Το 1985 το επίπεδο δυσκολίας κατάκτησης μιας εκ των κορυφών των Ιμαλαΐων δεν είχε καμία σχέση με το σημερινό.

Η ψηλότερη οροσειρά του κόσμου ήταν τότε ακόμα «άγνωστη», με εξαίρεση τους ντόπιους δεινούς ορειβάτες Σέρπα, που προϊόντος του χρόνου έγιναν οι ιχνηλάτες και ξεναγοί στην εξερεύνηση του Έβερεστ και των άλλων κορυφών, ως θεματοφύλακες του αλπικού τουρισμού στα Ιμαλάια. Οι ανέσεις ήταν πολύ λιγότερες, ο εξοπλισμός πειραματικός και οι επικοινωνίες «πρωτόγονες».

Διαβάστε τη συνέχεια ΕΔΩ