Σας δίνω τον λόγο της συνείδησης μου, ότι όταν ήρθα εδώ στο gazzetta, χάρηκα πάρα πολύ γιατί θα έγραφα περί τα αθλητικά. Αγαπώ το ποδόσφαιρο. Βλέπω ποδόσφαιρο και πάντα ήθελα να γράφω τη γνώμη μου γι’ αυτό: αν ‘ηταν πέναλτι, δεν ήταν, πού πήγε ο Τζιμπρίλ, παικτούρα ο Μιραλάς, για τα σφαλτσοσφυρίγματα, τον Μάκη, τα στημένα κ.λ.π.

Ηταν Μαϊος του 2011.

Οι περισσότεροι από σας δεν με ξέρατε. Εκανα πολλά, σχεδόν όλα τα ρεπορτάζ, όμως αυτό που πραγματικά ήθελα ήταν να γίνω χρονογράφος. Τα κατάφερα τελικά γιατί μερικοί -που δεν θα ξεχάσω ποτέ- με πίστεψαν και μου έδωσαν την ευκαιρία… πολύ συχνά έκανα (με επιτυχία λένε μερικοί) και τον ευθυμογράφο. Χιουμοράκι, αστειάκια…τέτοια… Ξεκίνησα όταν σε ένα περιοδικό (ΜΙΑ) αντικατέστησα τον… Λάκη Λαζόπουλο. Ετσι έβγαλα από πιτσιρικάς το ψωμί μου…Όχι σπουδαία πράγματα, αλλά ‘νταξ…

Διαβάστε όλο το άρθρο στο gazzetta.gr

Πολιτική Κοινωνία LIFE Ελλάδα