυτό το «σημάδι» της πιστότητας πάνω τους; Πόσοι έφεραν στη φορεσιά τους γαλόνια που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση; Το πολύ δύο. Ο Μακούν και ο Γκουντγιόνσεν. Αντε μετά βίας να βάλεις τον Γκέργκελι και τον Βάργκας. Αλλους δύσκολα θα βρεις. Ολοι οι υπόλοιποι μάλλον θα προκύψουν στην πορεία ως εξαιρετικές περιπτώσεις ή ως χαρτιά που ήρθαν και εν συνεχεία κάηκαν με το πρώτο φως του ήλιου.

Το όνομα βέβαια δεν κάνει τον παίκτη, αλλά το αντίθετο. Ομως τι είναι μια μεταγραφή; Πώς μεταφράζεται για την ομάδα και πώς για τον οπαδό; Δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα συμπυκνωμένο όνειρο. Μια φαντασίωση της στιγμής, που στο άκουσμά της ένας εσωτερικός μηχανισμός (κάτι σαν καμπανάκι) χτυπάει και σου στέλνει ανάλογα μηνύματα. Ναι, βέβαια, οι ομάδες κοιτούν την ουσία, μετράνε τα μηδενικά στο συμβόλαιο (τόσα στην ομάδα, τόσα στον παίκτη, τόσα στην Εφορία). Ο οπαδός, όμως, είναι άλλο πράγμα. Είναι φτερό στον άνεμο. Θέλει παραμύθι για να επιβιώσει, ένα ζωτικό ψεύδος για να πιαστεί. Είναι άτιμη... πανίδα ο οπαδός. Αν δεν του δώσεις να πιαστεί από κάτι, τότε θα μοιάζει με έρμαιο.

Φέτος οι ομάδες δεν του έκαναν το χατίρι. Και να ήθελαν να το πράξουν, η οικονομική στενότητα δεν θα τους επέτρεπε να κάνουν υπέρβαση ορίων. Εδώ που τα λέμε και αυτές οι μεταγραφές που έγιναν ίσως και να είναι πολλές για τα βαλάντια των ΠΑΕ. Η έλλειψη νέων ηρώων αυτό το καλοκαίρι φάνηκε (με τρόπο εκκωφαντικό) ακόμα περισσότερο, καθώς αναζητούσες να πιαστείς από κάτι καθαρά αγωνιστικό, μπας και ξεφύγεις από τη μέγγενη της σκανδαλολογίας και της δικαστικής πτυχής του ελληνικού ποδοσφαίρου, που ολοένα και περισσότερο τείνει να χάσει το χαρακτήρα αθλήματος και να γίνει κλάδος της δικονομίας!

Εστω κι έτσι, έστω και με μετρημένες ψευδαισθήσεις πέρασε και αυτό το «κουφό» καλοκαίρι. Τι μένει; Μισή γεύση και μισή χαρά. Το κακό είναι ότι μπαίνουμε βιαίως στο στάδιο της κυνικής πραγματικότητας και της κατάρρευσης των βεβαιοτήτων. «Βοηθάει» και η παντελής έλλειψη αξιοπιστίας του πρωταθλήματος και των εμπλεκομένων μερών. Κάποια στιγμή θα πάρει μπάλα και τις ομάδες αυτή η γενικευμένη απαξίωση.

Θα μας πάρει όλους ο διάβολος. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε στραβά και δεν διαφαίνεται κάτι που θα αλλάξει τη ρότα του. Ακόμα και όταν επαναρχίσει με σχετικά υγιείς όρους, γνωρίζεις εκ των προτέρων πως το επίπεδο της μπάλας που θα παρακολουθήσεις (όσο αντέξεις να παρακολουθήσεις) θα είναι δύο και τρεις ταχύτητες κάτω από αυτό που παίζεται σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη.

Μακάρι στο τέλος της σεζόν να μαζέψουμε καμιά 10αριά ματς αναφοράς. Ακούγεται δύσκολο έως ακατόρθωτο. Λείπει το λούστρο, λείπει και η ελπίδα της μαγείας. Πάνω κάτω ξέρεις τι θα δεις και τι σε περιμένει. Και όσο μειώνεται η πιθανότητα της ευχάριστης έκπληξης που θα ανατρέψει τα δεδομένα τόσο χάνεται και η μαγεία που είναι συστατικό στοιχείο για να παρακολουθήσεις ένα σπορ. Πολλώ δε μάλλον το ποδόσφαιρο. Με ποιον να ταυτιστείς; Με τον Τοτσέ; Αυτόν που καλείται να περπατήσει στα ακριβά παπούτσια του Σισέ; Τα παραδείγματα ανάλογης υφής είναι κάμποσα και δεν θα μας πάρει ο χώρος για να τα απαριθμήσουμε.

Ισως η μοναδική δυνατότητα που έχουμε είναι να παραδεχτούμε ευθαρσώς και ανοιχτά τη μειονεξία μας. Να αποδεχθούμε αυτό το μεταβατικό στάδιο (από το αφειδώλευτο ξόδεμα στην περιστολή δαπανών) ως αναγκαίο κομμάτι της ισορροπίας που οφείλει να επέλθει στο ελληνικό ποδόσφαιρο όπως και στην κοινωνία. Ας πούμε εντέλει πως αυτοί είμαστε και μέχρι εκεί μπορούμε να πάμε. Τα άλλα ας τα αφήσουμε για τους άλλους που τα αντέχουν.

Για μας εδώ οι ήρωες της Κυριακής (και του Σαββάτου ενίοτε) είναι αινίγματα που ζητούν μια λύση. Είναι σταυρόλεξα που οφείλουμε να λύσουμε άνευ βοήθειας. Το αν θα τα καταφέρουμε είναι ένα θέμα, το αν θα μας δώσουν ερεθίσματα οι... ήρωες για να συζητήσουμε γι' αυτούς είναι ένα άλλο...

Πηγή: Goal