Την τελευταία δεκαπενταετία ο Παναθηναϊκός έχει… σπαταλήσει αρκετές ευκαιρίες για να αλλάξει το ρου της ιστορίας στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Πόσες και πόσες φορές οι Πράσινοι, είτε γιατί δεν τους επέτρεψαν εξωγενείς παράγοντες (διαιτησία, τρομοκρατία κλπ), είτε γιατί υπήρξαν κατώτεροι των περιστάσεων, είτε γιατί απλά δεν είχαν την τύχη με το μέρος τους, δεν μπόρεσαν να νικήσουν σε παιχνίδια τα οποία αν είχαν άλλη τροπή δεν αποκλείεται να είχαν διαφοροποιήσει και το status quo στο ποδόσφαιρό μας.

Μέσα στο Σαββατοκύριακο κάνοντας ζάπινγκ, έπεσα κατά τύχη πάνω στο αφιέρωμα της Nova για τα ντέρμπι Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός και (ξανα)είδα σχεδόν από την αρχή και (ξανα)θυμήθηκα το δεύτερο αλησμόνητο παιχνίδι της σεζόν 1999-00. Αναφέρομαι στο περίφημο 2-2 που επί της ουσίας έκρινε τον τίτλο εκείνης της περιόδου. Αν και θεωρώ ότι έγιναν πολλά περισσότερα από την «παράγκα» εκείνης της εποχής για να χάσει το πρωτάθλημα η ομάδαρα του αείμνηστου Γιάννη Κυράστα, που ήταν σαφές ότι έπρεπε να χάσει τον τίτλο πάση θυσία…

Δυστυχώς με το πέρασμα του χρόνου, είναι λίγα εκείνα που μένουν χαραγμένα στη μνήμη μας από έναν αγώνα 90 λεπτών. Ενα γκολ, μια ντρίμπλα, ένα δοκάρι, μια απόκρουση και η γενικότερη αίσθηση για το ποιος ήταν καλύτερος. Γενικώς κρατάμε (ασυνείδητα) μικρές στιγμές που όμως δεν αποτυπώνουν πάντοτε την αλήθεια, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που βρίσκουν την ευκαιρία να προπαγανδίσουν διαστρεβλώνοντας ακόμη και την πραγματικότητα.

Ο Παναθηναϊκός λοιπόν στο μεγαλύτερο μέρος εκείνου του αγώνα έπαιξε μονότερμα τον Ολυμπιακό. Με εξαίρεση το πρώτο δεκάλεπτο που πράγματι οι Ερυθρόλευκοι μπήκαν πιο δυνατά, έχασαν δύο ευκαιρίες και άνοιξαν το σκορ με τον Ανατολάκη, οι Πράσινοι κυριάρχησαν παίζοντας τον ΟΣΦΠ σαν τον σκύλο με τη γάτα. Πέρα από την ολική ανατροπή (2-1) με γκολ του Γκαλέτο και του Λυμπερόπουλου, το Τριφύλλι είχε καθολική υπεροχή, είχε δύο δοκάρια, είχε πολλές κλασικές ευκαιρίες και είχε με τον Βαζέχα δύο τετ α τετ που δεν χάνονται, μετά το 2-2 του Αλεξανδρή.

Ακόμη και τα βίντεο που κυκλοφορούν για το συγκεκριμένο ματς στο youtube δεν είναι ενδεικτικά της πραγματικότητας εκείνου του αγώνα διότι είναι προφανές (για όσους τα έχουν δει) ότι έχουν ερυθρόλευκη απόχρωση. Και έρχεται μετά ο άλλος και σου λέει, η ιστορία έγραψε: 2-2 το τελικό σκορ και πρωταθλητής Ελλάδος ο Ολυμπιακός.

Και κάπως έτσι φίλοι μου γράφεται η σύγχρονη ιστορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Με τον καιρό ξεχνιούνται οι Παπουτσέληδες, οι Μποροβήλοι, οι Παπαδάκοι, οι Παπαπέτροι και οι Καλόπουλοι, μπαίνουν στο χρονοντούλαπο συμπεριφορές όπως αυτές στη Ριζούπολη το 2003 και στο Καραϊσκάκη πέρυσι, λησμονούνται τα αεροβόλα στον Τζόρβα και η δίωρη καθυστέρηση της άφιξης της πράσινης αποστολής προ διετίας στο Φάληρο και τόσα άλλα…

Γιατί τα αναφέρω όλα αυτά; Βλέποντας το παιχνίδι του 2000, ένιωσα ξανά στο πετσί μου, πόσο αδικημένη υπήρξε εκείνη η ομάδα (και όχι μόνο), ακόμη και από Παναθηναϊκούς που έφτασαν να χαρακτηρίζουν λούζερ και αποτυχημένους παίκτες αυτής της φουρνιάς.

Και για να το συνδέσω με το σήμερα, θεωρώ ότι οι παίκτες του Παναθηναϊκού και ο Ζεσουάλδο Φερέιρα στο επερχόμενο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό έχουν μπροστά τους μια τεράστια ευκαιρία. Δεν ξέρω αν μια νίκη θα σταθεί ικανή για να αλλάξει το ρου της ιστορίας του ελληνικού ποδοσφαίρου, αλλά σίγουρα ξέρω ότι θα ρίξει στο καναβάτσο τον «αιώνιο» αντίπαλο προκαλώντας του πολλά προβλήματα, αλλά κυρίως θα δημιουργήσει μια ισχυρή σχέση ανάμεσα στον κόσμο και σε αυτή την ομάδα. Τέτοιες νίκες «χτίζουν» ισχυρούς δεσμούς…

Πηγή: leoforos.gr

LIFE Ελλάδα Ποδόσφαιρο Παναθηναϊκός Superleague SPORTS