Ως γενική εικόνα, εκτιμά κανείς ότι ομάδες που μέχρι πέρυσι χαρακτηρίζονταν δεύτερης ταχύτητας φέτος εκμεταλλεύτηκαν τις συγκυρίες και οργανώθηκαν σε βαθμό που να γίνονται απειλητικές σε παραδοσιακές δυνάμεις.

Οι επιτυχίες του Εργοτέλη και του Ατρόμητου δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Αλλά αυτό αποτελεί επαγωγική εξέλιξη ομάδων που εντός γηπέδου καθρεφτίζουν τη νοικοκυροσύνη τους. Ισως δεν είναι τυχαίο ότι αυτές οι δυο ομάδες, άντε να προσθέσουμε και την Ξάνθη, είναι οι μοναδικές στις οποίες οι ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται δεν διακατέχονται από φοβικά σύνδρομα για το αν θα πληρωθούν το συμβόλαιό τους. Ενα το κρατούμενο.

Για τον ΠΑΟΚ η ήττα μπορεί να εκληφθεί και ως χαμένη ευκαιρία. Σε οποιοδήποτε άλλο πρωτάθλημα της Ευρώπης με περισσότερες ομάδες, το να χάνει κανείς στη δεύτερη αγωνιστική δεν είναι καταστροφικό. Στο ελληνικό, και δη το εφετινό, οποιαδήποτε βαθμολογική απώλεια σε ένα πρωτάθλημα 30 αγωνιστικών μπορεί επίσης να μην ισοδυναμεί με έγκλημα, μετράει όμως σημαντικά. Ειδικά αν πρόκειται για μια ομάδα που εκ προοιμίου και λόγω συνθηκών χρίστηκε ως ο δεύτερος πόλος και –υπό προϋποθέσεις– απειλή ακόμη και για τον υπερπλήρη Ολυμπιακό.

Μια ανοησία (Αρίας), στάθηκε αρκετή για να χαθεί η ισορροπία. Γιατί ακόμη και με δέκα παίκτες ο Μπόλονι διαχειρίστηκε το παιχνίδι επαρκώς, έχοντας να αντιμετωπίσει την πίεση των γηπεδούχων και τη μεταφορά του παιχνιδιού στην εστία του Κρέσιτς, που ήταν (και) έργο διαιτητή. Η κουβέντα περί βάθους ρόστερ και ανύπαρκτων επιθετικών θα συνεχιστεί όσο η επιθετική γραμμή εξακολουθεί να είναι αναποτελεσματική. Αυτήν τη φορά ο σκόρερ… Μπαλάφας δεν αποδείχτηκε αρκετός και η συζήτηση θα μακροημερεύσει.
Οπως θα διαρκέσει και στον Αρη. Που επίσης λόγω μιας ανοησίας (Σολτάνι) βρέθηκε στο καναβάτσο από το πρώτο ημίχρονο. Κι εκεί η συζήτηση σοβαρεύει όταν διαπιστώνει κανείς, βλέποντας το παιχνίδι, τις αντιδράσεις των ποδοσφαιριστών αμέσως μετά το γκολ που δέχονται.

Πέρυσι, όταν ο Τσιώλης επιστρατεύτηκε να διαχειριστεί μια δύσκολη βαθμολογική κατάσταση, και τα κατάφερε περίφημα, έβλεπε την ομάδα του να αποδίδει επιθετικό ποδόσφαιρο, να ανατρέπει σκορ αλλά διέθετε και υλικό. Θυμίζω: Κόκε, Μπομπαντίγια, Καστίγιο, Νέτο. Φέτος, για δεύτερο παιχνίδι δεν σκοράρει, για δεύτερο παιχνίδι ο Καστίγιο εκνευρίζεται, για δεύτερο παιχνίδι η άμυνα δεν μπλοκάρει στις στημένες φάσεις και για δεύτερο παιχνίδι οι οργανωμένες επιθέσεις ήταν ελάχιστες. Απέναντι σε μια σφιγηλή ομάδα με κυρίαρχο κέντρο όπως ο Ατρόμητος κι έναν δοκιμασμένο και επικίνδυνο στα στημένα και εντός περιοχής αντίπαλο επιθετικό, όπως ο Μήτρογλου, φάνηκε ότι είτε δεν είχε διαβαστεί επαρκώς από το τμήμα σκάουτινγκ, είτε υπήρξε δεδηλωμένη αδυναμία αντιμετώπισης από τον Αρη. Πέρυσι, ο Αρης έχασε 21 βαθμούς στο Χαριλάου καταγράφοντας τις μεγαλύτερες βαθμολογικές απώλειες εντός έδρας, περίπου όσες και την περίοδο υποβιβασμού του.

Το ό,τι έφτασε να διεκδικεί μέχρι την τελευταία αγωνιστική την έξοδό του στην Ευρώπη ισοδυναμεί με θαύμα και χρειάστηκε υπερπροσπάθεια εκτός έδρας για τον συμψηφισμό. Εφέτος, με εναλλακτική λύση στον πάγκο τον Τοπούζη, βασικό τον Τσέζαρεκ και ανέτοιμο ακόμα τον Γιάκομπ, τα γκολ για τον Αρη αποτελούν… προστατευόμενο είδος. Ειδικά αν ο Καστίγιο συνεχίζει να εκνευρίζεται για ψύλλου πήδημα, ο Σολτάνι να θυμάται τον κακό εαυτό του περσινού δεύτερου γύρου και ο Νέτο να μπερδεύεται με τους νέους ρόλους αντιμετωπίζοντας διλήμματα για το τι πραγματικά είναι: ανασταλτικός ή επιθετικός;

Μία ήττα για ομάδες όπως ο Ατρόμητος ή ο Εργοτέλης –αποδείχτηκε ότι– δεν σημαίνει πολλά πράγματα και αντιμετωπίζεται με ψυχραιμία και νηφαλιότητα. Μια ήττα σε ομάδες όπως ο ΠΑΟΚ και ο Άρης, ειδικά σε εποχές που οι δυσκολίες διογκώνονται και τα πταίσματα μεγεθύνονται σε πλημμελήματα, ίσως και αργότερα κακουργήματα, δημιουργεί συνθήκες καταστροφολογίας. Κι αυτό ίσως είναι το πιο επικίνδυνο στοιχείο που θα βρουν μεσοπρόθεσμα μπροστά τους τόσο ο Μπόλονι όσο και ο Τσιώλης.

ΥΓ.: Προέβλεψα –δεν ήταν δα και κατόρθωμα– την αντίπαλο της Εθνικής πριν από το παιχνίδι Ισπανίας-Γαλλίας στο Ευρωμπάσκετ. Κόντρα στη ροή των πραγμάτων και στα δεδομένα που καθιστούν αδιαφιλονίκητο φαβορί τους τρικολόρ, εξακολουθώ να πιστεύω ότι μας έλαχαν οι καταλληλότεροι αντίπαλοι από όλους του άλλου ομίλου. Μπορεί και να διαψευστώ, αλλά κάτι μου λέει ότι τη χρόνια ευνοϊκή υπέρ ημών παράδοση την έχουν στην άκρη του μυαλού τους η αντίπαλοί μας. Ας την εμπεδώσουν και οι παίκτες του Ζούρου.

Πηγή: Εξέδρα

LIFE Ελλάδα Ποδόσφαιρο SPORTS