Να τη γιορτάζεις έχοντας να παραθέσεις κι άλλες σημαντικές επιτυχίες, σε διάστημα έξι χρόνων και όχι έξι… δεκαετιών, κάνει τα πράγματα ακόμα πιο ευχάριστα.

Η χθεσινή ημέρα έφερε σε πολλούς χαμόγελα από τις αναμνήσεις του Βελιγραδίου το 2005, τότε που το «θαύμα» βάσει της εξέλιξης του αγώνα με τη Γαλλία έφερε μέσα σε μια μέρα 15.000 Ελληνες στην πρωτεύουσα της Σερβίας, για να πανηγυρίσουν ένα τρόπαιο που είχε κατακτηθεί προτού καν γίνει το τζάμπολ του τελικού. Μεγάλος και τρανός ο Νοβίτσκι, αλλά εκείνη η Εθνική Ελλάδας ποτέ δεν θα μπορούσε να χάσει την κορυφή της Ευρώπης από έναν παίκτη.

Δεν έφερε σε κανέναν όμως το πικρό συναίσθημα να πανηγυρίζει μια επιτυχία-φωτοβολίδα και να θλίβεται για όσα ακολούθησαν. Διότι αυτά είχαν και δεύτερο μετάλλιο στον κόσμο το 2006, είχαν και τρίτο μετάλλιο στην Ευρώπη το 2009, είχαν και αξιοπρόσεκτες πορείες έστω και χωρίς βάθρο. Είχαν και μια αποτυχία όπως έγραψε το αποτέλεσμα πέρυσι στην Τουρκία, αλλά έτσι κι αλλιώς συμβόλαιο με την επιτυχία κανείς δεν υπογράφει. Πάντα όμως κάτι είχε με μια ομάδα που αλλάζει πρόσωπα, αλλά είναι πάντα παρούσα, μάχεται και διεκδικεί.

Πηγή: Εξέδρα