Δεν είναι παράκληση, είναι μνημείο της ασυδοσίας που ταλαιπωρεί όλους τους κατοίκους του λεκανοπεδίου και γενικότερα των μεγάλων πόλεων, που αντιμετωπίζουν πρόβλημα στάθμευσης.

Στους δήμους του λεκανοπεδίου το πρόβλημα φαίνεται να είναι εντονότερο. Ιδιαίτερα στον κεντρικό δήμο της Αθήνας. Στριμωγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο, σε μία πόλη που ποτέ δεν φτιάχτηκε για να χωράει ένα αυτοκίνητο ανά τρεις κατοίκους, εκείνοι, οι κάτοικοι, προσπαθούν να βολέψουν το αμάξι τους σε χώρους, που απλώς δεν υπάρχουν. Έτσι, εφευρίσκονται. Γεμίζουν τα πεζοδρόμια με αυτοκίνητα και μηχανές, παρκάρουν σε στάσεις, διαβάσεις και στροφές, κλείνουν κάθε δίοδο.

«Ο οδηγός, που το μόνο που θέλει είναι να βρει "θέση", δε νοιάζεται αν ο πεζός δε χωράει να περάσει, ούτε αν εμποδίζει τη μετακίνηση κάποιου άλλου οδηγού. Μπορεί να καθησυχάζει τη συνείδησή του λέγοντας ότι δε θ? αργήσει, αλλά να, που η κόρνα του εγκλωβισμένου τρυπά τ? αφτιά στις πέντε το πρωί. Φαίνεται πως ο συντάκτης του σημειώματος "την έχει πάθει" τόσες φορές, ώστε θεωρεί απαραίτητο να ειδοποιήσει τους γείτονές του να μην τον κλείσουν γι άλλη μία».

Η παραπάνω γλαφυρή περιγραφή μίας εφιαλτικής καθημερινότητας, όπου πρωταγωνιστούν διπλοπαρκαρισμένα, ακόμα και τριπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα, οχήματα επάνω σε πεζοδρόμια και οι διαπεραστικοί ήχοι της κόρνας και των διαπληκτισμών, ανήκει στη μπλόγκερ «Μαμά στο Δρόμο» (mamastodromo.blogspot.com), η οποία καταθέτει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ τη δική της ματιά για το συγκεκριμένο φαινόμενο.

Αγανακτισμένη από την καθημερινότητα αυτή και με την ελπίδα ότι τα πράγματα θα αλλάξουν προς το καλύτερο η «Μαμά στο Δρόμο», 39χρονη μητέρα δύο παιδιών, αποφάσισε να δημιουργήσει τον Μάρτιο του 2009 ένα μπλογκ, στο οποίο θα περιγράφει ιστορίες καθημερινής τρέλας στους ελληνικούς δρόμους.

«Το πρώτο μου μωρό είχε γίνει πολύ μεγάλο για μάρσιπο και όταν περάσαμε στο καρότσι βρέθηκα μπροστά στην κατάντια των ελληνικών πεζοδρομίων. Είχα ήδη αρχίσει να αγανακτώ και να σκέφτομαι ότι πρέπει να γίνει κάτι, όταν μία μέρα έτυχε να μιλήσω με δύο φίλες που αντιμετώπισαν κι εκείνες το ίδιο πρόβλημα. Όταν έκλεισα το τηλέφωνο, άνοιξα τον υπολογιστή», εξηγεί την ανάγκη δημιουργίας του μπλογκ.

Κοινωνία LIFE