Φαντάζομαι πως όλοι έχετε νιώσει και αισθανθεί πολλές στιγμές της ζωής σας το σώμα σας να παγώνει, να μη νιώθει, αλλά κι έναν έναν κρύο ιδρώτα, ένα ρίγος με το οποίο ο οργανισμός σου σε προειδοποιεί ότι κάτι συμβαίνει... Ακολουθεί ένα απότομο και άμεσο βούρκωμα, προσπαθείς να συγκρατηθείς μα δεν γίνεται, το δάκρυ ξεφεύγει, κυλάει, δεν πονάς όμως (τουλάχιστον σωματικά), απλά δακρύζεις, κλαις και αισθάνεσαι πίκρα έχοντας ταυτόχρονα μία απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό σου...

Λίγο μελό ε; Συγχωρέστε με μα έχω χαθεί λίγο στις σκέψεις μου και στις αναμνήσεις μου από όσα έχω διαβάσει, μάθει, παρακολουθήσει και όσα μου έχουν αφηγηθεί για το τότε... Για τις 13 Σεπτεμβρίου του 1922 και όσα έγιναν στην Μικρά Ασία και την Σμύρνη. Πρόκειται για την πρώτη μέρα, για την έναρξη επί της ουσίας της πυρπόλησης και τελικά της καταστροφής της Σμύρνης...

Σήμερα, τόσα χρόνια μετά, σίγουρα τίποτα δεν είναι το ίδιο και δεν πρόκειται να γίνει ίδιο ποτέ ξανά. Χωρίς καμία απολύτως δόση εθνικιστικής διάθεσης (μη παρεξηγηθώ παρακαλώ), απλά δεν μπορούσα να μη... χαθώ ξανά στις ίδιες αναμνήσεις, στα ίδια βίντεο, στις ίδιες αφηγήσεις... Μου ήταν αδύνατο να μη θυμηθώ, να ξεχάσω έτσι απλά και να προσπεράσω όσα έχω μάθει. Πρέπει να αποδίδουμε τιμή και σεβασμό... Κάθε χρονιά άλλωστε, τέτοια μέρα, διαβάζω ξανά από την αρχή (και το τελειώνω σε μία μέρα) το αριστούργημα της Διδούς Σωτηρίου, το βιβλίο της με τίτλο: «Ματωμένα Χώματα».

Διαβάστε όλο το άρθρο στο gazzetta.gr

LIFE Ελλάδα Ποδόσφαιρο ΑΕΚ Superleague SPORTS