‘Oταν γράφω ότι είμαι θυμωμένος με τη Ρούλα Κορομηλά και τους επιγόνους της, ξέρω πολύ καλά γιατί… όταν γράφω ότι εμείς οι δημοσιογράφοι ξεχάσαμε τον εκπαιδευτικό μας ρόλο και το μόνο που μας ενδιέφερε ήταν το καθημερινό χαρτάκι της AGB πάλι ξέρω πολύ καλά γιατί είμαι εκτός εαυτού… όταν με πιάνει αηδία όταν βλέπω τους πολιτικούς να μην παράγουν πόλιτική, αλλά να σπέρνουν κομματικοφορύνη, έχω συγκεκριμένους λόγους…

Όταν κ. Ρούλα μου επί χρόνια αρέσκεσαι στον τίτλο «τηλε-Εθνική μας σταρ!» αντί να μιλάς, μουγγανίζεις … όταν ο πιο απλός δημιουργικός προβληματισμός μετατρέπεται σε χαχανητό… όταν η ανοησία αντικαθιστά το έξυπνο… όταν οι δημοσιογράφοι λένε ψέμματα…όταν οι πολιτικοί στηρίζονται σ’ αυτά τα ψέμματα…. Όταν η χοντροκοπιά βαφτίζεται αισθητική…Τότε πείτε μου…
ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ ΜΩΡΕΕΕΕΕΕ!

Σε τι γλώσσα να πώ εγώ (και όλοι εμείς που νιώθουμε το ίδιο) σ’ αυτό το παιδί που μαχαίρωσε το άλλο… και το ένα είναι στο χώμα και το άλλο στη φυλακή….ότι η ζωή μας είναι Ο,ΤΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟ έχουμε;

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο gazzetta.gr

LIFE Ελλάδα Ποδόσφαιρο SPORTS