ΑΕΚ μπορείς; Όχι. Ολυμπιακέ μπορείς; Όοοοχι!

Για τον Ολυμπιακό αυτό το ματς ήταν σίγουρα ένα βήμα πίσω. Ξεκίνησε με μέτριες ή και άσχημες εμφανίσεις την σεζόν, αλλά βελτιώθηκε σημαντικά μέχρι τη διακοπή. Κι αντί να δώσει μια συνέχεια τώρα, έκανε πισωγύρισμα. Το ματς με την Ντόρτμουντ δεν μπορεί να είναι άλλοθι. Αρκετοί παίκτες ήταν ξεκούραστοι, αφού δεν είχαν υποχρεώσεις με εθνικές ομάδες, κι έπρεπε να δείξουν περισσότερο τσαγανό.

Τα θαλάσσωσε, μάλιστα, και ο Βαλβέρδε, ειδικά με την αλλαγή του Φουστέρ, όταν έφερε τα πάνω – κάτω σ’ όλη την ομάδα με μετατοπίσεις θέσεων. Με συνέπεια ο μπουρδουκλωμένος Ολυμπιακός να μην κάνει σε όλο το β’ μέρος ούτε μια φάση. Μόνο όταν μπήκε ο Φέτφα πήγε κάτι να γίνει, από πλευράς κινητικότητας, αλλά και πάλι δεν βγήκε έστω μια καλή ευκαιρία.

Από την άλλη πλευρά, η ΑΕΚ ήταν το αουτσάιντερ. Έπαιζε, όμως, στην έδρα της, ο κόσμος ήταν φανατισμένος και υπήρχε και η αλλαγή προπονητή που συνήθως λειτουργεί σαν κίνητρο. Η Ένωση κατάφερε να μην γίνει απειλητικός ο Ολυμπιακός, αλλά δεν ήταν και αυτή επικίνδυνη μπροστά. Ουσιαστικά, ό,τι έκανε ο Λεονάρντο κι άντε από εκεί και πέρα μια, δυο καλές φάσεις.

Η ΑΕΚ, δηλαδή, δεν έκανε ούτε αυτή την αγωνιστική υπέρβασή της που θα περίμενε κάποιος μετά την αλλαγή προπονητή. Να μπεί μέσα και να τρώει σίδερα. Και, μάλιστα, από την στιγμή που ο Ολυμπιακός δεν ήταν σε καλή μέρα. Στο φινάλε, μια ευκαιρία έκανε ο Ολυμπιακός, ένα γκολ έφαγε η ΑΕΚ. Ωστόσο, η Ένωση στάθηκε στο ματς. Το κτύπησε το παιχνίδι κι έπαιξε μάλλον πιο θαρραλέα. Είχε, μάλιστα, και την ατυχία με τους τραυματισμούς τριών παικτών της.

Γενικά, ό,τι είδαμε από μπάλα ήταν μόνο στο α’ μέρος. Το β’ ήταν για να γελάς και να κλαίς. Κάτι τα σώβρακα του Κάλα μετά το… τράβηγμα του Μοντέστο, κάτι τα αλλοπρόσαλλα σφυρίγματα του Κωνσταντινέα, κάτι τα λάθη στις πάσες των δυο ομάδων, κάτι οι αποβολές και ο κόσμος άρχισε να σκυλοβαριέται σιγά – σιγά. Κλάταραν και οι δυο στην επανάληψη…